DRUGI OBIEG
Wtorek, 23 czerwca 2026

1.
Czy do jasnej cholery nie ma w tym rządzie ani jednego antyfaszysty?! Nie me nikogo, gotowego walczyć z naziolami, by ochronić demokrację?! Same ciepłe. Opasłe kluchy?!


2.

Starmer rezygnuje ze stanowiska premiera, a Streeting popiera Burnhama jako kandydata na stanowisko przywódcy
https://www.theguardian.com/politics/live/2026/jun/22/keir-starmer-resignation-timeable-andy-burnham-labour-leadership-prime-minister-latest-news-updates
========
Szkoda. D.O. go szanował, uważając za poważnego polityka z kręgosłupem moralnym i dobrym rozeznaniem w polityce międzynarodowej. Jemu zawdzięczamy traktat o strategicznym partnerstwie i obietnicę rozpostarcia nad Polską parasola nuklearnego.
A teraz tamte i nasze naziolki to wszystko spiiieprzą.


3.

Wzlot i upadek Keira Starmera: gdzie wszystko poszło nie tak?
https://www.theguardian.com/politics/ng-interactive/2026/jun/22/the-rise-and-fall-of-keir-starmer-where-did-it-all-go-wrong
istorycy będą się nad tym zastanawiać. Spośród sześciu premierów, którzy rządzili Wielką Brytanią w ostatniej dekadzie (a siódmy jest już w drodze), to upadek Keira Starmera będzie największym zmartwieniem przyszłych analityków politycznych.
Będą rozmyślać o człowieku, który odniósł miażdżące zwycięstwo w lipcu 2024 r., a zaledwie dwa lata później został z niego usunięty, nie wszczynając żadnych nielegalnych wojen, nie wywołując żadnych poważnych kryzysów gospodarczych i nie będąc oskarżonym o żaden skandaliczny akt korupcji.
Będą się drapać po głowach nad premierem, który zapłacił najwyższą cenę polityczną, choć niewielu potrafiłoby wskazać pojedyncze, oczywiste przestępstwo polityczne, którego się dopuścił.
Co zatem uczynił Starmer – i jakie dziedzictwo, jeśli w ogóle jakiekolwiek – po sobie pozostawił? Być może najważniejsze, co ulotne urzędowanie ustępującego lidera Partii Pracy zwiastuje temu, kto obejmie jego miejsce?
Zacznijmy od jego upadku, który był wypadkową zarówno jego osoby, jak i czasów, w których żył. Wielu powie, i mówiło w ostatnich dniach, że porażka Starmera była przesądzona z prostego powodu: nie był politykiem i nie miał zdolności politycznych. Na pierwszy rzut oka to stwierdzenie jest ewidentnie absurdalne. Nikt nie awansuje na szczyt dużej partii politycznej, a następnie nie zdobywa 174-miejscowej większości parlamentarnej przez przypadek.
Nie można też zasugerować, że sukces Starmera wynikał wyłącznie z faktu, że znalazł się we właściwym miejscu o właściwym czasie, że był szczęściarzem w politycznym przekazywaniu sobie paczek, który odniósł zwycięstwo w wyborach, gdy przyszła kolej na Partię Pracy.
Oczywiście, wyniki wyborów w 2024 r. można uznać za narodowe odrzucenie konserwatystów, a nie poparcie dla Partii Pracy, ale samo uczynienie z partii akceptowalnego odłamu głęboko zakorzenionych nastrojów antytorysowskich było już znaczącym osiągnięciem.
Pięć lat wcześniej wyborcy zadali Partii Pracy największą klęskę od 1935 roku. Jednak milcząca obietnica Starmera o spokojnym, technokratycznym kompetencjach – po latach skandalu i chaosu wokół torysów za czasów Borisa Johnsona i Liz Truss – oraz poczucie, że jest on porządnym, choć mało ekscytującym człowiekiem, wystarczyły, by zapewnić wyborców, że Partii Pracy można powierzyć władzę.
Nikt nie powinien łudzić się, że taki proces jest automatyczny. Przypomnijmy sobie, jak niewielu liderów w całej historii Partii Pracy zdobyło większość parlamentarną w wyborach powszechnych. Do czasu Starmera było ich trzech.
A jednak nawet biograf tak podziwiający Starmera jak Tom Baldwin był skłonny nazwać swojego bohatera „niepolitycznym”.
Baldwin uważał to głównie za komplement, ale określenie to wskazywało również na fakt, że Starmerowi brakowało kilku umiejętności polityka najwyższej klasy – a te braki kosztowały go bardzo dużo.
Po pierwsze, i najlepiej udokumentowane, jego słabość jako mówcy. To było coś więcej niż tylko brak charyzmy. To była niezdolność do przedstawienia jasnej, przekonującej argumentacji. Dziwna wada jak na prokuratora, choć może nie aż tak zaskakująca, jeśli wziąć pod uwagę, że Starmer rzadko występował w roli adwokata przed ławą przysięgłych.
Ale Starmer najwyraźniej nie potrafił niczego udowodnić, a tym bardziej opowiedzieć historii. Musiał zbudować narrację dla swojego rządu, a nigdy tego nie zrobił. Nawet jego przemówienie rezygnacyjne na schodach Downing Street przypominało raczej recytację, listę, niż argumentację. Być może jedynym momentem nawiązania kontaktu była chwila, gdy mówił o żonie i dzieciach, a drżenie w jego głosie przemówiło bardziej elokwentnie niż kiedykolwiek wcześniej.
Komunikacja nie jest jedynie dodatkiem prezentacyjnym; jest niezbędna w roli przywódcy politycznego. Pozwala liderowi utrzymać poparcie zaniepokojonej opinii publicznej w trudnych czasach lub w nieuniknionym opóźnieniu między działaniem a rezultatami.
Margaret Thatcher podtrzymywała Brytyjczyków przy sobie, wyjaśniając, że silne lekarstwo gospodarcze, które podała krajowi, może być trudne do przełknięcia, ale w końcu przyniesie ożywienie. Sprawiło to, że nawet ból wydawał się częścią planu.
Starmer nie był w stanie stworzyć podobnego obrazu siebie i swojego rządu. Niewielu wyborców potrafiłoby powiedzieć, jaki był plan Starmera dla Wielkiej Brytanii; prawda jest taka, że niewielu parlamentarzystów Partii Pracy również potrafiłoby to powiedzieć.
I ta wada nie mogła być przypisana wyłącznie ograniczeniom Starmera jako mówcy. Wynikała z faktu, że Starmer nie miał w rzeczywistości planu, a przynajmniej takiego, który dałoby się łatwo streścić i wyrazić, projektu, który pozwoliłby wszystkim w rządzie zrozumieć, czego się od nich oczekuje.
Nie musiało to być nic tak wzniosłego jak intelektualna wizja; premier nie musi być jednocześnie teoretykiem polityki. Jednak fakt, że Starmer objął urząd bez planu działania, a nawet listy zadań dla każdego departamentu, oznaczał stratę cennego czasu w tych cennych pierwszych miesiącach, kiedy zasoby kapitału politycznego rządu są najwyższe.
To właśnie w tym samym wczesnym okresie Starmer popełnił zasadniczy błąd, który po raz kolejny ujawnił brak istotnego instynktu politycznego: umiejętności odczytywania (narodowego) nastroju.
Elektorat dał Partii Pracy zdecydowany mandat; desperacko pragnęli odejścia torysów. Po okresie cięć budżetowych, podziałach spowodowanych Brexitem i niedostatkach spowodowanych pandemią COVID-19, Brytyjczycy pragnęli przynajmniej mieć nadzieję na poprawę sytuacji. Starmer jednak szybko zareagował, by stłumić wszelkie oznaki optymizmu, ostrzegając, że życie wkrótce się pogorszy.
To nie tylko zepsuło nastrój. Miało to również wpływ na gospodarkę, tworząc czynnik negatywnego samopoczucia w momencie, gdy zaufanie konsumentów mogło wzrosnąć. Mógł zostawić pesymizm swojemu kanclerzowi, mówiąc o nadchodzącym słońcu. Zamiast tego brzmiał równie przygnębiająco jak jego sąsiad z jedenastki: zły glina, zły glina. Nastrój ponurego niezadowolenia zagościł i nie zmienił się.
