DRUGI OBIEG
Sobota, 20 czerwca 2026

Mamy wroga Polski na czele polskiego państwa

Mowa Michelle Obamy na inauguracji Obama Presidential Center w Chicago:

No cóż. O mój Boże.
Mam w ręku chusteczkę. Nie wiem jak wy wszyscy.
Wow. Cześć wszystkim, jaki piękny dzień, prawda? Nie ma nic lepszego niż projekt mojego męża, żeby wydobyć słońce.
Na początek … chcę … przesłać wyrazy miłości wszystkim, którzy przyczynili się do urzeczywistnienia tego dnia. Robotnikom budowlanym, architektom krajobrazu, projektantom, architektom, artystom, szefom kuchni, naszemu personelowi, członkom zarządu, naszym darczyńcom. Barack i ja po prostu nie możemy Wam wystarczająco podziękować za troskę i geniusz, jaki włożyliście w każdy centymetr kwadratowy tego kampusu. Chcę również docenić wszystkich wybranych urzędników i wybitnych liderów z całego miasta, stanu, kraju i, tak, świata. Dziękuję, że jesteście tu, aby świętować z nami.
Szczególnie wszystkim moim kolegom z poprzednich lat. Joe i Jill, George'owi i Laurze, Billowi i Hillary.
Dziękuję Wam z całego serca za Waszą wieloletnią służbę dla naszego kraju oraz za Waszą nieustającą przyjaźń i wsparcie dla naszej rodziny. Kochamy Was. Naprawdę.
Och, za nasze córki, Malię i Sashę, które zawsze będą moimi oczkami w głowie. Chociaż nie bawimy się już w chowanego na South Lawn z Beau ani nie organizujemy nocowań w solarium – widzę tu mnóstwo dziewczyn, które nocują u nas – wyrosłyście na tak błyskotliwe i piękne młode kobiety, które torują sobie drogę do świata.
Dziękujemy, że wniosłeś tyle radości, ducha i energii w życie, na którego wybór nie miałeś wpływu. I za to, że na każdym kroku sprawiałeś, że byliśmy dumni. Kochamy Cię, kochanie.
Och, proszę, pobłażajcie mi przez chwilę, bo zamierzam poświęcić chwilę na coś, czego mój mąż dziś nie zrobi. A mianowicie na pełne uwielbienie go.
Barack, musisz na mnie spojrzeć.
Uwielbiam to.
Wiele lat temu powiedziałeś mi, że nie możesz obiecać mi wszystkiego. Ale możesz obiecać mi ciekawe życie. I oczywiście prześcignąłeś samego siebie, dając mi jedno i drugie.
Wiem, że nie zawsze było łatwo, ale nie było ani jednej sekundy w trakcie tego doświadczenia, żebym nie poczuła podziwu, stojąc u twego boku.
Osiem lat w Salem z Salem i ani razu nie roztopiłeś się z gorąca. Ani razu nie pozwoliłeś, by cię zahartowało. Ty wykorzystałeś je, by ujawnić swoją najprawdziwszą istotę – swój uparty optymizm i niezachwianą odwagę, swój olśniewający błyskotliwy umysł i bezpretensjonalną przyzwoitość, swoją nieustępliwą etykę pracy i absolutnie niewzruszoną moralność.
I zrobić to wszystko po raz pierwszy i według wyższego standardu, który się z tym wiąże.
Twierdzenia, że senator USA i ekspert prawa konstytucyjnego nie miał odpowiednich kwalifikacji do tej pracy, kłamstwa na temat twojego pochodzenia, twojej wiary, twojego patriotyzmu, oburzenie, gdy stwierdziłeś biologiczny fakt, że gdybyś miał syna, on również byłby czarny.
A jednak byłeś niewzruszony na każdym kroku. Zawsze skupiony, zawsze spokojny, zawsze patrzący w przyszłość i dostrzegający absurdalność wyobrażenia sobie, że choć raz ugiąłeś się pod presją, wybuchnąłeś frustracją, straciłeś panowanie nad sobą. Jak absurdalne jest wyobrażenie sobie, że mogłeś zrobić cokolwiek innego niż uszczęśliwić naszą rodzinę i cały kraj.
