DRUGI OBIEG
Niedziela, 25 stycznia 2026

1.
No i jak ci, Czytelniku, nie zepsuć niedzieli, skoro ze świata napływa kolejna porcja złych wiadomości?
D.O. jest zbulwersowany tym, co dzieje się w Minneapolis. D.O. jeździ do różnych miast z powodów z pozoru irracjonalnych. Był tam z 10, może więcej lat temu, choć było mu nie po drodze, ale na skrzyżowaniu dwóch ulic w centrum miasta stoi pomnik Mary Tyler More, aktorki, bohaterki serialu z lat 80, który przekonał amerykańskie kobiety, że mogą być samotne, mieć sukcesy w pracy, nie musieć zajmować się dziećmi i mężem, tylko myśleć o sobie. Zdarza się, że nawet najrozsądniejsze programy edukacyjne nie przynoszą takich rezultatów, jak dobry film, czy dobry serial.
Więc D.O. jechał do Minneapolis–St. Paul, żeby pokłonić się temu pomnikowi, oddać hołd Mary Tyler Moore i wszystkiemu temu, co ona jako kobieta i jako bohaterka serialu znaczyła dla Ameryki i dla świata.
To wielkie miasto, z największym na świecie centrum handlowym — „The Mall of America” — różniło się od innych prowincjonalnych miast amerykańskich i D.O. zastanawiał się, czym. I chodząc oraz jeżdżąc po tym mieście, zdał sobie sprawę, że na jego ulicach oddycha się kulturą, oddycha się szacunkiem dla nauki, dla intelektu, dla mądrości.
Może właśnie dlatego nienawidzący mądrości, nieznoszący nauki buc z Białego Domu postanowił najbardziej ze wszystkich upokorzyć właśnie to miasto. Miasto otwarte, miasto przyjazne, miasto gościnne.

D.O. jest stary, więc już nie dowie się, jak o Trumpie będą pisać podręczniki historii.
Na szczęście, mimo jego wysiłków, w Ameryce jest jeszcze dużo głosów niezależnych, głosów rozsądku, głosów dobroci. Te głosy pochodzą zarówno od kongresmenów, od prokuratorów, jak i od bohaterów show-biznesu. To prawdziwa lawina miażdżącej krytyki tego głupiego buca. W Kongresie, w telewizji, na platformach społecznościowych padają codziennie dobrze udokumentowane oskarżenia pod adresem prezydenta, padają argumenty, których nawet największy zwolennik MAGA nie będzie w stanie zbić inaczej niż tylko: „to fake newsy rozpowszechniane przez wrogów ludu”.

Wśród tej lawiny zarzutów, zdaniem D.O., brakuje bodaj najważniejszego: w Stanach Zjednoczonych stało się to, o czym od dawna ostrzegała postępowa prasa — wybuchła wojna domowa. Tym razem nie Południe przeciwko Północy, ale nadal demokracja przeciwko autokracji.
Polityka Trumpa i jego przestępczych przydupasów sprawiła, że jedni Amerykanie walczą z innym Amerykanami. Jedni — męty przebrane w mundury — zwalczają innych, tych, którzy przez dekadę, a może i przez stulecia sprawiali, że kochaliśmy Amerykę, sprawiali, że była nadzieją dla wszystkich, których życie w Europie i w innych częściach świata stało się nieznośne.
Ci, którzy wierzą w pomoc sąsiedzką, w ludzką solidarność, w demokrację na każdym szczeblu, są dziś bici, gazowani, aresztowani i wywożeni, są zabijani. Nie przez żadną obcą armię, ale przez innych Amerykanów, przez potomków takich samych imigrantów jak oni.

Kiedy wreszcie do Amerykanów dotrze, że trwa wojna domowa, że autokrata rzucił jednych Amerykanów przeciwko drugim, że faszyzm zapanował na dobre, wtedy otrzeźwieją — i Trumpowi nie darują.
On też już jest stary i ma jaskrawe początki demencji, więc zapewne za to wszystko, co robi Ameryce i światu, nie poniesie kary. I to będzie kolejna z tych krzyczących niesprawiedliwości historii, egzemplifikacja powiedzenia Stalina, że „śmierć jednego człowieka to tragedia, śmierć milionów to statystyka”.
D.O. przeżył całe swoje życie w kultywowaniu mitu Ameryki, która — mimo okropieństw i niewiarygodnych błędów — dzięki takim ludziom, jak mieszkańcy Minneapolis, pozostawała punktem odniesienia dla całego świata śniącego o demokracji.
I zapewne dlatego liczy D.O., że Amerykanie otrzeźwieją i wywiozą tego szatana w ludzkim ciele z Białego Domu na taczkach, prosto na śmietnik historii. Oby jak najszybciej, oby zanim Demokraci wygrają pod koniec roku wybory uzupełniające i zdobędą większość w Senacie i Izbie Reprezentantów — po to, by następnego dnia rozpocząć szybki proces impeachmentu tego potwora.

2.


Relacje na żywo: Agenci federalni zabijają 37-letniego mężczyznę z Minneapolis
Mężczyzna, dyplomowany pielęgniarz, był obywatelem amerykańskim bez przeszłości kryminalnej, poinformował szef policji miejskiej. Nagrania wideo przeczą opisowi strzelaniny przedstawionemu przez rząd federalny, wynika z analizy „New York Timesa”.
https://www.nytimes.com/live/2026/us/minneapolis-shooting-ice


3.