Poza tym można wskazać na wady zarówno strategii, jak i taktyki. Źle ocenił sytuację, trzymając się głównego doradcy Morgana McSweeneya, który był błyskotliwym frakcyjnym bojownikiem, wyrywając kontrolę nad Partią Pracy z rąk Corbynistów. McSweeney był jednak tak zafascynowany uwodzeniem zainteresowanych Farage'em „bohaterskich wyborców” z dawnych centralnych regionów partii, że Starmer wkrótce rozgniewał i zraził do siebie miejskich, zawodowych liberałów i postępowych przedstawicieli klasy średniej, którzy w połowie lat dwudziestych XXI wieku stanowili znaczną część elektoratu Partii Pracy. Tylko ktoś niepolityczny, niemający wyczucia własnej partii, mógł wygłosić przemówienie oddające ducha Enocha Powella, ostrzegając przed przekształceniem Wielkiej Brytanii w „wyspę obcych”.
Starmer cofnął tę frazę, mówiąc, że nie wiedział o jej powellowskich korzeniach. To był jeden z długiej listy zwrotów akcji – każdy z nich był taktycznym błędem, który ujawniał albo niejasną, albo całkowicie nieobecną strategię. Niezależnie od tego, czy chodziło o ograniczenie zimowych dopłat do paliwa, projekt ustawy o reformie opieki społecznej, czy o cyfrowy dowód osobisty, Starmer miał zwyczaj proponowania zmian, tylko po to, by potem z nich rezygnować. Za każdym razem, gdy to robił, jego autorytet malał – a narastało poczucie administracji, która nie wiedziała, dokąd zmierza ani jak tam dotrzeć.
Obserwatorzy Whitehall zeznali o innej luce w kompetencjach Starmera – niezdolności, a nawet niechęci do wykonywania jednego z kluczowych aspektów pracy premiera, czyli rozstrzygania sporów między resortami a współpracownikami. Sugerowali, że to jedno z wyjaśnień licznych decyzji, które nie zostały podjęte lub zostały cofnięte. Obrońcy Starmera twierdzą, że choć rzeczywiście wierzył w wzmacnianie pozycji swoich sekretarzy stanu i dążył do delegowania rozwiązywania wielu konfliktów na nowo utworzone stanowisko głównego sekretarza premiera, to jednak podejmował trudne decyzje, gdy było to konieczne. Nieuchronnie, niektórym ministrom nie podobały się te decyzje, gdy nadchodziły, czego najnowszym przykładem jest rezygnacja Johna Healeya w związku z wydatkami na obronę.
Ale takie podejście, delegowanie zadań, które jego poprzednicy mogliby, nawet nieco z obsesją na punkcie kontroli, zachować dla siebie, pociągnęło za sobą wysoką cenę. Nie dość, że dał się przekonać, głównie McSweeney, do wysłania Petera Mandelsona do Waszyngtonu jako ambasadora Wielkiej Brytanii, to jeszcze chętnie przekazał całą sprawę innym. Premier o bardziej politycznym nastawieniu wiedziałby, że Mandelson jest synonimem ryzyka i bacznie obserwowałby ten proces. Starmer nie wiedział, a rewelacja „Guardiana” , że były dygnitarz w rzeczywistości nie przeszedł weryfikacji bezpieczeństwa, wyrządziła mu ogromną szkodę.
Co więcej, gdy pojawiły się kłopoty, jak to zawsze bywa w przypadku premiera, Starmer miał zbyt mało zwolenników, na których mógłby liczyć. Nie zabiegał o względy poszczególnych posłów, nie zapraszał ich na pogawędkę, nie okazywał im miłości, nie przekonywał, że ich zdanie się liczy – to podstawowa, ludzka sprawa polityki na każdym poziomie, sposób na zbudowanie rezerwy lojalności, z której można skorzystać, gdy pogoda się zmienia. Partia Pracy ma ogromną większość w Izbie Gmin – ale niewielu z tych ponad 400 posłów czuło się szczególnie lojalnych czy zobowiązanych wobec Starmera.
Jednak wina nie leżała tylko po stronie człowieka. Historycy przyszłości dostrzegą również strukturalne niedogodności, które sprawiły, że pozycja Starmera była tak niebezpieczna. Przyszedł na świat w lipcu 2024 roku z odziedziczonym, desperackim majątkiem: służba publiczna cierpiała na brak gotówki, a anemiczna gospodarka nie generowała już środków niezbędnych do opłacenia wszystkiego, czego Brytyjczycy pragnęli i potrzebowali. Życie milionów ludzi pozostało uporczywie ciężkie, co w dużej mierze tłumaczy gniew, który od ponad dekady przenika brytyjską politykę.
W ciągu kilku tygodni od objęcia urzędu, to niezadowolenie skierowało się w stronę Starmera. Jeden z ministrów określił premiera jako „trzeciego hydraulika”. Właściciel domu odczuwa największą wściekłość nie z powodu pierwszego hydraulika, który nie naprawił przecieku, ani nawet drugiego, który spaprał robotę i pogorszył problem, ale z powodu tego, który przyszedł po nim. To ten trzeci hydraulik wystawił się na narastającą złość. Po polityce oszczędności, Brexicie i fiasku Truss, gniew spadł na Starmera.
I miał niewielkie pole manewru. Ograniczony zobowiązaniami zawartymi w manifeście, które drastycznie ograniczały możliwości rządu w zakresie pozyskiwania dochodów, potrzebowałby niezwykle utalentowanego komunikatora politycznego, aby przekonać kraj, dlaczego Partia Pracy musiała złamać przedwyborcze obietnice – i choć pojawiły się sugestie, że mógłby to zrobić w kwestii stawek podatku dochodowego, wycofał się (ponownie).
Być może kiedyś wyborcy daliby nowo wybranemu premierowi kilka lat na zmianę sytuacji, ale te dni już dawno minęły. Elektorat jest teraz niecierpliwy, domagając się niemal natychmiastowych rezultatów. Proces ten został zintensyfikowany i przyspieszony przez media społecznościowe, które nie tylko przedstawiają działania i motywy osób będących w ich polu widzenia w najgorszym świetle, ale także zniekształcają wizerunek osób publicznych, uniemożliwiając ich rozpoznanie. Agitatorzy Partii Pracy przed majowymi wyborami byli zszokowani, gdy odkryli, że wyborcy nie tylko byli rozczarowani Starmerem, ale wręcz żywili do niego głęboką nienawiść – postrzegali go w kategoriach niemal demonicznych. Reagowali na wymysł oderwany od rzeczywistości, a promowany i promowany przede wszystkim przez Elona Muska i jego platformę X.
Biorąc pod uwagę wszystko, z czym się zmagał, historycy mogą być pod wrażeniem osiągnięć Starmera. W swoim przemówieniu rezygnacyjnym podkreślił transformację Partii Pracy, skrócenie list oczekujących na NHS i wyciągnięcie pół miliona dzieci z ubóstwa, a także szereg praw pracowniczych i najemców, które, jak twierdzą zwolennicy Starmera, stanowią sedno postępowych osiągnięć porównywalnych z pierwszymi dwoma latami rządów z 1945 roku. Przypisują Starmerowi również wzmocnienie pozycji Wielkiej Brytanii na arenie międzynarodowej, sprytne działania, które utrzymały zaangażowanie USA Donalda Trumpa na Ukrainie i uchroniły Wielką Brytanię przed skazaną na porażkę wojną Trumpa z Iranem – decyzję, która plasuje się obok decyzji bohatera Starmera, Harolda Wilsona, o wstrzymaniu się od wojny w Wietnamie. W tym wszystkim, jak mówią przyjaciele Starmera, był on genialnie biegły. Ale, jak wzdycha jeden z nich, „to nie jest wiek merytoryki, to wiek blasku – a on po prostu nie był w tym zbyt dobry”.
Wszystko to stanowi przestrogę dla Andy'ego Burnhama, lub kogokolwiek, kto obejmie urząd premiera. Będzie piątym premierem w ciągu czterech lat i jako taki z dnia na dzień stanie się obiektem wszystkich frustracji, które tylko rosną z każdą kolejną porażką. Burnham ma wiele umiejętności, których brakowało Starmerowi – jest politykiem od stóp do głów – ale stanie przed tym samym krajem. Krajem, którego gospodarka ma się źle, a instytucje skrzypią, który stał się niestabilny i niestabilny w ciągu dekady od głosowania w sprawie Brexitu, które we wtorek obchodzi 10. rocznicę – krajem, którego niecierpliwość rośnie. Keir Starmer jest najnowszą ofiarą tej niecierpliwości. Niewielu postawiłoby na to, że będzie ostatnią.


4.