Nie, byłeś zbyt zajęty.
Jeszcze nie skończyłem. Hej. Jeszcze nie skończyłem. Tyle mam do powiedzenia.
Wykonywałeś pracę za ludzi, ratowałeś naszą gospodarkę, rozwijałeś opiekę zdrowotną, zakończyłeś wojnę, zleciłeś nalot na bin Ladena, uratowałeś przemysł samochodowy, zdobyłeś nagrodę pokojową. Za to, że chroniłeś nas przed ebolą, regulowałeś działalność banków, broniłeś równości małżeńskiej, słuchałeś nauki i pocieszałeś cały naród w obliczu niewypowiedzianych tragedii. I zrobiłeś to wszystko z taką gracją, klasą i opanowaniem, że najtrudniejsza praca świata wydawała się jak spacer po tym pięknym parku.
Twoja mama, Toot, Dziadek – jesteś hołdem dla ich miłości. Są tam dzisiaj, uśmiechają się i przytulają, bo nigdy nie zapomniałeś, kim jesteś i skąd pochodzisz.
Samotna matka ciężko pracująca, żeby przeżyć, zdobyć wykształcenie i pokazać synowi świat. Dziadkowie, którzy nie mieli wiele, ale mieli idealny przepis na pielęgnowanie twojego płomienia.
Nigdy nie zapomniałeś o ludziach w salach związkowych i piwnicach kościelnych tutaj w Chicago, gdzie po raz pierwszy wystawiłeś swoje ideały na próbę. Nigdy nie zapomniałeś o wszystkich wyborcach, których zarejestrowałeś, o studentach, którzy uczyli, i sąsiadach, których zorganizowałeś. Nigdy nie dałeś się skusić na szybkie rozwiązanie czy łatwy zarobek.
Nigdy nie zmieniłeś się od czasu, gdy spotkaliśmy się po raz pierwszy i idealistycznie podszedł do sprawy latem, kiedy pojawiliśmy się bez parasola.
Zawsze dawałeś nam to, co w Tobie najlepsze, i przy okazji przypominałeś nam wszystkim, że my też możemy to zrobić.
Baracku, nie ma słów, które mogłyby wyrazić, jak bardzo jestem dumna z tego, jak się pojawiłeś i nadal pojawiasz każdego dnia. To był zaszczyt być u twego boku.
Uczyniłeś mnie lepszym człowiekiem i dałeś nam wszystkim przykład, do którego powinniśmy dążyć. I mam nadzieję, że wiesz, że naprawdę nie ma wyższego powołania niż to.
Dobrze.
Do wszystkich, którzy są z nami dzisiaj, do naszych zaproszonych gości i wszystkich, którzy słuchają i obserwują z daleka.
Centrum Prezydenckie Obamy powstało jako promyk nadziei, pomnik naszych niezachwianych wartości. Tych, których mój mąż był uosobieniem przez całe życie: równości, empatii, uczciwości, inkluzywności i sprawiedliwości. Szczególnie w tych niespokojnych i pełnych podziałów czasach, niezwykle ważne jest, abyśmy pamiętali, że te wartości nie są unikalne dla mojego męża.
To te same, które wasi mężowie i żony, rodzice i dzieci, przyjaciele i sąsiedzi okazują i przekazują sobie każdego dnia. Miliony ludzi w tym kraju budzą się, robiąc wszystko, co w ich mocy, by wieść godne i sensowne życie.
Jednak wszyscy jesteśmy wystawiani na takie czy inne próby i wiele razy zdarza się, że nie dopisujemy.
Ale głęboko w naszych sercach i duszach wszyscy odróżniamy dobro od zła. Odróżniamy bezinteresowność od chciwości, prawość od niesprawiedliwości. Rozumiemy, że wszyscy razem wzrastamy i upadamy, że każdy z nas jest nieocenionym współtwórcą wielkości Ameryki. Mówię o pracownikach żyjących od wypłaty do wypłaty, mając nadzieję zapewnić swoim dzieciom lepszą przyszłość. Nauczycielach, którzy z własnych pieniędzy zabierają uczniów na wycieczki. Właścicielach firm, którzy z trudem wiążą koniec z końcem, ale odmawiają zamknięcia swoich drzwi. Wszystkich tych ludzi, którzy pocą się nad kuchenkami, aby zapewnić posiłki swoim społecznościom. Ludziach drżących z zimna, dostarczając nasze paczki. Zbierających śmieci, aby utrzymać nasze parki w czystości. Wolontariuszach poświęcających weekendy na trenowanie T-balla, dyrygowanie chórem kościelnym lub mentorowanie dziecka.