To było morderstwo oszalałych fanatyków.
Video: https://www.repubblica.it/esteri/2026/01/24/video/minneapolis_agenti_federali_uccidono_un_uomo_nuovo_video_chiarita_la_dinamica-425116350/?ref=RHLF-BG-P2-S2-T1-PP&rpl=1
Film opublikowany w mediach społecznościowych przez DropSite i inne media wyraźnie przedstawia zabójstwo obywatela amerykańskiego w Minneapolis w stanie Minnesota, dokonane przez federalnych agentów ICE. Na nagraniu widać, jak ofiara filmuje funkcjonariuszy ICE i Patrolu Granicznego swoim telefonem komórkowym. W pewnym momencie mężczyzna, 37-letni obywatel amerykański, interweniuje, by ochronić kobietę powaloną na ziemię przez agenta, a następnie broni innej, spryskanej gazem pieprzowym. Mężczyzna zostaje powalony na ziemię, otoczony przez pięciu agentów i pobity. Nagle słychać strzał, a po nim dziewięć kolejnych, jeden po drugim. Kobieta filmująca scenę zaczyna krzyczeć bez przerwy: „O mój Boże, co ty zrobiłeś?”.


4.

Trump grozi Kanadzie 100-procentowymi cłami za porozumienie z Chinami. Premier Marc Carney dostał w Davos standing ovation i złość Trumpa po przemówieniu, w którym powiedział, że stary porządek świata, kierowanego przez USA się skończył.
https://www.washingtonpost.com/world/2026/01/24/trump-canada-100-percent-tariff-threat/


5.

Dwudniowe rozmowy pokojowe dobiegły końca, a Rosja kontynuuje ataki na Ukrainę
Nie widać wyraźnego przełomu, ponieważ rozmowy trójstronne dobiegły końca, a Rosja kontynuuje bombardowania.
https://www.bbc.com/news/articles/cwyr6p30054o
Spotkanie zakończyło się po fali rosyjskich ataków, w wyniku których w nocy z soboty na niedzielę zginęła jedna osoba, a 35 zostało rannych.
Minister spraw zagranicznych Ukrainy Andrij Sybiha powiedział, że „brutalny” atak – „cynicznie” zarządzony przez rosyjskiego przywódcę Władimira Putina – „uderzył nie tylko w nasz naród, ale także w stół negocjacyjny”.

Jak radziecka urbanistyka sprawiła, że Rosja pozostawiła miliony ludzi na Ukrainie na mrozie.
Tysiące ludzi zostaje poszkodowanych, gdy elektrownie cieplne stają się celem ataków sił rosyjskich.
https://www.bbc.com/news/articles/c338jpk8r1vo
Elektrownie cieplne na Ukrainie są ogromne i wiele tysięcy ludzi ucierpiało, gdy zostały zaatakowane przez siły rosyjskie. Ukraina twierdzi, że wszystkie tego typu elektrownie zostały już zaatakowane.
Tego typu ataki zakłócają również dostawy prądu, ale choć w takiej sytuacji generator lub akumulator mogą okazać się pomocne, ogrzewanie nie jest prostym zadaniem – zwłaszcza gdy nie ma prądu, który zasilałby grzejnik.


6.

Pentagon ograniczy swoją rolę w odstraszaniu Korei Północnej
Dokument polityki USA sugeruje, że Korea Południowa bierze na siebie główną odpowiedzialność, ponieważ Pentagon priorytetowo traktuje obronę terytorium USA
https://www.theguardian.com/world/2026/jan/24/north-korea-pentagon-to-reduce-role-deterrence


7.

Pentagon zaoferuje „bardziej ograniczone” wsparcie sojusznikom USA w zmianie strategii obronnej
https://www.bbc.com/news/articles/cj9r8ezym3ro
… „Jak czytamy w raporcie, Waszyngton od dawna zaniedbuje „konkretne interesy” Amerykanów, dodając, że Stany Zjednoczone nie chcą mieszać amerykańskich interesów „z interesami reszty świata – zagrożenie dla osoby, która znajduje się na drugim końcu świata, jest takie samo jak dla Amerykanina”.
Zamiast tego stwierdzono, że sojusznicy, zwłaszcza Europa, „podejmą inicjatywę w obliczu zagrożeń, które są dla nas mniej poważne, ale dla nich poważniejsze”.
========
Ciekawe, co ma to alfons?