Kim jest Andy Burnham, człowiek, który może zostać kolejnym premierem Wielkiej Brytanii?
https://www.nytimes.com/2026/06/18/world/europe/who-is-andy-burnham-britain-next-possible-prime-minister.html
„Wszystko musi się zmienić” – powiedział „Król Północy”, burmistrz Manchesteru Andy Burnham, który wczoraj rozpoczął swój marsz na Londyn. „Wiem, jak bardzo jesteśmy wyobcowani na północy Anglii. Decyzje zapadają w stolicy, a reszta kraju jest często dyskryminowana”. Burnham chce znieść Izbę Lordów na rzecz drugiej izby regionalnej i przeznacza 15% swojej rocznej pensji w wysokości 118 000 funtów na walkę z kryzysem mieszkaniowym. „Brexit, któremu zawsze się sprzeciwiałem, nastąpił w dużej mierze z powodu tej dyskryminacji” – podkreśla. Jest zagorzałym Europejczykiem, a jego żona, Marie-France van Heel, z którą ma troje dzieci, jest Holenderką.
To fragmenty długiej, niepublikowanej rozmowy, którą odbyliśmy w zeszłym roku z Burnhamem w jego biurze w Manchesterze, mieście zawsze postępowym, rodzinnym dla sufrażystek i legend muzyki, takich jak Oasis, The Smiths i Stone Roses. Miasto, które Burnham twierdzi, że zregenerował, tworząc kult „manchesteryzmu” i renacjonalizując flotę autobusową: „Gospodarka rynkowa zawiodła w tym sensie” – mówi – „w Wielkiej Brytanii występuje nierówna redystrybucja zasobów, a nierówności rosną”. Burnham nie jest półkomunistą jak były lider Partii Pracy Corbyn – z którym przegrał w prawyborach w 2015 roku – ale chce, aby bogaci płacili wyższe podatki.
Teraz „Król Północy” – nawiązanie do Gry o Tron, buntu przeciwko ówczesnemu premierowi Johnsonowi w związku z obostrzeniami anty-COVID-19, które „dyskryminowały Północ” – chce odsunąć obecnego premiera Keira Starmera. Większość parlamentarzystów go popiera. Ponieważ Burnham, burmistrz Manchesteru przez dziewięć lat, jest „człowiekiem ludu”. Osobiście zapukał do każdego domu w okręgu wyborczym Makerfield, gdzie w czwartek zdobył mandat w Westminsterze. Potrafi przemawiać do robotników równie dobrze, jak do radykalnego szyku. Jest spontaniczny i nie tak niezdarny jak sir Keir. Podejmował się popularnych bitew, takich jak walka o sprawiedliwość dla kibiców Liverpoolu w masakrze na Hillsborough w 1989 roku. I, podobnie jak populista Nigel Farage , wie nawet, jak prawidłowo pić Guinnessa: poziom piwa po pierwszym łyku musi przeciąć literę G w logo na szkle.
Andrew Murray Burnham, urodzony 56 lat temu w Aintree (na przedmieściach Liverpoolu), syn Roya, technika telefonicznego, i Eileen, sekretarki, mógłby być pierwszym katolikiem na Downing Street . Spowodowałoby to problem konstytucyjny, ponieważ zgodnie z pewnymi prawami sięgającymi schizmy Henryka VI, nie mógł on „doradzać” władcy w sprawie mianowania biskupów i arcybiskupów Kościoła anglikańskiego. Ale rozwiązanie zostanie znalezione, również dlatego, że Burnham czci wyraźną trójcę: „Everton, Partię Pracy i Kościół katolicki”. A potem, oczywiście, „nadzieja”, mimo że zawsze nosił czerń, podobnie jak jego nerdowskie, grube okulary i „klasę robotniczą”. Nadzieja odegrała decydującą rolę również w wyborach uzupełniających w okręgu wyborczym Makerfield, w których pokonał Farage’a i prawicę, nawet o nich nie wspominając, w superbiałym, pro-brexitowskim okręgu wyborczym. Wyczyn, który teraz przekonał wszystkich, a może prawie wszystkich, w Partii Pracy i w Westminsterze: zostanie kolejnym brytyjskim premierem. Pomimo barykad Starmera.
„W 2017 roku odszedłem z Westminsteru, bo system był zepsuty” – mówi Burnham. „Chciałem angażować się w prawdziwą politykę, dla ludzi. Czegoś, czego nie mogłem robić nawet jako minister za kadencji Gordona Browna”. Teraz Burnham, absolwent literatury angielskiej na Uniwersytecie Cambridge, członek partii od 15. roku życia i poseł od 2001 roku, chce obalić Partię Pracy. Czy mu się to uda? Jego krytycy oskarżają go o twierdzenie, że cud manchesterski – najszybciej rozwijająca się gospodarka w Wielkiej Brytanii – nie jest jego dziełem, lecz raczej wynikiem korzystnego połączenia biznesu, polityki i społeczeństwa.
Pamiętają, że Andy przegrał już dwa wybory prezydenckie – w tym z Edem Milibandem w 2010 roku. Że zbyt ambitni burmistrzowie ponieśli porażkę w Europie, jak Renzi we Włoszech. Że rynki go nie polubią. I że jego „marzenie” wkrótce zostanie zniszczone przez brutalną rzeczywistość. Ale, jak śpiewał „D:Ream” z Manchesteru w hymnie Partii Pracy Blaira: „Może być tylko lepiej”. Być może może być tylko lepiej.
========
Nie, jego nazwisko nie oznacza ani płonącej szynki, ani płonącego chama.


5.

