DRUGI OBIEG
Niedziela, 1 grudnia 2026

1.
„Niektórzy gapie, symetryści, proponują, aby dla załagodzenia sprawy złodziej i ofiara podzielili się po równo zawartością torebki. W pewnych sprawach nie może być kompromisu”. …Nikt nie miał wątpliwości, że Trybunał w kształcie, jaki narzucił PiS, nie jest prawdziwym sądem. … Państwo prawa tym różni się od prawa dżungli, że o racji nie decydują mięśnie i chamstwo. … W państwie prawa polityk nie może wchodzić na teren sądu czy trybunału i wydawać poleceń czy zastraszać sędziów, nawet jeśli jest prezydentem. Państwo prawa nie widzi barw partyjnych i nie zna pojęcia bezkarności. … Od lat istnieją w Polsce organizacje i politycy, którzy demokrację i praworządność chcą zniszczyć. … Czy to jest chciwość, głupota czy zdrada? W końcu efekt jest ten sam i nie przez przypadek znajdują na świecie poparcie wśród sił prorosyjskich, a dzisiaj w tym konflikcie korzystają ze wsparcia armii rosyjskich botów w internecie. Ba, doczekali się nawet publicznych komplementów od głównego ideologa Kremla”. …


2.
3 lata temu
1.
Poniedziałek był dla autora D.O. dłuuugim dniem.
Rano okazało się, że analizy trzeba powtórzyć, bo pojemnik był niewłaściwy, potem pojechał za Warszawę do pralni z torbą pełną koszul, ale kiedy dojechał, zorientował się, że torba z koszulami triumfalnie została w domu, a potem, aż do nocy, z małą przerwą, był u dentysty. A nawet dwojga dentystów. Najpierw z jedną rzeczą, potem z drugą. Tą drugą było leczenie kanałowe. W sumie za 1600.
Doliczając zatankowanie samochodu do pełna, dzień skończył się dla niego fizycznym wyczerpaaaaniem i dwoma tysiącami złotych, które znikły z jego szczuplutkiego konta.
2.
W przerwie między dentystką, a dentystą, autor D.O. skoczył do centrum handlowego coś zjeść.
Tak, oczywiście, w normalnych warunkach nie zdecydowałby się na podobne barbarzyństwo kulinarne, ale było mało czasu, dzielnica niezbyt dobrze znana, a centrum handlowe (z jakiegoś niezrozumiałego dla autora powodu zwane „galerią”) blisko.
W centrum handlowym skonstatował autor, że jest tam tłoczno i że ten tłok robią głównie cudzoziemcy. Głównie Ukrainki i Ukraińcy, ale też sporo Azjatów.
Autor D.O. poczuł wzruszenie.
Kiwając się nad kawą, przypomniał sobie swój pierwszy wyjazd za granicę, do NRD w 1972 r., kiedy Gierek z Honeckerem pozwolili przekraczać granice na podstawie dowodu osobistego.
I przypomniał sobie autor D.O., że pierwszym obiektem, jaki D.O. wraz z Żoną (wówczas jeszcze przyszłą) zwiedzili było Alte Meister Gemäldegalerie w Zwingerze, a drugim Kaufhalle.
Nie ma pewności, co wywarło na nim większe wrażenie: czy oszałamiające dzieła Starych Mistrzów w Zwingerze, czy mnogość i różnorodność towarów w Kaufalle.
Kiedy 8 lat później był ze swoim rokiem uczelnianym w Berlinie Zachodnim, i autor D.O. i jego Przyjaciele, poszli zwiedzać KaDeWe - Kaufhaus des Westens, oszałamiający, pełen niewyobrażalnego dobra wszelkiego luksusowy dom towarowy na Wittenbergplatz.
3.
Dzisiaj autor D.O. to wie, ale wtedy wiedziony był instynktem.
W jakiś dziwny sposób kontakt z luksusem przywraca człowiekowi poczucie godności.