8.
2 lata temu
Jak szanowni Czytelnicy może zauważyli, D.O. jest wielbicielem publicystyki Timothy’ego Gartona Asha.
Jego ostatni komentarz w Guardianie zasługuje, by Czytelnicy przeczytali go w całości.
„Po ośmiu latach populistycznego chaosu Donald Tusk musi odbudować zaufanie do państwa i oprzeć się pokusie odwrócenia sytuacji”
"Ewolucja czy rewolucja?” Pytanie zadawane dziś w Polsce oddaje dylemat próby przywrócenia liberalnej demokracji po ośmiu latach populistycznego zawładnięcia państwem. Czy trzeba na przykład łamać literę konkretnego prawa, aby przywrócić praworządność jako warunek ogólny? Polskie doświadczenia powiedzą nam coś ważnego o przyszłości demokracji w państwach członkowskich UE. Zapowiada także wyzwanie, przed jakim mogą stanąć Stany Zjednoczone pod koniec drugiej prezydentury Donalda Trumpa.
Ostatnie tygodnie w polskiej polityce były dramatyczne, pełne złości, a czasem dziwaczne. W pałacu prezydenta ukrywało się dwóch byłych ministrów rządzącego wcześniej rządu Prawa i Sprawiedliwości (PiS), skazanych za fałszowanie dokumentów podczas sprawowania urzędu publicznego, swojego towarzysza partyjnego Andrzeja Dudy.
Podczas nieobecności Dudy – pojechał na spotkanie - policja zaaresztowała ich w pałacu i wywiozła do więzienia. Prezydent mówi, że są to „więźniowie polityczni”, mówi o „terroryzmie praworządności”, a nawet porównuje to z Berezą Kartuską, cieszącym się złą sławą obozem koncentracyjnym w Polsce lat 30. XX wieku. PiS organizuje na śniegu demonstrację protestacyjną, wykorzystując ikonografię ruchu Solidarność, który w latach 80. poprowadził Polskę do wolności.
Lider PiS Jarosław Kaczyński stwierdził, że aresztowani politycy to bohaterowie, którym należy się najwyższe odznaczenia w kraju. Prawdziwie tragiczna i inspirująca przeszłość Polski zostaje poddana recyklingowi w formie groteskowej parodii.
Telewizja pseudopubliczna TVP, która przez osiem lat szerzyła najbardziej podłą, kłamliwą i obelżywą propagandę na rzecz partii rządzącej, zostaje przejęta przez nowy rząd. Byli pracownicy zostali odsunięci, stacja ogłosiła upadłość jako przedsiębiorstwo komercyjne, ale szybko wznawia nadawanie. Jej programy informacyjne w nowym stylu są nieporównywalnie bardziej bezstronne (oglądam je), ale nawet prawnik niezwykle krytyczny wobec PiS określa kroki podjęte w celu osiągnięcia tak dobrego wyniku jako „posunięcia rewolucyjne”.
Różne sądy, w tym niektóre z sędziami wyraźnie partyjnymi, nielegalnie mianowanymi przez rząd PiS, kategorycznie sobie zaprzeczają. Momentami można odnieść wrażenie, że mamy to, co bolszewicki rewolucjonista Leon Trocki nazwał „podwójną władzą”.
Wyzwiska stają się coraz głośniejsze, ale nowy rząd koalicyjny, na którego czele stoi Donald Tusk, były premier (w latach 2007–2014) i przewodniczący Rady Europejskiej (w latach 2014–2019), w dalszym ciągu oczyszcza bastiony PiS z osadzonej władzy państwowej z tym, co ten budzący grozę polityk nazwał „żelazną miotłą”.
W tym dramacie splatają się trzy różne wątki. Najbardziej oczywistym faktem jest trudność w przywróceniu instytucji demokracji liberalnej, zbudowanej od podstaw na gruzach systemu typu sowieckiego po 1989 r., a następnie systematycznie burzonej po 2015 r., kiedy do władzy doszedł PiS, ale w sytuacji, gdy kraj pozostawał członkiem Unii Europejskiej.
Podobnie jak Viktor Orbán na Węgrzech, Kaczyński dołożył wszelkich starań, aby fasada demokratycznego, pluralistycznego państwa prawa była zgodna ze standardami UE.
Jak to ujął inny prawnik, mamy tak zwanych sędziów wydających tak zwane wyroki na podstawie tak zwanych ustaw. Konstytucjonalizm potiomkinowski, jeśli wolisz.
W rezultacie przywrócenie liberalnej demokracji jest zarówno trudniejsze, jak i łatwiejsze niż jej pierwotne utworzenie po upadku komunizmu w 1989 r.
Zewnętrznie jest mniej trudne, ponieważ zamiast nie jest już w zdominowanym przez Kreml Układzie Warszawskim i RWPG, Polska jest w NATO i UE.
A UE nie tylko kibicuje wysiłkom nowego rządu, ale nagradza go funduszami unijnymi, które wkrótce mogą przekroczyć kwotę 100 miliardów euro, odebraną poprzedniemu rządowi ze względu na naruszenia przez niego praworządności.
Wewnętrznie jest trudniej, bo nie jest to, jak w 1989 r., narzucona z zewnątrz jednopartyjna dyktatura, co do której zdaniem prawie wszystkich Polaków – w tym wielu byłych sprawujących władzę komunistyczną – należy ją przekształcić w drodze pokojowej rewolucji. Jest to raczej całkowicie wewnętrzny bałagan, w większości spowity przepisami zatwierdzonymi przez demokratycznie wybraną większość parlamentarną.
Po drugie, jest to przypadek hiperpolaryzacji, fałszywych wiadomości i histerii, która mocno przypomina dzisiejsze Stany Zjednoczone.
Podobnie jak Republikanie i Demokraci w stosunku do „MAGA” [Make America Great Again Donalda Trumpa], zwolennicy Kaczyńskiego i Tuska żyją w różnych rzeczywistościach, potępiając się wzajemnie za łamanie praworządności i zdradę narodu.
Stabilna demokracja liberalna zależy od podstawowego konsensusu społecznego co do legitymizacji kluczowych instytucji, takich jak parlament, prezydentura, niezależne sądy i wolne media. Jak odtworzyć dobrze funkcjonującą demokrację liberalną, gdy nie istnieje minimalny konsensus społeczny?
Ostatnia, ale wcale nie najmniej ważna, jest rola przywódców. Kaczyński i Tusk od ćwierć wieku odgrywają czołowe role w polskiej polityce i zawzięcie się nienawidzą. Kaczyński, będący wzorem paranoi w polityce, wkroczył na mównicę parlamentarną chwilę po zaprzysiężeniu rządu Tuska i potępił nowego premiera jako „niemieckiego agenta”.
Równie fatalny w obecnym kryzysie jest prezydent kraju. Duda jest słaby, próżny, łatwo ulega wpływom i zazwyczaj kończy wykonując rozkazy Kaczyńskiego.
Jego były promotor nazywa go „chwiejnym”. Zdaniem szanowanego pierwszego prezesa Sądu Najwyższego Adama Strzembosza, prezydent, który teraz żałośnie prosi UE o położeniu kresu łamaniu Konstytucji przez nowy rząd, sam naruszył konstytucję aż 13 razy. Zamiast odgrywać rolę neutralnej głowy państwa w czasie trudnych przemian politycznych, stał się jeszcze bardziej stronniczy, oferując skazanym przestępcom schronienie w pałacu prezydenckim i wygłaszając bełkotliwie głupie hiperbole.
Nowy rząd twierdzi, że chce szybkiego oczyszczenia stajni Augiasza, po czym skupi się na przyszłości Polski. Łatwiej to powiedzieć niż zrobić, zwłaszcza biorąc pod uwagę znaczne uprawnienia Dudy w kwestii weta i opóźnienia wprowadzania w życie rządowych reform.
O ile PiS ma strategię polityczną, to zapewne chodzi o to, by histeryczny chaos trwał jak najdłużej, w nadziei, że wyborcy wrócą do nich w kwietniowych wyborach samorządowych lub czerwcowych europejskich. Niewiele jest już tego oznak; w rzeczywistości sondaże sugerują coś wręcz przeciwnego. Ale nie można tego wykluczyć.
Poza tym największym wyzwaniem dla Tuska i jego koalicjantów będzie oparcie się pokusie odwrócenia sytuacji i zainstalowania własnych, stronniczych lojalistów zamiast innych.
Krótko mówiąc, Polska musi się odbudować lepszą.
Do końca tej kadencji, w 2027 r., nadawca publiczny powinien być solidny i bezstronny, sądy w pełni niezależne, prezydent bardziej zdecydowanie ponadpartyjny, przedsiębiorstwa państwowe wolne od polityki, administracja publiczna i służby bezpieczeństwa prawdziwiej niezależne – nie tylko takimi, jakimi były za PiS-u, ale doskonalej niż za poprzednich rządów, w tym za poprzednich rządów Tuska, nim do władzy doszli populiści. Oto prawdziwy test, prawdziwa praca Herkulesa.