Od Brexitu do rezygnacji Starmera: dziesięć lat, które wstrząsnęły Wielką Brytanią.
https://www.repubblica.it/esteri/2026/06/22/news/brexit_dimissioni_starmer_regno_unito-425426617/?ref=RHLF-BG-P3-S4-T1-r3837
Jakby scenarzysta chciał zamknąć krąg, Keir Starmer ogłasza swoją rezygnację w przededniu dziesiątej rocznicy referendum w sprawie Brexitu: wydarzenia, które zapoczątkowało erę niestabilności i upadku Wielkiej Brytanii. Od tamtego pamiętnego 23 czerwca 2016 roku Brytyjczycy nie radzą sobie najlepiej: Downing Street miało siedmiu premierów, tradycyjne partie polityczne spadły do rekordowo niskiego poziomu poparcia, a ruch narodowo-populistyczny Nigela Farage'a rozrósł się do niebotycznych rozmiarów, PKB spadł o 6-8 procent, a nawet City, najsilniejsza finansowa cytadela Europy, skurczyło się.
Jakby tego było mało, instytucja, która zawsze spajała kraj, monarchia, również weszła w kryzys: Elżbieta II, najbardziej ukochana i najdłużej panująca królowa, zmarła; jej następca, Karol, zachorował na raka, podobnie jak Kate, żona Williama, następcy tronu; książę Harry uciekł do Ameryki, oskarżając dom królewski o rasizm wobec Meghan, swojej czarnoskórej żony; a brat króla, Andrzej, zdegradowany do rangi byłego księcia, został aresztowany w cieniu skandalu związanego z wykorzystywaniem seksualnym przez Jeffreya Epsteina i niewłaściwym postępowaniem jako przedstawiciela handlowego. Oczywiście, trzęsienie ziemi wywołane koronawirusem nie ma nic wspólnego z Brexitem, ale przyczyniło się do szerzenia niepewności i kontrowersji, zmniejszając poparcie dla domu królewskiego.
Czy poseł Partii Pracy Andy Burnham, który stoi u progu objęcia urzędu siódmego premiera w tym trudnym okresie, będzie w stanie „odwrócić sytuację”, jak obiecał, zaczynając od uniemożliwienia Farage'owi dotarcia do Downing Street w wyborach w 2029 roku? Wiele rzeczy może się zmienić w ciągu trzech lat, w tym być może prezydentura innego kandydata niż Trump, co mogłoby wpłynąć na rozwój sytuacji politycznej w reszcie świata. Tymczasem oto kronika dziesięciu lat, które wstrząsnęły Brytyjczykami.
Referendum w sprawie Brexitu
23 czerwca 2016 roku referendum zatwierdziło wyjście Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej, której była członkiem przez 44 lata, stosunkiem głosów 51,9 do 48,1%. „Odzyskaliśmy kontrolę nad naszym krajem” – powiedział konserwatysta Boris Johnson, jeden z inicjatorów Brexitu, skrótu od „Britain exit” (wyjście Wielkiej Brytanii). Wielka Brytania opuszcza Unię, choć nie wiadomo dokąd.
Rezygnacja Camerona
Następnego dnia David Cameron, konserwatywny premier od 2010 roku, rezygnuje, czując się niekompetentny do negocjowania warunków „rozwodu” z Brukselą, ponieważ był przeciwnikiem Brexitu. Londyńska Giełda Papierów Wartościowych traci 8 procent w ciągu jednej sesji, a funt spada do najniższego poziomu od 1985 roku.
Eliminacje z Mistrzostw Europy
24 czerwca Anglia sensacyjnie przegrała 2:1 z maleńką Islandią w 1/8 finału Mistrzostw Europy w piłce nożnej.
Przybywa Theresa May
Była minister spraw wewnętrznych Theresa May wygrywa prawybory torysów i 13 lipca 2016 roku obejmuje urząd premiera. W referendum sprzeciwiała się brexitowi, ale Downing Street całkowicie zmieniło jej stanowisko. Wszyscy spodziewali się, że Johnson zastąpi Camerona, ale w ostatniej chwili Boris niespodziewanie się wycofuje, po tym jak jego prawa ręka, Michael Gove, stwierdza: „Widziałem go w akcji z bliska; nie ma on tego, czego potrzeba, by rządzić krajem”.
Zwycięstwo pyrrusowe
8 czerwca 2017 roku May wygrała przedterminowe wybory, które zwołała z nadzieją na uzyskanie szerokiego poparcia społecznego, ale straciła bezwzględną większość i od tego czasu była zmuszona rządzić z zewnętrznym poparciem małej, ultranacjonalistycznej partii z Irlandii Północnej, której poparcie „kupiła” miliardem funtów dodatkowej pomocy dla Ulsteru. Premier wyszła z sondaży słabsza niż wcześniej.
Pożar Grenfell Tower
Sześć dni po wyborach, w Londynie spłonął wielopiętrowy kompleks mieszkaniowy, w którym zginęły 72 osoby (w tym dwóch Włochów) w jednym z najtragiczniejszych wypadków cywilnych w historii Wielkiej Brytanii. Przyczyną katastrofy była łatwopalna okładzina zewnętrzna, dobrana w celu obniżenia kosztów renowacji.
Średnia długość życia spada
5 września 2018 r. rządowy raport ujawnił, że po raz pierwszy od stulecia spadła średnia długość życia obywateli brytyjskich.
Rezygnacja Theresy May
Nie mogąc osiągnąć porozumienia z UE w sprawie warunków Brexitu i zmagając się z wewnętrznymi problemami ze strony Borisa Johnsona, który nie porzucił swoich ambicji zostania premierem, Theresa May ze łzami w oczach zrezygnowała ze stanowiska 7 czerwca 2019 roku. Miesiąc później Johnson wygrał prawybory Partii Konserwatywnej i trafił na Downing Street.
Boris pokonuje Corbyna
12 grudnia 2019 roku Johnson wygrał przedterminowe wybory, zadając liderowi Partii Pracy Jeremy'emu Corbynowi (który już dwa lata wcześniej, choć w mniejszym stopniu, poniósł porażkę w maju) najgorszą porażkę brytyjskiej lewicy od prawie wieku. Wielu członków Partii Pracy krytykowało Corbyna za brak wystarczającego przekonania do walki z Brexitem, oskarżając go o postrzeganie zjednoczonej Europy jako „klubu kapitalistycznych bankierów”. W miejsce Corbyna, w prawyborach, nowym liderem Partii Pracy został wybrany Keir Starmer.
Wygnanie Harry'ego
8 stycznia 2020 roku drugi syn Karola wyjechał do Kalifornii, aby zamieszkać ze swoją żoną Meghan i synem. Powodem był konflikt z rodziną królewską, do którego doszło w wyniku oskarżeń o znęcanie się i rasizm wobec niezidentyfikowanych członków rodziny Windsor.
Brexit wchodzi w życie
O północy 31 stycznia 2020 roku, po tym jak Johnson osiągnął porozumienie z UE, obejmujące kompromis w sprawie Irlandii Północnej, uważany przez wielu za nieudany, Brexit oficjalnie wszedł w życie. Premier uczcił to, oświetlając Downing Street w barwach Union Jack, flagi brytyjskiej.
Covid eksploduje
Półtora miesiąca później Johnson zarządził pierwszy lockdown z powodu pandemii COVID-19: co najmniej dwa tygodnie później niż było to konieczne, jak orzekli eksperci, co spowodowało szybsze rozprzestrzenianie się wirusa. 5 kwietnia premier również trafił do szpitala; przez kilka dni panowały obawy o jego życie.
Skandal doradców
13 listopada 2020 r. Dominic Cummings, doradca Johnsona, strateg i guru polityczny na Downing Street, zrezygnował ze stanowiska: naruszył on ograniczenia w podróżowaniu nałożone na całą populację z powodu Covid.
Książę Filip umiera
9 kwietnia 2021 roku w wieku 99 lat zmarł książę Filip, mąż królowej.
Johnson rezygnuje
Po skandalu związanym z nielegalnymi imprezami na Downing Street podczas lockdownu związanego z pandemią, Boris Johnson został zmuszony do rezygnacji 7 lipca 2021 roku. Na jego miejsce, 6 września, w prawyborach Partii Konserwatywnej, Liz Truss została wybrana na liderkę partii, automatycznie obejmując stanowisko premiera.
Porażka na Wembley
11 lipca 2021 roku Anglia przegrała finał Mistrzostw Europy na Wembley, pokonując w rzutach karnych Włochy. Nadal nie udało się zdobyć tytułów dla „ojczyzny futbolu”, która goniła ich od Mistrzostw Świata w 1966 roku.
Śmierć królowej
8 września 2022 roku Elżbieta II zmarła w wieku 96 lat. „Myślę, że dobrze się Pani wiedzie, Wasza Wysokość” – powiedziała jej dzień wcześniej nowa premier Liz Truss, odwiedzając ją w zamku Balmoral w Szkocji. Jej następcą został jej syn Karol, który w wieku 73 lat jest najstarszą osobą w historii królestwa, która wstąpiła na tron.
Rezygnacja Liz Truss
25 października 2022 roku premier podała się do dymisji po zaledwie 45 dniach urzędowania: jej plany gospodarcze doprowadziły do załamania giełdy, funta i gospodarki, co skłoniło większość ministrów do wyrzucenia jej ze stanowiska. Zastąpił ją były minister finansów Rishi Sunak.
Choroba Karola
5 lutego 2024 roku Pałac Buckingham ogłosił, że król poddaje się leczeniu raka, którego chorobę zdiagnozowano po operacji prostaty.
Choroba Kate
Kilka tygodni później, 22 marca, rodzina królewska ogłosiła, że księżna Kate również przeszła leczenie raka po operacji jamy brzusznej.
Powrót Partii Pracy
5 lipca 2024 roku Keir Starmer wygrał wybory i został premierem, przywracając Partię Pracy do władzy po czternastu latach i uzyskując największą większość od czasu pierwszych trzech kadencji Blaira w 1997 roku. Jednak ten sukces był w większym stopniu napędzany osłabieniem Partii Konserwatywnej, której elektorat stracił zaufanie po pięciu kolejnych przywódcach torysów na Downing Street: pod względem głosów Starmer uzyskał mniej niż Corbyn, gdy został pokonany przez Theresę May. W parlamencie pojawia się Reform, populistyczna partia kierowana przez Nigela Farage'a, pierwotnego promotora Brexitu, wybrana po raz pierwszy na posła Westminster wraz z trzema kolegami. Partia Pracy i torysi, razem wzięte, mają najniższy udział w głosowaniu od ponad wieku.
Skandal Andrei
17 października 2025 roku król pozbawia młodszego brata tytułu księcia i luksusowej rezydencji na terenie Zamku Windsor, po ujawnieniu nowych informacji o jego udziale w molestowaniu seksualnym amerykańskiego finansisty Jeffreya Epsteina. Andrzej zostaje następnie aresztowany przez policję i przesłuchiwany przez jeden dzień pod zarzutem niewłaściwego postępowania podczas pełnienia funkcji Przedstawiciela Handlowego Wielkiej Brytanii.
Spadek gospodarczy
Między majem a czerwcem 2026 roku, blisko dziesiątej rocznicy Brexitu, autorytatywny Instytut Studiów Fiskalnych, Brytyjska Konfederacja Przemysłu i różne think tanki podkreślały, że wyjście Wielkiej Brytanii z UE spowodowało spadek produktu krajowego brutto gospodarki narodowej o 6–8 procent. W sondażach 60 procent Brytyjczyków uznaje obecnie Brexit za „stratę” i „błąd”, a 55 procent deklaruje, że zagłosowałoby za ponownym przystąpieniem do UE, gdyby odbyło się nowe referendum. Powrót Wielkiej Brytanii do Unii Europejskiej jest popierany przez burmistrza Londynu z ramienia Partii Pracy, Sadiqa Khana, a inni działacze Partii Pracy przewidują go jako „nieunikniony”. Sam Starmer, który rozpoczął powolny marsz w kierunku Brukseli, między innymi poprzez przywrócenie programu wymiany studenckiej Erasmus i zacieśnienie współpracy w zakresie bezpieczeństwa, deklaruje, że „przyszłość naszego kraju leży w sercu Europy”. Andy Burnham, który wkrótce go zastąpi, powiedział w przeszłości, że spodziewa się przystąpienia Wielkiej Brytanii do UE w bliżej nieokreślonej przyszłości. Dziesięć lat później jedno jest pewne: dla Wysp Brytyjskich Brexit oznaczał początek wstrząsu, który wciąż trwa.
Rezygnacja Starmera
22 czerwca 2026 roku Starmer ogłosił swoją rezygnację jako szósty premier, który odszedł w ciągu dekady, a jego przemówienie na Downing Street było pełne emocji. Brak charyzmy, złe decyzje i brak wizji przyszłości to niektóre z powodów, które zmusiły go do odejścia zaledwie dwa lata po zwycięstwie w wyborach. Teraz kolej na Burnhama, aby przekroczył próg drzwi, symbolu brytyjskiej demokracji. W dekadzie Brexitu drzwi te stały się niczym drzwi obrotowe.