W tym tkwi prawda tego kraju. Nie w zagarnianiu wszystkiego, co się da ani w obalaniu ludzi, by się podeprzeć, ale w przytłaczającej dobroci, nieustannym dążeniu, cichej godności, która jest w każdym z nas. Naszą największą nadzieją jest, że to centrum może odbić choć ułamek tego światła, że może uchwycić piękno tego, kim jesteśmy, niezależnie od tego, jak wyglądamy, skąd pochodzimy, ile zarabiamy, jak się modlimy, głosujemy, mówimy czy kochamy.
Dlatego podczas naszej kadencji otworzyliśmy drzwi Białego Domu przed wieloma ludźmi, którzy zazwyczaj nie mają okazji spotkać się z prezydentem lub pierwszą damą.
Rodziny skąpią grosze, żeby wysłać swoje pierwsze dziecko na studia. Nastolatki, które wiedzą, że upalne popołudnie oznacza, że kule zaczynają latać. Małżonkowie i dzieci żołnierzy, służący i poświęcający się tak samo jak ich bliscy w mundurach. Dzieciaki Tubylców, pokazujące nam, że odporności i dumy nie da się ukraść. Zbieracze i członkowie FFA z odciskami na dłoniach od karmienia bydła. Imigranci, którzy udowadniają, co to znaczy być marzycielem.
Ci ludzie, ci ludzie też nie są Amerykanami. Oni są Ameryką. Są bijącym sercem tego kraju. Oni są nami, a my jesteśmy nimi.
Ignorując prostą prawdę i odmawiając szacunku wkładowi i doświadczeniom ludzi, którzy nie są dokładnie tacy sami jak my, narażacie nas wszystkich na ryzyko.
Niedostrzeganie człowieczeństwa we wszystkich ludziach stawia nas wszystkich na równi pochyłej. A kiedy już ten upadek się zacznie, nie sposób przewidzieć, gdzie się skończy. Niebezpieczny precedens, który stoi w sprzeczności z naszą wiarą. I z fundamentalną obietnicą tej demokracji, że wszyscy, wszyscy jesteśmy stworzeni równymi, że każdy z nas jest dzieckiem Boga z wrodzoną wartością.
I nikt, naprawdę nikt, nie ma prawa osądzać, kto jest wystarczająco amerykański.
I dlatego, moi drodzy, nie możemy sobie pozwolić na luksus i czas, by być cynicznymi i zadowolonymi z siebie, by załamywać ręce w rozpaczy i czekać, aż ktoś inny rozwiąże problem.
Słuchajcie, nadzieja to wszystko, co nam zostało.
Bo nadzieja jest iskrą, która rozpala ogień zmian. Ale nadzieja to wybór. To, czy zabierzemy głos, czy nie, to wybór. Głosowanie to wybór. Bycie porządnym człowiekiem to wybór. Wiara, że wciąż mamy siłę, by budować kraj, który odzwierciedla nas wszystkich, to wybór.
Centrum Prezydenckie Obamy to żywy dowód na potęgę wyboru, moi drodzy. Historyczny przykład, jaki miliony z was dały światu, pokazujący, do czego dążyła i co osiągnęła ta niedoskonała demokracja. I pilne wezwanie, by wyjść i zrobić to jeszcze raz.
Mam więc nadzieję, że kiedy będziecie spacerować po tym kampusie i przyprowadzać tu swoje dzieci, przypomnicie sobie o sile wyboru i nieustannej pracy nad zmianami. Żmudny, mało efektowny marsz w górę tej góry, krok po kroku, dzień po dniu, pokolenie po pokoleniu, ale mam też nadzieję, że w pełni zaznacie radości z osiągnięcia czegoś razem.