*Timothy Garton Ash jest historykiem, pisarzem politycznym i felietonistą Guardiana
=========
Komentarz D.O.
Timothy Garton Ash ogląda polską telewizję i ewidentnie puszczają mu nerwy, jak wszystkim nam.
Na tym etapie historycznym D.O., bardziej niż czegokolwiek innego, pożąda położeniu kresu chaosowi, wprowadzanemu przez szajkę.
Jak to zrobić?
Stawiając przed oczyszczonymi z nominatów szajki sądami głównych gangsterów – przywódców szajki.
Już: dziś, jutro, najpóźniej w przyszłym tygodniu.


9.
Niemiecki Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok, który zabrania wypłacenia faszystom z partii NPD choćby centa z publicznych pieniędzy, ponieważ ugrupowanie to „dąży do wywrócenia porządku konstytucyjnego Republiki Federalnej”.
Teraz pytanie, czy będzie miał odwagę wydać analogiczny wyrok przeciw AfD, czyli neonazistowską partię, na którą zamierza głosować ponad 1/5 Niemców?


10.
3 lata temu
Poseł Dmitrij Wiatkin, pierwszy zastępca frakcji parlamentarnej „Jednej Rosji”, wykrzyczał w Dumie: „Dość czytania Archipelagu Gułag w szkole! Tam są wymyślone fakty, które obrzucają błotem nasz kraj”.
Zobaczymy, czy jego inicjatywa odniesie sukces, na razie do lektur szkolnych powróciły książki-upiory z okresu stalinowskiego: „Młoda gwardia” Fadiejewa (przewodniczącego związku pisarzy sowieckich za Stalina, parafującego aresztowania najlepszych pisarzy, strzelił sobie w łeb podobno z wyrzutów sumienia) opowiadająca o roli komsomołu w walce przeciwko hitlerowskiemu najeźdźcy, oraz „Gorący śnieg” autorstwa Jurija Bondariewa.
W każdym razie, jest coś, co nas, Polaków, łączy z takimi głupimi szujami jak Dimitrij Wiatkin: też prawdę na temat naszej brudnej przeszłości traktujemy jako „obrzucanie błotem naszego kraju”.
Swoją drogą: jeśli „Archipelag” nie był dla przeciętnego Rosjanina catharsis, jeśli po takiej lekturze nie spojrzał nowymi oczami na własny naród i jego historię, to już chyba nic go nie zmieni.
A my? My jeszcze naszego „Archipelagu” nie mamy, parę oplutych przez szajkę i jej zwolenników książek o tym, co robiliśmy Żydom. A to za mało, by przejść oczyszczenie.


11.
4 lata temu
W środę, 19 stycznia o godzinie 15:00 stało się coś niezwykle istotnego. Światowa populacja przekroczyła 8 miliardów. Tak mówi licznik (czynny 24 godziny na dobę) serwisu Neodemos.
Organizacja Narodów Zjednoczonych powinna sformalizować pokonanie bariery 8 miliardów na początku 2023 r. i dlatego może dziś odpowiedzieć, że „wiadomość jest prawdziwa, ale przedwczesna”, jak powiedział George Bernard Shaw po ukazaniu się wiadomości o jego śmierci.
W 1974 roku było nas 4 miliardy; 6 miliardów w 1999 i 7 miliardów w 2011 roku. Francja zarobiła 4,4 mln obywateli (+6,9%), Wielka Brytania - 4,3 mln (+6,8), Niemcy - 2,9 mln (+3,7%), Hiszpania - 70 tys. (+1,6%).
Prognozy ONZ mówią o niżu demograficznym na Zachodzie: Europa, Ameryka Północna, Australia i Japonia utrzymają się na stabilnym poziomie 1,3 miliarda, przy czym do 2050 r. liczba osób powyżej 65. roku życia będzie większa, niż osób poniżej 25 roku życia.
Do tego czasu światowa populacja wzrośnie do 10 miliardów. Skorzystają na tym Afryka i Azja. Liczba mieszkańców Afryki, których obecnie jest około 1,3 miliarda, za trzydzieści lat wzrośnie do 2,5 miliarda, podczas gdy w Europie spadnie z 445 milionów do 403 milionów. Stany Zjednoczone ustąpią Nigerii trzeciego miejsca pod względem liczby ludności (po Indiach i Chinach). To będzie inny świat.