7.

Siły obronne zaatakowały centrum łączności kosmicznej w Moskwie i miasto w pobliżu Zaporoża
http://pravda.com.ua/news/2026/06/22/8040527/
21 czerwca i w nocy 22 czerwca Siły Obronne Ukrainy zaatakowały szereg rosyjskich obiektów wojskowych, w tym centrum łączności kosmicznej w Moskwie.
Dosłownie: „W szczególności trafiony został ośrodek łączności kosmicznej Dubna w obwodzie moskiewskim. W obiekcie zaobserwowano rozległe zadymienie. Trwa ustalanie strat wroga”.

Szczegóły: Centralny Ośrodek Łączności w Dubnie znajduje się na północy Moskwy. Jest to jeden z ośrodków zapewniających kanały łączności satelitarnej oraz transmisję telewizyjną i radiową.
Sztab Generalny poinformował również, że w ostatnich dniach ukraińscy żołnierze zaatakowali poligon dla operatorów bezzałogowych statków powietrznych (BSP) oraz punkty kontroli bezzałogowych statków powietrznych (BSP) na okupowanych terytoriach. „Dodatkowo, zaatakowano wrogie punkty dowodzenia i obserwacji w rejonie Iljok-Pieńkowka w obwodzie biełgorodzkim (Federacja Rosyjska)” – czytamy w raporcie.
Sztab Generalny poinformował również o uszkodzeniu mostu drogowego w rejonie Wasyliwki w obwodzie zaporoskim. „Potwierdzono uszkodzenie infrastruktury portu Kaukaz w Kraju Krasnodarskim Federacji Rosyjskiej oraz dwóch promów samochodowych 21 czerwca” – czytamy w raporcie.
Historia:
W niedzielę okupanci ogłosili zamknięcie Mostu Krymskiego, a w mediach społecznościowych pojawiły się informacje o eksplozjach na Krymie i pożarach po przylocie samolotów do Kerczu.
Następnie prezydent Wołodymyr Zełenski poinformował o zniszczeniu obiektów na terenie rosyjskiego Kraju Krasnodarskiego i okupowanego Kerczu.


8.

Dron uderzył w fabrykę elektroniki rakietowej w Woroneżu
https://www.pravda.com.ua/news/2026/06/22/8040541/
Siły Powietrzne Sił Zbrojnych Ukrainy użyły precyzyjnych pocisków, aby zaatakować fabrykę produkującą elektronikę do rosyjskich pocisków rakietowych w Woroneżu w Rosji.

Dosłownie: „22 czerwca jednostki Sił Powietrznych Sił Zbrojnych Ukrainy zaatakowały rosyjski zakład produkcji podzespołów rakietowych w mieście Woroneż (Federacja Rosyjska). Do ataku użyto precyzyjnych pocisków manewrujących odpalanych z powietrza”.

Szczegóły: Według Sztabu Generalnego, przedsiębiorstwo to produkowało elektronikę wykorzystywaną w rosyjskich pociskach rakietowych, w szczególności w systemach obrony przeciwrakietowej Iskander i Ch-101. Najprawdopodobniej chodzi o „Woroneską Fabrykę Półprzewodników”.
W zakładzie tym produkowane są również podstawy podzespołów elektronicznych do rosyjskiej broni rakietowej i systemów obrony powietrznej.
„Zniszczenie potencjału tego obiektu znacząco ograniczy możliwości Rosji w zakresie produkcji nowych pocisków rakietowych” – oświadczył Sztab Generalny.
Zdjęcia i filmy przedstawiające skutki ataków zostały opublikowane na rosyjskich forach publicznych.

Historia:
W poniedziałek Sztab Generalny poinformował, że 21 czerwca i w nocy 22 czerwca Siły Obronne Ukrainy zaatakowały szereg rosyjskich obiektów wojskowych, w tym centrum łączności kosmicznej w Moskwie.


9.

Zełenski powinien pojechać do Gdańska pomimo kryzysu. Ukraina tego potrzebuje i oto dlaczego
https://www.eurointegration.com.ua/articles/2026/06/22/7240137/
Relacje między Ukrainą i Polską przeżywają najgłębszy kryzys od wielu lat.
Decyzja prezydenta Polski Karola Nawrockiego o „ukaraniu” prezydenta Ukrainy i związana z tym masowa odmowa ukraińskich polityków i dyplomatów przyjęcia polskich odznaczeń nie są przyczyną tego kryzysu, lecz jedynie jego przejawem, ilustracją.
Nie chodzi o nagrody. Tak naprawdę zmierzamy w otchłań.
Warszawa grozi nawet publicznie wstrzymaniem dostaw broni na Ukrainę. Jest to (przynajmniej na razie) mało prawdopodobne, ale przynajmniej kwestia przystąpienia Ukrainy do UE jest zagrożona. Jednak nawet ta cena nie daje Kijowowi nieograniczonego pola do ustępstw. Istnieją pewne granice, których władze z pewnością nie przekroczą.
W tych okolicznościach nasi przyjaciele w Polsce stają się jeszcze ważniejsi niż zwykle. 
Polskie pole polityczne jest przesiąknięte narracjami antyukraińskimi i ksenofobią. Próby tłumaczenia politykom motywów Ukrainy stają się pretekstem do szykan. Mimo to w Polsce istnieją silne siły. Są politycy, którzy starają się zapobiec pogorszeniu relacji z Ukrainą. Premier Donald Tusk jest jednym z nich. Dlatego niezwykle ważne jest, aby działania Kijowa uwzględniały interesy tych w Polsce, którzy pozostają po stronie zdrowego rozsądku.
Na razie – właśnie z tych powodów – reakcja oficjalnego Kijowa na atak Nawrockiego była generalnie słuszna. Zakon powinien był wrócić do Warszawy.
Właśnie z tych powodów prezydent Zełenski powinien w tym tygodniu udać się do Polski.
Bo jego podróż pomoże przyjaciołom Ukrainy. A jego odmowa pomoże politykom ukraińskofobicznym.
Niniejszy artykuł ma charakter redakcyjny. Oznacza to, że tekst jest publikowany pod podpisem całej redakcji i cieszy się poparciem wszystkich dziennikarzy. „Europejska Prawda” stosuje tę formę tylko w wyjątkowych przypadkach. W szczególności, gdy kraj znajduje się na ważnym rozdrożu. Biorąc pod uwagę, że Bankowa rozważa możliwość odmowy udziału w URC w Gdańsku, sytuacja jest dokładnie taka.
W tym artykule wyjaśnimy również, dlaczego redakcja „EP” uważa za konieczne tzw. „redukcję orderów”, czyli powrót do Polski odznaczeń państwowych od polityków i dyplomatów. Co szczególnie ważne, o tym bezprecedensowym kroku, który nastąpił bez żadnych dyrektyw, zadecydowali nie tylko przedstawiciele obecnego rządu, ale także jego przeciwnicy.
Ponieważ to pokazuje istnienie tych czerwonych linii, o których była mowa powyżej, a które dla Polski nie są oczywiste. 