A upokorzony nędzą i szarością komunizmu autor D.O. takiego poczucia godności bardzo potrzebował. Chodził więc po tym KaDeWe i obcował z tymi kolorowymi, krzyczącymi przedmiotami, światłami, zapachami, choć nie było go stać na żadne zakupy, to czuł się jak człowiek.
Dlatego wczoraj poczuł się wzruszony na widok tych śmiejących się, szczęśliwych ukraińskich dziewczyn przy stolikach, nad dzbankami z herbatą, tych azjatyckich mam, pchających wózki z dziećmi, z błyszczącymi z podniecenia oczami, wzywanymi to tu, to tam przez kolorowe wystawy.
Autor D.O. poczuł się szczęśliwy ich szczęściem, radosny ich radością, spokojny ich spokojem: że i upokorzeni wojnami, nieszczęściami i szarością, są tu jak normalni, pełnoprawni ludzie, bezpieczni, beztroscy.
Uwielbia autor D.O., kiedy ludzie z odległych i nieszczęśliwych stron świata znajdują spokój i godność właśnie tutaj, w Polsce.
Niech wam zawsze Polska przyjazną będzie!
4.
Ta opowieść byłaby niekompletna bez postylli.
Otóż z czasem centa handlowe, luksusowe sklepy, kolorowe witryny się autorowi D.O. przejadły. Przestały go przyciągać. Fascynację zastąpiło najpierw znużenie, potem irytacja.
Centra handlowe autor D.O. omija, kontakty ze sklepami w ogóle ogranicza do niezbędnego minimum.
Konsumeryzm uważa za mentalną aberrację, a reklamy…
Cóż: autor D.O. ma taką zasadę, że reklamowanych przedmiotów nie kupuje.
Autor D.O. nie prosił o reklamy, a one, nieproszone, wciskają mu się wszędzie, w gazetach, radio, w telewizji, na każdym portalu internetowym, na billboardach, w autobusach i pociągach, wszędzie, dosłownie wszędzie.
To, co kiedyś traktował jako zło konieczne, dzisiaj stało się jego wrogiem.
Podobno „kiedy nie możesz ich pokonać, to się do nich przyłącz”.
Autor D.O. pokonać reklam nie może, nie zdoła. Ale się nie przyłączy.
Jego „zemsta” na reklamach jest symboliczna, nieistotna, nikogo nie rani.
Ale dla tej odrobiny mściwej satysfakcji, autor D.O. przyjął taką zasadę, że reklamowanych przedmiotów nie kupuje. A zwłaszcza tych, których reklamy przerywają filmy i seriale, jego wywiady na mediach społecznościowych; tych, których reklamy zasłaniają czytane artykuły na stronach internetowych.
Tak: D.O. wie, że wolny rynek, że informacja to taki sam dziś towar, jak każdy inny, więc podlega takim samym zasadom marketingowym, jak gwoździe czy proszki na stawanie kuśki. Że wydawcy muszą zarobić, utrzymać swoich pracowników, a ponieważ nikt inny im nie da pieniędzy, tylko reklamodawcy, więc oni reklamodawcom muszą służyć.
No i trudno.
Ale niech się ktoś inny bawi w tę grę, jeśli uważa, że warta jest świeczki.
Stary autor D.O. nie musi i nie chce.
Macie już panem a chcecie jeszcze circenses?
No to hajże do tego cyrku!
5.
Skrajnie prawicowy polityk niemiecki aresztowany, po tym, jak znaleziono przy nim faszystowskie symbole i słyszano, jak mówił „Sieg Heil”.
A Bąkiewicz hasa na wolności, no i gdzie tu sprawiedliwość?
D.O. pamięta jeszcze wyrok sądu w Strzelcach Opolskich, który stwierdził, że swastyka, to starohinduski symbol słońca, pamięta bezkarność uczestników naziolskiego sabatu, sfilmowanego przez dziennikarza TVN24…
6.