12.
Telewizja HGTV należąca do tej samej grupy medialnej, co TVN nadaje różne programy o zakupach domów: a to na plaży, a to nad jeziorem, a to na Hawajach, Bahamach czy Karaibach. Programy mają wielkie powodzenie, a jego źródłem jest schematyczność oraz nieuchronny happy end. Ludzie tak bardzo potrzebują happy endów; i w życiu, i na ekranie.
Ale D.O. nie o szczęśliwych zakończeniach, tylko o tym, że niezbędnym elementem owego schematu, we wszystkich tych kupowanych, wymarzonych domach jest „pokój gościnny”.
Goście stanowią sól życia każdego Amerykanina. I pewnie nie tylko Amerykanina.
A jak to jest w Polsce, w której, jak wiadomo „Gość w dom, Bóg w dom”?
D.O. nie wie i znów będzie się musiał uciec do pomocy P.T. Czytelników.
Lubisz, Czytelniku, gości w domu?
Wszak wnoszą zamieszanie, robią bałagan, ich przyjęcie wymaga sporego nakładu pracy i wydatków – a to na jedzenie, alkohol, a to na podarki… Czy te kilka godzin, spędzonych na miłej rozmowę, na poczuciu więzi i wspólnoty, rekompensuje te niewygody?
A sam: lubisz, Czytelniku, chodzić „w gości”? To wymaga znacznie mniej zachodu: wystarczy wbić się w jakieś przyzwoite ubranie – a takich okazji w dzisiejszym, praktycznym i zabieganym życiu nie jest wiele – kupić jakąś flaszkę, kwiatki…
No, ale to tylko jeden aspekt gościnności. Kilkugodzinne spotkania w weekendy są bezproblemowe, jeśli porównać je z gościną kilkudniową. Nie mówiąc już o kilkutygodniowej, jak to drzewiej po dworach w Polszcze praktykowano. „Gość jak ryba, po trzech dniach cuchnie”?
Wyobrażasz sobie, Czytelniku, ugoszczenie w swoim domu znajomego lub znajomą, powiedzmy przez tydzień, czy uznasz to za nieznośne naruszenie swojej wolności i swego prawa do intymności, złożonej z gaci, szlafroka, rozepchanych dresów, organicznych odgłosów i zapachów, z którymi nagle trzeba się kryć? A co gorsza, gość wnosi w twoje życie własne odgłosy i zapachy, własne tiki i rytuały i – co może najgorsze – nigdy nie wie, gdzie co powinno leżeć?
A kiedy jedziesz sam w gości, nawet do przyjaciela: nie krępuje cię obce, nieznane środowisko, konieczność respektowania cudzych, a nie własnych przyzwyczajeń i codziennych rytuałów?
D.O. zastanawiał się, dlaczego sam woli przyjmować gości niż w goście chodzić i myśli – z pewnym wstydem dla swoich atawistycznych instynktów – że bycie gospodarzem daje jakąś przewagę nad gośćmi: to w końcu on dyktuje swoje prawa, wyznacza miejsca i role, decyduje o menu i napitkach. W gościach musi to wszystko pasywnie przyjmować, robiąc dobrą minę do nie zawsze dobrej gry (jak kiedy gospodarze, chcąc sprawić mu przyjemność, przygotowują D.O. kluski, albo inne włoskie specjały; uśmiechanie się i wychwalanie ich dzieł stanowi wyzwanie nie lada!).
Jest jeszcze jeden aspekt gościnności.
D.O. na przykład wpycha się bez pytania do domów kilkuset osób dziennie, nie proszony i często uciążliwy. Uspokaja się jednak, wmawiając sobie, że przecież każda z goszczących osób może D.O. w każdej chwili wyprosić za drzwi: sporo ludzi już to zrobiło, bo najwidoczniej D.O był gościem zbyt uciążliwym. Nie chciał być taki, jaki gospodarze czy gospodynie go sobie wyobrażali, tylko uparcie był sobą, więc – pyk! – i D.O. nie ma.
I na koniec gościna zasadnicza. Każdy z nas wprasza się w gościnę na ten świat.
D.O. chciałby światu za tę gościnę podziękować: była dlań źródłem wielu przyjemności, choć dostarczyła mu także wiele smutków i przykrości. A ty, Czytelniku: jesteś światu za gościnę wdzięczny?
Należałoby podziękować zatem także naszemu ciału, za to, że nas gości. Ale do czasu: po jakimś okresie – dla jednych dłuższym, dla innych krótszym – gościnę tę nam wypowiada. A my jesteśmy pasożytami: możemy istnieć  t y l k o  na tym świecie i  t y l k o  w naszym ciele.
Co zrobić, żeby tej gościny nie nadużyć?