Ukraina jako narzędzie
Po pierwsze, coś, o czym oficjalny Kijów doskonale wie, a my w PE rozmawialiśmy o tym nie raz. Ale to ważne dla zrozumienia sytuacji.
Kwestia ukraińska od dawna stała się narzędziem polityki wewnętrznej w Polsce. Powód jest prosty: granie przeciwko Ukrainie przynosi korzyści w wyborach.
Trend ten wszedł już w samonapędzającą się spiralę.
Badania socjologiczne potwierdzają, że w Polsce, zwłaszcza wśród wyborców prawicowych (stanowiących większość w kraju), dominuje negatywny stosunek do Ukraińców, a dynamika zmian jest negatywna. Oznacza to, że krytyka Ukrainy/UPA/Bandery staje się niezbędnym elementem kampanii każdego polityka prawicowego.
Nie wahają się grać kartą ukraińską, często opierając się na mitach, półprawdach i jawnych kłamstwach.
Z kolei wypowiedzi polityków skierowane przeciwko Ukraińcom normalizują taką retorykę i jeszcze bardziej pogarszają stosunek Polaków do Ukraińców. Łańcuch się zamyka.
W tę grę gra nie tylko skrajna prawica (wystarczy przypomnieć antyukraińskie wypowiedzi liberała Rafała Trzaskowskiego w wyborach w 2025 r.).
Ale w parze Nawrocki-Tusk podział ról jest jasny.
Ponieważ dla Nawrockiego ataki na Ukrainę są narzędziem w walce z Donaldem Tuskiem.
W szczególności, jeśli polski premier nie popiera w wystarczającym stopniu krytyki Ukrainy, którą prezydent gdzieś wysuwa, może to zostać wykorzystane do oskarżenia go o proukraińskość. A we współczesnej Polsce to oskarżenie staje się „marką” polityków o zasięgu ogólnokrajowym.
Historia z Orderem Orła Białego jest właśnie takim przykładem, który „EvroPravda” wyjaśniła już w artykule „Wojna nie tylko z Zełenskim”. Kiedy Karol Nawrocki podpisał dekret o pozbawieniu Wołodymyra Zełenskiego orderu, zależało mu nie tylko na ukaraniu ukraińskiego kolegi. Ważniejsza była konieczność przekazania tego dekretu Tuskowi do kontrasygnaty (podpisu), wiedząc, że jest on przeciwny „karaniu” prezydenta Ukrainy.
Każdy dzień bez podpisu premiera na tym dekrecie dawał Nawrockiemu powód do atakowania go, oskarżania Tuska o tolerowanie zbrodni na Wołyniu w 1943 r. itd. Dlatego decyzja Zełenskiego o powrocie dekretu do Warszawy jest słuszna, ponieważ usuwa polityczną potrzebę podpisu Tuska i minimalizuje szkody dla niego.
Inna sprawa, że zamówienie nie musiało być wysłane przez Nową Pocztę, są inne sposoby. Ale polityka nie jest pozbawiona elementu widowiskowości.
Dlaczego kolejnym koniecznym krokiem jest wyjazd do Gdańska
Jednak fakt, że Zełenski przegrał, nie zamyka historii.
Kryzys nie minął, wręcz przeciwnie, stał się bardziej dotkliwy. Bankowa doskonale zdaje sobie sprawę z jego głębokości – między innymi z tego powodu Zełenski od początku czerwca zaprzestał korzystania z lotniska w Rzeszowie dla wizyt zagranicznych. Bo w czasie kryzysu międzypaństwowego polski tranzyt byłby dziwny i dodatkowo świadczyłby o zależności Kijowa od Polski.
Jednak w przypadku podróży do Gdańska Zełenski planował zrobić wyjątek, biorąc pod uwagę znaczenie Konferencji nt. Odbudowy Ukrainy (URC 2026) – corocznego międzynarodowego forum poświęconego Ukrainie, w którym Polska wzięła udział w tym roku.
Jednak po odwołaniu zarządzenia Kijów rozważał zniesienie również tego wyjątku.
A jeszcze w weekend minister spraw zagranicznych Andrij Sybiha oświadczył, że Zełenski może odmówić podróży do Gdańska.
Czyli w odpowiedzi ukarać Polskę.
W końcu odmowa Zełenskiego wyjazdu do Gdańska byłaby rzeczywiście karą. Najprawdopodobniej doprowadziłaby do spadku poziomu uczestnictwa innych krajów w wydarzeniu. A ten poziom jest obecnie na poziomie lidera – w szczególności, według wstępnych danych, planowali tam przyjazd kanclerz Niemiec Friedrich Merz i przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen.
Co więcej, istniał też skrajny scenariusz, w którym wszyscy najwyżsi rangą urzędnicy ukraińskiego rządu ogłosiliby swoją niemożność wzięcia udziału w konferencji – co w praktyce pozbawiłoby całe wydarzenie jakiegokolwiek znaczenia.
Warto w tym miejscu przypomnieć, że Polska aspiruje do międzynarodowego przywództwa w kwestii ukraińskiej i cierpi z powodu braku osiągnięcia tego celu. Nawet „łagodna” odpowiedź byłaby policzkiem dla polskiego rządu ze strony oficjalnego Kijowa.
I słowo „rząd” jest tutaj kluczowe.
Konferencja w Gdańsku to projekt rządu i osobiście Donalda Tuska. To właśnie Tusk wynegocjował udział europejskich przywódców.
Zatem jej zerwanie lub fiasko byłoby porażką Tuska. Stałoby się to również kolejnym argumentem dla sił antyukraińskich w Warszawie, by mówić o „niewdzięczności” Kijowa, który, jak twierdzą, izoluje Polskę od europejskich dyskusji na temat pomocy dla Ukrainy.
Ponadto odmowa Zełenskiego wyjazdu do Gdańska będzie odbierana w Polsce jako przejaw słabości Kijowa.
Taka odpowiedź Kijowa byłaby więc najlepszym prezentem dla Nawrockiego – i jest całkiem prawdopodobne, że właśnie na to liczy. Istnieje nawet mało potwierdzona wersja, że chęć zdestabilizowania Ukraińskiej Rady Rewolucyjnej była jednym z motywów, dla których Nawrocki podpisał właśnie teraz dekret o „Białym Orle”.
Czy zatem powinniśmy dać Navrotsky'emu taki prezent?
Pytanie jest retoryczne.
Ale do tego trzeba dodać ważną tezę: decyzje dotyczące Polski powinny być podejmowane na podstawie dwóch czynników.
Pierwszym jest interes Ukrainy. Czy to lub tamto działanie przyniesie Ukrainie strategiczną korzyść?
Drugim jest interes tych sił i polityków w Polsce, którzy są przychylni Ukrainie. Wszak jeśli będziemy działać bez uwzględnienia ich polityki, tylko wzmocnimy siły ukrainofobiczne i ostatecznie zaszkodzimy sobie.
Oba te czynniki oznaczają, że Zełenski powinien pojechać do Gdańska i zaangażować polski rząd w sprawy ukraińskie. Bo polityka nie jest miejscem, w którym emocjonalne rozwiązania są najlepsze.
Ale to również oznacza, że pomimo wszystkich wybryków Nawrockiego, Zełenski również powinien dążyć do spotkań z nim.