Znasz to uczucie, gdy przekraczasz linię drzew i widzisz zapierający dech w piersiach widok? Uczucie, którego nigdy nie da się wymazać? Wiem, że trudno to teraz pojąć, gdy wszystko wydaje się takie wywrócone do góry nogami. Gdy fakty i fikcja splatają się ze sobą. Gdy ludzie starają się stłumić wolność słowa, ograniczyć dostęp do edukacji, zdewaluować różnorodność, wymazać niewygodne fragmenty naszej historii. Gdy nasze telefony nieustannie wibrują z powodu najnowszych skandali.
Mam więc nadzieję, że to miejsce zapewni nam chwilę wytchnienia od tego wszystkiego, przynajmniej na chwilę.
Mam nadzieję, że rozpali na nowo optymizm, empatię i ambicję, które zawsze były siłą napędową największych zmian w tym kraju.
Dlatego chcemy, żebyście przyszli tutaj, odłożyli telefony i porozmawiali, śmiali się i płakali, bo będziecie płakać i poznawać nowych przyjaciół.
Zabrudź sobie ręce w moim ogrodzie. Pobujaj dziecko na huśtawce na placu zabaw. Urządź romantyczny piknik na wspaniałym trawniku.
Bo na tym polega demokracja. Na byciu sąsiedzkim, dbaniu o przestrzeń publiczną, dobrej zabawie, cieszeniu się sobą nawzajem, otrząśnięciu się z izolacji i podziałów, które zbyt głęboko wniknęły w nasze życie.
I do moich współmieszkańców South Side.
Chcę, żebyście wszyscy uczynili ten kampus częścią swojego życia, zainspirowali się sztuką światowej klasy, wypożyczyli książki z naszej pięknej biblioteki publicznej i odnieśli je punktualnie, zagrali w studio nagraniowym, trafili kilka rzutów za trzy punkty na rogu boiska, zorganizowali przyjęcia urodzinowe, zainicjowali zbiórki odzieży, zorganizowali ogólnokrajowe akcje sprzątania. Proszę bardzo. Wykorzystajcie ten kampus, aby pokazać to miejsce, które nazywamy domem.
To pełne radości miejsce, w którym Marian i Fraser Robinsonowie nauczyli swoje dzieci marzyć o wielkich rzeczach.
To miejsce pełne nadziei, gdzie nieznany mężczyzna o nieznanym imieniu wzbił się w powietrze. To uparcie optymistyczne miejsce, gdzie jedna rodzina za drugą drapie się, śmieje i tańczy, dążąc do lepszego jutra.
O to zawsze chodziło.
Barack i ja zawsze mówiliśmy, że to centrum opiera się na naszych historiach, ale nigdy nie było o nas. Nigdy nie było dla nas. I będzie istnieć długo po tym, jak nas już nie będzie.
Więc nad tym, czym się stanie i jak zostanie zachowane, musimy pracować wszyscy. Tak jak nad naszą demokracją.
I na szczęście, pokazaliście światu, do czego jesteśmy zdolni. Udowodniliście, że trwałe dziedzictwo to nie nagroda, nazwisko na budynku ani zera na koncie bankowym, ale różnica, jaką czynimy w życiu innych.
Chodzi o to, żeby się widzieć, wspierać i wspierać się nawzajem. Kiedy jesteśmy zmęczeni, słabniemy lub tracimy wiarę.
Tak buduje się coś, co przetrwa. I to właśnie robiliście wszyscy na każdym zakręcie tej niezwykłej podróży. Chroniliście i głosiliście nadzieję, która bije w sercu tego kampusu. Rozpaliliście i odnowiliście tę nieokiełznaną, nieprzewidywalną i niezniszczalną demokrację.
I wiem, że w nadchodzących miesiącach i latach będziecie nas jeszcze bardziej zaskakiwać, bo udowodniliście ponad wszelką wątpliwość, że kiedy naprawdę się spotykamy, kiedy staramy się wydobyć z siebie i innych to, co najlepsze, to nie ma granic, jak wysoko możemy zajść.
Dziękuję wam wszystkim. Kocham was wszystkich. Niech Bóg błogosławi was i ten kraj, który kochamy.