Kiedy ludzie dyskryminowani walczą o swoje prawa, należy stanąć obok nich i z nimi przez tę walkę przemaszerować. Tym, którzy mają odwagę walczyć o swoje prawa należy się ta bliskość, należy się szacunek.
A przyzwoitego człowieka poznaje się po tym, jak traktuje różnego rodzaju mniejszości.
A co z tymi, którzy, choć nie są dyskryminowani, choć nie należą do żadnej mniejszości, decydują się walczyć o prawa dyskryminowanych, o prawa mniejszości?
Cóż: D.O. uważa, że należy im się szacunek jeszcze większy, szacunek największy, jaki możemy z siebie wykrzesać.
D.O. deklaruje bezbrzeżny szacunek dla takich właśnie ludzi. Ci, którzy wbrew wszystkiemu: okrutnym prawom, ciężkimi warunkom klimatycznym, wbrew okrucieństwu wydających i wykonujących nieludzkie rozkazy, niosą pomoc uchodźcom na granicy z Białorusią i na wszystkich innych nieludzkich granicach, są prawdziwymi bohaterami naszych czasów. Zwłaszcza, jeśli obrzydliwe reżimy ich prześladują, przedstawiają w złym świetle, oczerniają i opluwają propagandowym jadem, a mimo to robią swoje, pomagając słabszym.
D.O. oczywiście podziwia idoli landrynkowego świata: piłkarzy, sportowców, aktorów czy piosenkarzy, ale, proszę wybaczyć, do pięt nie dorastają tamtym bohaterom z granicy.

Więc, jeśli wśród Czytelników są ludzie, którzy podobnie, jak D.O. uważają, to niech okażą prawdziwym bohaterom dzisiejszego świata szacunek, miłość, podziw i wsparcie. Rozpropagujcie, P.T. Czytelnicy, ich bohaterstwo, godne pochwały i nagrody.
Rozpropagujcie także na pohybel łotrom.


13.
Turecka dziennikarka Sedef Kabas trafiła do więzienia za zacytowanie przysłowia – pisze BBC (https://www.bbc.com/news/world-europe-60099931 ).
Pani Kabas została zatrzymana w sobotę o 2 nocy w Stambule, a sąd nakazał jej aresztowanie przed procesem.
W powiązanym z opozycją kanale telewizyjnym „Tele 1”, odpowiadając na pytanie o naturę władzy, powiedziała: „Jest bardzo znane przysłowie, które mówi, że koronowana głowa staje się mądrzejsza. Ale widzimy, że to nieprawda. Byk nie zostaje królem przez samo wejście do pałacu, zaś pałac staje się przez to oborą”.
Zostało to uznane za atak na prezydenta Recepa Tayyipa Erdogana. Grozi jej kara pozbawienia wolności od roku do czterech lat więzienia.
Rzecznik prasowy Erdogana, Fahrettin Altun, określił jej komentarze jako „nieodpowiedzialne”: „Tak zwana dziennikarka rażąco obraża naszego prezydenta w kanale telewizyjnym, który nie ma innego celu niż szerzenie nienawiści” – napisał na Twitterze.
To łączy wszystkich satrapów: łgarstwo. Im większe, tym skuteczniejsze. Atak nazywany jest obroną, próba obrony – „szerzeniem nienawiści”. Znasz to skądś, Czytelniku?
Jak pisze Reuter, w samym 2020 r. wszczęto ponad 31.000 dochodzeń w związku z zarzutem, obrazy Erdogana.
Co prawda Świrek Żoliborski mówi, że „Musimy zbroić wszystko, by upodobnić Polskę do Turcji”, ale musicie się jeszcze długo uczyć, świry i świrki!

Jest nas 8 miliardów


Gość w dom…


Turecka dziennikarka aresztowana za przytoczenie przysłowia.