Czerwone linie po obu stronach
Jak już wspomniano, temat UPA/Bandery/„ukraińskiej niewdzięczności” itp. w Polsce już dawno stał się przedmiotem wewnętrznej walki politycznej, której przedmiotem jest Ukraina.
Nie zmienia to jednak faktu, że dla polskich wyborców sprawa UPA jest rzeczywiście bardzo bolesna.
Powodem jest to, że Polska w dużej mierze żyje mitem historycznym o wydarzeniach z pierwszej połowy ubiegłego wieku. W interpretacji bliskiej Nawrockiemu, całej „prawicy”, a także polskiej historiografii w ogóle, Polska w okresie międzywojennym i w okresie II wojny światowej była wyłącznie niewinną ofiarą.
Nie było polskiej okupacji Ukrainy. Nie było zbrodni etnicznych popełnionych przez Polaków na ludności ukraińskiej. Nie było czystek etnicznych przez Armię Krajową. Zamiast tego, polska historiografia jednoznacznie identyfikuje tragedię wołyńską jako „ludobójstwo”.
Większość Polaków odrzuca i nie chce słyszeć, że dla Ukraińców UPA jest jednym z symboli walki o państwowość i wolność; postrzegają ją wyłącznie przez pryzmat zbrodni etnicznych.
Choć historia jest często tylko narzędziem polityków, ich wyborcy są szczerze oburzeni.
Trzeba zrozumieć wrażliwość polskiej opinii publicznej na tę kwestię – a właśnie tego często brakuje ukraińskim politykom.
Ale musimy też działać, aby polskie społeczeństwo zrozumiało, jaki jest zasadniczy charakter stanowiska Ukrainy. W Polsce bowiem panuje powszechne przekonanie, że problem leży w złych intencjach polityków.
Teoria spiskowa, jakoby Zełenski nadał jednostce SSO nazwę „imię bohaterów UPA”, aby obrazić Polskę, a także jako krok w wieloetapowym procesie, jest bardzo rozpowszechniona. Nie jest to stanowisko marginalne. Wydaje się, że Nawrocki szczerze liczył na to, że Zełenski zmieni swoją decyzję. Choć dla Ukrainy byłaby to absolutna granica i oznaczałaby zgodę na przepisywanie ukraińskiej historii przez Polskę.
Dlatego masowe odrzucenie polskich nagród przez Ukraińców nie było tylko gestem, ale miało istotne znaczenie.
Ważne jest również to, że nie stało się to na polecenie Bankowej (wskaźnikiem jest brak synchronizacji; minęły dwa dni między decyzją Sybigi, która była pierwsza, a ambasadora Zwarycza, który obecnie jest ostatnim, który zwraca odznaczenie), a także to, że wszyscy jego laureaci odmówili przyjęcia Orderu Orła Białego – zarówno Petro Poroszenko, który jest politycznym przeciwnikiem urzędującego prezydenta, jak i Leonid Kuczma, który zdecydowanie nie jest zależny od Zełenskiego.
Trudno było znaleźć inny sposób na wysłanie sygnału, że decyzja Nawrockiego przekroczyła dla Ukrainy czerwoną linię.
Że obraził nie Zełenskiego, ale naród ukraiński.
Wszak order przyznany Zełenskiemu w 2023 roku nie bez powodu był postrzegany jako nagroda dla dzielnego narodu ukraińskiego, ukraińskich żołnierzy, broniących Europy, w tym Polski, przed rosyjską inwazją. Dlatego Nawrocki wymierzył „karę” nie Zełenskiemu, a wszystkim Ukraińcom.
I co najważniejsze: naciski ze strony polskiego prezydenta, domagającego się odrzucenia ukraińskiej interpretacji historii, mają nikłe szanse powodzenia, gdyż sprzeciw wobec tego jest szeroki i obejmuje przedstawicieli wszystkich możliwych obozów.
Jednak samo określenie czerwonych linii, choć ważne, zdecydowanie nie wystarczy. Władze Ukrainy muszą znaleźć wyjście z tego impasu.
A najgorsze co możesz teraz zrobić, to spalić mosty z Nawrockim.
Ponieważ stawka jest zbyt wysoka, abyśmy pozwolili urazom zagoić się same po takiej eskalacji.
Dlatego Zełenski powinien nie tylko udać się do UP w Gdańsku, ale także poszukać okazji do spotkania z Nawrockim. Z tego powodu przekazanie zamówienia za pośrednictwem Nowej Poczty zamiast próby zrobienia tego osobiście nie było być może najlepszym pomysłem. Jednak redakcja PE również ma odmienne zdanie na ten temat.
Sześć miesięcy temu, w przededniu wyborów na Węgrzech, w równie trudnej historii Węgier, Bankova postanowiła spalić mosty z Orbánem, licząc na zwycięstwo Petera Magyara. To ryzyko się opłaciło i zyskaliśmy na Węgrzech nowego partnera. Trudnego, ale takiego, z którym możemy negocjować.
Ale w przypadku Polski powtórzenie tego jest już niemożliwe.
Obecna kadencja Nawrockiego dopiero się rozpoczęła i ma potrwać do 2030 roku. Nie ma pewności, że prawica nie odzyska parlamentu i rządu w wyborach w 2027 roku. Dlatego nie ma alternatywy dla negocjacji – z poszanowaniem czerwonych linii obu stron. A Zełenski musi szukać drogi do takich porozumień, nawet jeśli droga do nich nie jest widoczna.
Trzeba przedstawić opcje, które pozwolą Nawrockiemu odnieść zwycięstwo w wyborach, „sprzedać” rozwiązanie prawicowym wyborcom.
I dlatego nie wolno nam palić mostów z Polską, w tym z polską prawicą . Jest tam wielu przyjaciół Ukrainy, ale ze względu na panujące nastroje, zmuszeni są oni milczeć lub przyłączać się do chóru krytyków.
Wyprawa do Gdańska (a może i do Warszawy) powinna być pierwszym krokiem na tej trudnej drodze.

Redakcja „Europejskiej Prawdy”


10.

Kreml obiecał, że Putin omówi z Łukaszenką „groźby” Zełenskiego
https://www.pravda.com.ua/news/2026/06/22/8040543/
Rzecznik Kremla Dmitrij Pieskow poinformował, że prezydent Rosji Władimir Putin wkrótce omówi z samozwańczym prezydentem Białorusi Aleksandrem Łukaszenką żądanie Ukrainy, aby w ciągu tygodnia usunąć urządzenia korygujące rosyjskie ataki dronów na ukraińskie miasta.

Szczegóły: Zapytany, czy Putin i Łukaszenka planują omówić żądanie Zełenskiego, aby Ukraina usunęła retransmitery w ciągu tygodnia, Pieskow odpowiedział: „Rzeczywiście, i wiecie, że Aleksander Grigorowicz (Łukaszenko – red.) o tym mówił, w najbliższej przyszłości (Putin) planuje nawiązać kontakty. Będzie to dobra okazja do omówienia tych i innych kwestii”.
Dodał, że Kreml uważa, iż „to zagrożenie jest absolutnie agresywne, jest ingerencją w wewnętrzne sprawy innego kraju, naruszeniem suwerenności innego kraju”.
„Nie mamy jednak wątpliwości, że władze Białorusi i sama Białoruś są w stanie zapewnić jej suwerenność” – powiedział Pieskow.
Przypomnijmy, że 19 czerwca Wołodymyr Zełenski powiedział, iż białoruski samozwańczy przywódca Ołeksandr Łukaszenka ma tydzień na usunięcie urządzeń korygujących rosyjskie ataki dronów na ukraińskie miasta, w przeciwnym razie zrobi to Ukraina.
Co poprzedziło:
Zełenski poinformował wcześniej, że Rosja nadal próbuje wciągnąć Białoruś w wojnę, w szczególności w celu przeprowadzenia operacji przeciwko jednemu z państw NATO.
Dowódca Browdi („Magyar”), komentując groźby ze strony Białorusi, oświadczył, że wojsko zidentyfikowało już 500 celów w tym kraju. Wezwał również Łukaszenkę, aby „trzymał się z dala od zasięgu wzroku”.
Łukaszenka zareagował na to oświadczenie i zagroził atakiem na „bardzo poważny” cel na Ukrainie, którego współrzędne rzekomo posiada Mińsk.
Łukaszenka stwierdził, że nie należy spodziewać się działań militarnych ze strony Białorusi i przeprosił Wołodymyra Zełenskiego za swoje ostre słowa.


11.

Wybory 2026: Abelardo De la Espriella, prezydent-elekt Kolumbii
https://www.eltiempo.com/politica/elecciones-colombia-2026/abelardo-de-la-espriella-presidente-electo-de-colombia-tras-el-preconteo-se-impone-por-247-000-votos-3566015
Abelardo de la Espriella ogłosił się zwycięzcą wyborów prezydenckich w Kolumbii krótko po północy. W wiadomości opublikowanej na X napisał: „Abelardo oficjalnie prezydent: tygrys obejmuje kondora, kocham cię, Kolumbio”.
Prawicowy kandydat dodał do swojego przesłania wizerunek tygrysa i rannego kondora w objęciach. „El Tigre” to jego pseudonim, a kondor jest jednym z symboli narodowych Kolumbii.
„Pokonaliśmy przymusowe wybory, kupowanie głosów, tradycyjne partie, korupcję, zwykłych podejrzanych i wojnę partyzancką. Kolumbia wygrała” – dodał w mediach społecznościowych.
Abelardo de la Espriella ogłosił się zwycięzcą wyborów prezydenckich w Kolumbii krótko po północy. W wiadomości opublikowanej na X napisał: „Abelardo oficjalnie prezydent: tygrys obejmuje kondora, kocham cię, Kolumbio”.
Prawicowy kandydat dodał do swojego przesłania wizerunek tygrysa i rannego kondora w objęciach. „El Tigre” to jego pseudonim, a kondor jest jednym z symboli narodowych Kolumbii.
„Pokonaliśmy przymusowe wybory, kupowanie głosów, tradycyjne partie, korupcję, zwykłych podejrzanych i wojnę partyzancką. Kolumbia wygrała” – dodał w mediach społecznościowych.
Dziś w Kolumbii odbędzie się druga tura wyborów prezydenckich pomiędzy kandydatem Trumpa El Tigre a postępowym Cepedą.
redagowane przez redakcję zagraniczną
21 czerwca 2026 r.