A w ogóle to D.O. myśli, jest przekonany, ba, nalega, by rozpocząć poważną dyskusję na temat delegalizacji narodowo-socjalistycznej partii pis.
No i oczywiście o aresztowaniu działaczy i sympatyków partii i organizacji jawnie faszystowskich, bo zakaz ich tworzenia określa Konstytucja Rzeczypospolitej (która znów niebawem zacznie być Ustawą Zasadniczą) i Kodeks Karny (który niebawem znów – miejmy nadzieję – zacznie obowiązywać).
7.
W ramach przerwy w okropnościach, hołd ostatniemu w tym roku pięknu przyrody.
8.
Pod koniec października 2015 r., osiem długich, bardzo długich lat temu, D.O. napisał krótko: „Teraz znowu ‘Ojczyznę wolną racz nam zwrócić Panie’.
Dziś, jeszcze ostrożnie, jeszcze ołówkiem, ale z powrotem:
‘Ojczyznę wolną pobłogosław Panie”.


3.
7 lat temu
Dlaczego, na litość boską, Kowalski, rozwaliłeś się o te buldożery?!
Miałeś przecież kilka innych opcji: mogłeś ominąć je, zawrócić, a przede wszystkim mogłeś się zatrzymać, założyć ręce na głowę, położyć twarzą do ziemi, rozstawić nogi...
Dostałbyś - ile? Rok, dwa? Byłeś jeszcze młody, mogłeś zacząć wszystko od początku?...
Po jakie licho wjechałeś w te bezludne pustkowia, jechałeś, aby jechać, nafaszerowany benzydryną, tą samą, którą dawali ci w Wietnamie, żebyś był jeszcze lepszym żołnierzem?
Dlaczego, Kowalski, były gliniarzu, stały ci się nienawistne wszystkie te prawa z opasłych kodeksów, społeczne reguły? Dlaczego pozwoliłeś się prowadzić przez Super Soul'a - Super Duszę, którego potem, dobrze "wdrożeni" w reguły obywatele skatowali, bez wysiłku, bo, jak to Soul, był ślepy?
Pojechałeś prosto na te lemiesze, kiedy zmasakrowano tę Duszę?
I wreszcie czemu, Kowalski, dla ciebie wolność była słodka na tyle, że bez niej nie chciałeś żyć?
Przecież dla innych wolność to coś przykrego, niepożądanego, coś, co należy podeptać i stłamsić, a na wszelki wypadek o niej nie mówić, jak o wstydliwej chorobie?
I dlaczego wreszcie, Kowalski, uśmiechałeś się, pędząc w kierunku tych buldożerów?
Byłeś znikającym punkcikiem, zniknąłeś.
Gończy, rechocząc, piją piwo.




4.
13 lat temu
Jak pisałem, dziś w Instytucie Historii Żydów Polskich był pokaz filmu Mariana Marzyńskiego „Nigdy nie zapomnij kłamać”. Must see. Po filmie dyskusja z udziałem kilku osób, które przeżyły Shoah, a w niej, po raz kolejny w mojej obecności pada zdanie: „My nie walczyliśmy o życie z Niemcami, walczyliśmy z sąsiadami”.
No, jak dostaniesz po pysku, to boli.
Może nawet nie tyle pieczenie policzka, ile wściekłość, że nie uczą o tym polskich dzieci.
Czy naród, który sam siebie okłamuje ma szansę na poprawę? Na człowieczeństwo? Na chrześcijaństwo?
Naszymi sumieniami nadal władają ludzie, przekonani, że jak się o czymś nie mówi, to tego nie ma, tacy, jak abp Michalik.
Jak się zbuntować, jak wyjść ze spirali zakłamania, wygodnego oszukiwania samych siebie? A bez tego ani kroku dalej, a bez tego – same IPN-y, same prawdziwki, sami Wolacy.