14.
5 lat temu
SEDONA.PL
Zbliżała się dziewiętnasta, kiedy kilka dni temu, w największy mróz, jechałem powoli oblodzoną drogą przez puste, wielkie pola. W dali majaczył las; bardziej niż las - większy zagajnik i to podmokły. I wtedy, na skraju drogi zobaczyłem ją: dużą sarnę. Stała bez ruchu, a światło reflektora na chwilę odbiło się w jej wielkim, sarnim oku. Przyhamowałem, gotów zatrzymać się, gdyby zdecydowała się przechodzić przez szosę. Ale nie, jak gdyby dopiero teraz zauważyła żelaznego intruza, wiozącego jej najgorszego na ziemi wroga, zawróciła w miejscu, dała wielkiego susa przez rów i pobiegła w pola, niknąc w ciemności.
Potem, dzień po dniu, ostatni raz wczoraj, niemal w tym samym miejscu widziałem dwa lisy. Jeden miał białą chorągiewkę na końcu ogona, drugi był cały rudy. Zjawiały się na szosie znikąd, jak duchy i jak duchy szybko znikały. Wyglądały, jakby dobrze wiedziały, dokąd i po co idą.
Za każdym razem, gdy – niestety, coraz rzadziej – mam takie spotkania, robi mi się przykro. Przykro, że zwierzęta się mnie boją. Ostatnia rzecz, na którą miałbym ochotę, to zrobić im krzywdę.
Bo jakoś tak świat się wokół mnie układa, że ludzie wcześniej czy później, mniej lub bardziej mnie rozczarują, często zranią, a żadne ze zwierząt, jakie miałem szczęście mieć w pobliżu – nigdy.
Ludzie czasami mają zwierzęce cechy, ale – niestety – wcale to o nich dobrze nie świadczy. Dzikość zwierzęcia i dzikość człowieka leżą wobec siebie na antypodach.
Na przykład psy: dobre, wierne, kochane. Mam jeszcze przed oczami – pisałem o tym, a może umieściłem w filmie – widok tego bardzo starego, trupiobladego człowieka, wychodzącego z luksusowego kondominium na Key Biscayne, najelegantszej wyspie opodal downtown Miami, niosącego z wielką atencją na rękach jeszcze starszego niż on pieska na spacer: ostatnią istotę, z którą mógł porozmawiać. A dziś w eleganckim przedmieściu Warszawy zobaczyłem starszego mężczyznę potwornie kulejącego albo nie miał nogi, tylko protezę, albo miał ją okropnie wykręconą. Posuwał się bardzo, bardzo wolno, kiwając się przy każdym kolejnym kroku, przy każdym usiłując złapać równowagę. Obok niego szedł na smyczy piesek, kundelek. Szedł tuż obok, dokładnie w tym samym tempie, co jego ludzki przyjaciel, nie wyrywając się ni w przód, ni w tył. A bodaj przedwczoraj, w jednej z zagranicznych gazet, zobaczyłem artykuł i film, pokazujący człowieka, który złamał nogę i w ogromnej ortezie kulał. Obok niego szedł dalmatyńczyk i też kulał. Kiedy zawieziono go do weterynarza, okazało się, że nic mu nie jest: zaczął kuleć na znak solidarności z przyjacielem.
Ale to psy. Ludzie o psich duszach i umysłach, to zupełnie inna opowieść. Ludzie o psich umysłach zatruwają życie innym ludziom, doprowadzają do desperacji, powodują nieszczęścia, umożliwiają dojście do władzy głupcom i psychopatom. Ruszają z pałkami i gazem w tłum ludzi, manifestujących, również po to, żeby i im, ludziom o psich duszach, żyło się lepiej i żeby mogli być wolni. Ale oni nie chcą być wolni; chcą mieć pana, chcą mieć budę i łańcuch, chcą mieć miskę podłej zupy z odpadków.
Gdy patrzę wstecz i myślę o najprzykrzejszych dla mnie chwilach, widzę, że ogromną większość z nich spowodowali ludzie o psich duszach.
Psia dusza jest nieodłącznym atrybutem kołtuna. Kołtuna – dyktatora, kołtuna wyznaczającego mainstream i bezwzględnie niszczącego, cokolwiek ponad mainstream wyrasta. Kołtun pisze kodeksy, kołtun wyznacza normę moralną (pseudomoralną zazwyczaj) i nie toleruje od niej odstępstw.
A ja należę do odchodzącego pokolenia, wychowanego jeszcze na książkach, nie na hollywoodzkich filmach „akcji”, ani tym bardziej na ociekających krwią videograch tak kolorowych, że aż czarno-białych. I mam, czego wy, młodzi, nie macie: utopię. Wizję dobrej wspólnoty ludzkiej. Wizję trójcy ideałów, do których ludzie powinni dążyć: miłości, dobroci, braterstwa. I mam jeszcze jedno: pamięć.
Pamiętam największą w ostatnim co najmniej półwieczu rewolucję antykołtuńską: rewolucję dzieci-kwiatów, zwaną Hippies. Och, ja nie będę ich oceniał, proszę, żebyś i ty się od tego powstrzymał. Patrzę na nich, jak na ludzi, którzy odrzucili psie dusze, odrzucili kołtuństwo i zasiali ziarno pozytywnego buntu w wielu zakątkach świata.
„Hippie” pochodzi od „hipster”, a hipster w afroamerykańskim slangu jive (jazz) oryginalnie znaczyło tyle, co fan jazzu, czy może lepiej – bebopu. Później zmieniło się w „modnisia, człowieka żyjącego i ubierającego się zgodnie z aktualnymi trendami”.
Dziś prawdziwych hippiesów już nie ma. No, może pojedyncze egzemplarze na wymarciu. Ja właściwie też się nie załapałem. Byłem za młody, albo lepiej: mieszkałem nie tam, gdzie należy i w kraju o systemie nie takim, jak należy. Jeśli już to załapałem się na pierwszą falę „wspominkową”, bo pokochałem film „Hair” Miloša Formana. Wprawdzie w domu mojej Ukochanej – jeszcze wtedy nie Żony – pokutowała płyta z piosenkami z musicalu, ale nigdy mnie nie porwała; zrobiły to dopiero aranżacje z filmu. Prosiłem Żonę, żeby mi puściła „Let the Sunhine” na pogrzebie, ale nie wiem, czy będzie się jej chciało.
Bo tak naprawdę, to ja podziwiam, a nawet kocham jedynie ludzi, którzy potrafią wpuścić odrobinę sunhine w moje życie, odrobinę światła w zdominowany przez kołtunów świat. Uwielbiam buntowników, uwielbiam ludzi z natury nieposłusznych, bo tylko nieposłuszni zastanawiają się, zanim zrobią coś, co kołtun uważa za comme il faut.
Śmieszne: jest w środku Arizony taka mieścina, nazywa się Sedona. Leży w czarnej pupie, trzeba tam jechać specjalnie, choć się nie żałuje, bo zjeżdżając stamtąd na południe, w kierunku pustyni, jedzie się jedną z piękniejszych dróg, zalesionym wąwozem wzdłuż cudnej rzeczki, a dookoła piętrzą się góry koloru ciemnoczerwonego. Ma dziesięć tysięcy mieszkańców, ale na początku XX wieku miała 55 mieszkańców, a w 1955 – 155. Została w pełni zelektryfikowana dopiero pod koniec lat 60. Rozrosła się gwałtownie, gdy w latach 70. Zaczęli tam osiadać hippiesi. Kiedy ruch już wygasał, kiedy przestał być hipsterski, kiedy kontrrewolucja kołtuńska znów zatriumfowała, oni pojechali do Sedony i …przerobili tę osadę w jedno z najzamożniejszych miasteczek w Arizonie i w całej Ameryce. Okazali się kreatywni: tam wyrosło wielu artystów, designerów, aktorów, programistów komputerowych. Tam, jako w pierwszym mieście Arizony, dopuszczone zostały małżeństwa tej samej płci. Tam nie było strzelanin na ulicy, zamachów, a nawet bójek.
Dziś Sedona jest nadal stolicą kontrkultury, choć prawdziwi hippiesi już wymarli lub przeprowadzili się w bardziej zielone tereny, jak np. do nieodległego Flagstaff, miasta o niepięknej nazwie, ale uroczego i pełnego pięknych ludzi. Nie pamiętam, psiakość, czy wpakowałem jakieś zdjęcia z Sedony do mojego pierwszego, dwuodcinkowego filmu o Ameryce; mogą państwo sprawdzić na playerze.
Och, jakże chciałbym, żeby i w Polsce powstała gdzieś taka Sedona, pełna dobrych, przyjaznych ludzi, naiwnie wierzących w utopię, Sedona, w której sarny i lisy nie miałby by powodu, żeby bać się ludzi.
PS. Jak nie posłuchacie piosenki z poniższego linku, to nie zrozumiecie!
https://www.youtube.com/watch?v=bch1_Ep5M1s