Oskarżenia o oszustwo
Według wstępnych danych Krajowego Rejestru, po przeliczeniu 99,65% głosów, de la Espriella otrzymał 12 921 702 głosy, co stanowi 49,65%, nieznacznie wyprzedzając kandydata lewicy Ivána Cepedę , który uzyskał 12 673 392 głosy (48,70%). Różnica między dwoma kandydatami wynosi zaledwie 248 310 głosów, co stanowi 0,95 punktu procentowego.
Właśnie ze względu na niewielką przewagę ustępujący prezydent Gustavo Petro wezwał wyborców do poczekania na ostateczne wyniki i zakończenie oficjalnego liczenia głosów, potępiając „liczne nieprawidłowości”.
„Głosy bez podpisów członków komisji wyborczej muszą zostać natychmiast zakwestionowane. Nie można jeszcze ustalić, kto jest prezydentem, a nieprawidłowości jest wiele” – napisał na X.
Cepeda potępił również możliwe nieprawidłowości i zaapelował o obronę ostatecznego wyniku, głos po głosie. Kandydat Pacto Histórico udostępnił wiadomość od użytkownika, który pokazał wstępny formularz zliczania głosów bez podpisów jurorów z lokalu wyborczego. „Uwaga na oszustwo! Zamieszczono formularze do głosowania bez podpisów jurorów; te karty do głosowania muszą zostać natychmiast zakwestionowane. Nie dajmy się okraść!” – czytamy we wpisie udostępnionym przez kandydata.
Cepeda ogłosił również zamiar udziału w oficjalnym liczeniu głosów w około 33 000 lokalach wyborczych.

Portret
Abelardo de la Espriella, 47-letni prawnik i biznesmen-milioner, jest w Kolumbii postacią prawicową, wielbicielem Donalda Trumpa i zwolennikiem szczególnie rygorystycznej polityki bezpieczeństwa.
Żonaty i ojciec czwórki dzieci, przedstawia się jako polityczny outsider. Podczas kampanii wyborczej potępił tradycyjną klasę rządzącą i powiedział, że porzucił wygodne życie we Florencji, aby „ratować swój kraj”.
Jego propozycje pod wieloma względami przypominają strategię przyjętą przez prezydenta Salwadoru Nayiba Bukele w walce z gangami przestępczymi. W kwestiach ekonomicznych opowiada się on za drastyczną redukcją wydatków publicznych, wzorując się na działaniach prezydenta Argentyny Javiera Milei.
Podczas kampanii obiecał rządzić Kolumbią „żelazną ręką”, krajem, który pozostaje największym producentem kokainy na świecie i jest naznaczony ponad sześćdziesięcioletnim wewnętrznym konfliktem zbrojnym.

Reakcje
„Kolumbia wyraziła dziś swoją siłę, nadzieję i determinację, potwierdzając swoje zaangażowanie na rzecz wolności, demokracji i pokoju” – napisała na portalu X liderka wenezuelskiej opozycji, María Corina Machado, prosząc również o „Boże błogosławieństwo” dla nowego etapu politycznego w kraju. De la Espriella poinformowała również o rozmowie telefonicznej z prezydentem USA Donaldem Trumpem: „Rozmawiałam kilka minut temu z prezydentem Stanów Zjednoczonych, który wyraził swoje poparcie i uznanie dla naszego zwycięstwa” – napisała w mediach społecznościowych.
W transmisji na żywo w internecie kandydat dodał, że otrzymał również gratulacje od szefowej sztabu premier Giorgii Meloni.
„Wszystkie demokracje na świecie zwracają na nas uwagę i uznają nasze zwycięstwo” – oświadczył, twierdząc, że odnieśliśmy zwycięstwo „pokonując wszelkie przeciwności, wbrew wszelkiej nielegalności i wbrew tym, którzy finansowali kampanię Cepedy”.

Protesty
W ciągu kilku godzin od ogłoszenia zwycięstwa w kilku miastach w całym kraju wybuchły demonstracje i starcia z policją. W Cali, trzecim co do wielkości mieście Kolumbii, około tysiąca protestujących spaliło flagi USA i starło się z policją.


12.

Bannon: „Będą konsekwencje. Meloni nie jest przyjacielem USA i nigdy nie była mostem między nami a UE”.
Ideolog Maga atakuje premier: „Nie traktuję jej już poważnie i nikt w Ameryce tego nie robi”.
https://www.repubblica.it/esteri/2026/06/22/news/steve_bannon_trump_meloni_scontro_italia_usa-425425682/?ref=RHLF-BG-P7-S2-T1-PP
„Będą konsekwencje”. Słowa Steve’a Bannona , komentującego dla Repubblica otwarty konflikt między prezydentem Donaldem Trumpem a premier Włoch Giorgią Meloni, brzmią jak ostrzeżenie, jeśli nie groźba.
Była doradczyni i menedżerka pierwszej kampanii wyborczej prezydenta Białego Domu była jedną z największych zwolenniczek Meloni, a nawet uczestniczyła w rozmowach Atreju. Ale potem ich relacje się pogorszyły, ponieważ Bannon doszedł do przekonania, że nie traktuje poważnie budowania suwerennego projektu międzynarodowego, promującego idee ruchu MAGA na całym świecie, zaczynając od Europy. Grała na dwa fronty, innymi słowy, starała się być postrzegana jako główny sojusznik i rozmówca Trumpa na Starym Kontynencie, nie narażając jednocześnie relacji z kolegami z innych krajów UE, których potrzebowała gospodarczo i politycznie: „Była fantastyczna, ale teraz stała się totalną globalistką. Grała w grę Unii Europejskiej, bo potrzebowała pieniędzy i w grę NATO. Dużo mówi o Ukrainie, ale jeśli chodzi o wysyłanie funduszy i wojsk, to zupełnie inna historia. Szczerze mówiąc, nie sądzę, żeby cokolwiek, co mówi, miało znaczenie, ponieważ nie ma wystarczających zasobów ekonomicznych i wojskowych, by to wesprzeć. Nie traktuję tego już poważnie i nikt w USA nie traktuje tego poważnie”.
Sprzeczność wynikała z krytyki planów Trumpa wobec Grenlandii, które Włochy uznały za niedopuszczalne, ponieważ otwarcie przeciwstawiały USA NATO i innym europejskim sojusznikom. Z tego samego powodu sytuacja pogorszyła się wraz z wojną w Iranie, narzuconą przez szefa Białego Domu bez ostrzeżenia: „Kiedy Stany Zjednoczone – to była nagana Bannona, podobnie jak prezydenta – potrzebowały sojusznika, który by wsparł wspólny wysiłek morski w celu utrzymania otwartych szlaków morskich Ormuz, Morza Czerwonego i Suezu, którymi ropa i gaz płyną do Europy, wycofaliście się”.
Teraz, gdy konflikt wybuchł tak publicznie i dramatycznie, były doradca Trumpa chętnie podkreśla, że przewidział to i przewidział: „Jak powtarzam od lat, Meloni nigdy nie była dla prezydenta mostem do Europy. To była fantazja, którą sama sobie wykreowała”. To prawie tak, jakbyśmy słyszeli, jak prezydent USA oskarża ją o to, że namawia go do zrobienia sobie selfie na szczycie G7, wyłącznie po to, by znów być postrzeganym jako przyjaciel.
Jednak Bannon, który nadal stanowi punkt odniesienia dla ruchu MAGA w Stanach Zjednoczonych, szczególnie w kontekście listopadowych wyborów parlamentarnych, idzie jeszcze dalej niż krytyka Trumpa, wyjaśniając, że w tym momencie odbudowa relacji i zabezpieczenie sojuszu między oboma krajami może stać się bardzo trudne, jeśli nie niemożliwe: „Szkodliwe i destrukcyjne działania Meloni przeciwko Ameryce w czasie wojny nie zostaną szybko zapomniane”. Bannon zdaje się niemal przewidywać, że rozwiązanie tego konfliktu może okazać się niemożliwe, dopóki przebywa ona w Palazzo Chigi, ale dolewa oliwy do ognia, przewidując negatywne skutki dla kraju: „Ona nie jest przyjaciółką Stanów Zjednoczonych i będą tego konsekwencje”.


13.

„Chcemy nowej Albanii”: protesty przeciwko kurortowi wspieranemu przez Jareda Kushnera wywołują gniew na rząd
Sprzeciw wobec planów utworzenia „małego raju” na wyspie Sazan przeradza się w falę sprzeciwu wobec establishmentu
========
Albańczycy znowu zaimponowali D.O., bo D.O. też chce nowe Polski, bez faszystów i bez amerykańskiej buty.