Sedona, Az
15.
8 lat temu
Nie ma dwóch różnych prawd.
Mogą być dwa odmienne poglądy, ale prawda jest tylko jedna.
Może być pohańbiona, gwałcona, torturowana i wywracana na nice, ale pozostanie prawdą.
Żyjemy w czasach nieustannie powtarzanego kłamstwa, nieudolnie przebranego za prawdę. Choćby milion razy powtórzone, kłamstwo nie staje się prawdą. Prawda zawsze zachowa swoje szlachectwo, kłamstwo nigdy nie pozbędzie się brutalnego chamstwa.
Zdemaskowanie go wymaga czasem wysiłku, choć na ogół wystarczy rozum i inteligencja.
Stań przed kioskiem, zidentyfikuj kłamstwo, odwrócić się, nie kupuj, nie wspieraj.


16.
11 lat temu
Kiedy kilka lat temu, w samym środku kryzysu, Miami stało na skraju bankructwa, zostało uratowane przez …Wenezuelczyków. Mało kto tak wspomógł Florydę jak swego czasu Chavez i dzisiaj Maduro. Cała ta komunizująca banda okrada systematycznie społeczeństwo i, nie ufając lokalnym bankom, wywozi pieniądze za granicę. Żeby im (pieniądzom) się nie nudziło w bankowych sejfach, inwestują je w nieruchomości. Po 5 chudych latach, dzięki tym pieniądzom, Miami przeżywa prawdziwy boom budowlany.
M., Wenezuelczyk, absolwent łódzkiej szkoły filmowej, gasi moją wiarę w rychłe zmiany: „Wojsko? Oficerowie okradają państwo na potęgę, jak się coś zmieni, stracą dochody”.
Spadły ceny ropy, drastycznie zmniejszyły się wpływy do publicznej kasy, ale „prowizje”, które pobierają sobie urzędnicy i oficerowie ani drgnęły. Wenezuelskie pieniądze nadal płyną tu szerokim strumieniem.
Trzy lata temu wczytywałem się z wypiekami w magazyny oferujące nieruchomości; był kryzys i domy, no, może nie nad wodą, można było tu kupić za cenę niewielkiego mieszkania w Warszawie. Żaden luksus, jakość tutejszej budowlanki jest niewyobrażalnie niska, jak na europejskie standardy, ale ten klimat, te kwiaty!
Dzisiaj nie ma już domków po 100 tys. $; jeśli nie liczyć tych najprymitywniejszych prefabrykatów, jakich pełno na dalekich przedmieściach lśniącej metropolii. Dziś ceny się podwoiły, potroiły. Nowy Jork znów oszalał na punkcie Miami i wszystko sprzedaje się na pniu.
Ostatnio „wybuchła odwilż” z Kubą. Już wcześniej amerykańscy deweloperzy interesowali się terenami na wyspie, usiłowali kupować je za bezcen przez podstawionych Kanadyjczyków, którzy bez przeszkód tam jeżdżą. Mówił mi jeden z nich, że zaoferowano mu 10.000 m2 nad oceanem za …10 tys. dolarów! Kupuj! Wykrzyczał do pośrednika, ale dzień później dostał wiadomość: „Już miałem podpisywać, kiedy przyszło do mnie trzech mężczyzn i powiedzieli, że byli właściciele tego znacjonalizowanego przez Fidela terenu któregoś dnia wrócą i poderżną mi gardło. Mam kupować mimo wszystko”? No i teren nadal jest na sprzedaż.
Sztuka chirurgii plastycznej jest tu na wysokim poziomie. Mieliśmy wczoraj na kolacji przegląd naciągniętych dam, wyglądających co najwyżej na 65, a będących po 80-ce. Panów z przeszczepionymi włosami, wyglądających co najwyżej na 70-tkę, a mających pod 90. Zdradza ich czasem niepewny chód, trudności ze złapaniem oddechu, ale ich umysły są nadal błyskotliwe, konwersacja się klei, chwytają w lot dowcipy i sami opowiadają własne. Śmierć nie istnieje, choroby są wstydliwie ukrywane. Kurczowo trzymają się życia, pochłaniają kilogramy lipidów i innych suplementów, patrzą z optymizmem w przyszłość. W towarzystwie. Jakie myśli gnębią ich przed snem? Nie wypadało pytać. Wszyscy widzieli „Aida” (Idę) i „Aftermath” (Pokłosie); emocje, ale short-term, chuchanie na przeżycia to nie tutaj, w tropikach.