DRUGI OBIEG
Sobota, 10 października 2026
1.
1 rok temu
Drodzy Czytelnicy
Mały update:
Jestem na weekend w domu, bo po dodatkowych badaniach okazało się, że nie mam
zapalenia płuc.
Niebawem wracam do szpitala na przygotowania do operacji, zaplanowanej na
środę.
Kilka uwag:
1.
W szpitalu jestem wśród dobrych wróżek. Pielęgniarki, przełożone i nie, to
święte kobiety, które maja długie dyżury, uwijają się wśród pacjentów, jak w
ukropie i nigdy im się nic nie muli: każdy dostaje właściwe lekarstwa o
właściwej porze, kroplówki, ma pobieraną krew i inne płyny ustrojowe do analiz,
przyjmują instrukcje od lekarzy prowadzących i dyżurnych, robią mnóstwo
papierkowej roboty, każdego pacjenta znają z nazwiska, wciąż robią im
przysługi, dla każdego mają dobre słowo, dogadzają im, ale nie pozwalają sobie
wejść na głowę, bo roszczeniowych pacjentów jest moc.
Nie znam drugiego takiego miejsca, w którym liczna grupa istot ludzkich okazuje
tak dużą troskę i życzliwość innej grupie istot ludzkich.
2.
Lekarze mają dyżury 12-godzinne, a często bywa, że okoliczności wymuszają na
nich dyżury dłuższe. Maja mnóstwo pacjentów, pamiętają ich nazwiska i szczegóły
chorób. Wielu z nich, mimo urwania głowy, znajduje czas, by powiedzieć
pacjentom dobre słowo i dać pociesznie, chociaż większość z nich nie ukrywa
przed nimi przykrych diagnoz (bo to nie ma sensu).
3.
Kilka dni temu w portalach informacyjnych zauważyłem, że rząd polski wprowadza
„nowe reguły opieki medycznej dla Ukraińców”.
Chciałbym zatem poinformować rząd i obywateli, z wyjątkiem tych zbydlęconych,
czyli nazioli, faszoli i, generalnie, wszystkich ciężkich poyebów, że gdyby nie
Ukraińcy i Ukrainki, to nie miałby się kto w Polsce pacjentami opiekować. Z
mych pobieżnych i cząstkowych obserwacji wynika, że połowa personelu
szpitalnego to Ukraińcy: lekarze, pielęgniarki, salowe, sprzątaczki, panie
roznoszące jedzenie itp. Choć Polacy dali się zbałamucić wyżej wymienionym
poyebom i traktują Ukraińców źle, to wszyscy ci, którzy pracują w szpitalu, są
dla polskich pacjentów przemili, uczynni i pomocni.
Jest wiele powodów i okoliczności, sprawiających, że wstydzę się za Polaków, a
to, co się dzieje ostatnio w stosunku do Ukraińców jest jednym z
najboleśniejszych.
4.
Żeby nie było za słodko: szpitalne jedzenie to coś niewiarygodnie niesmacznego.
Niewyobrażalnie złego w smaku i moim zdaniem niezdrowego. Od paru dekad nie
zjadłem tyle chleba i tyle wędliny, co w ciągu tego pobytu. Mimo brania leków
na odchudzanie, po wielu tygodniach małych, ale systematycznych spadków wagi, w
nieco ponad tydzień w szpitalu przybył mi kilogram. Wystarczyło półtora dnia w
domu, by pozbyć się nieustającego rozstroju żołądka. Z przerażeniem myślę, że
znowu mnie to czeka.
5.
Wielokrotnie deklarowałem, że nie przepadam za jesienią, ale po 9 dniach w
szpitalu, wyjście na jesienny świat sprawiło mi niebywałą rozkosz. Niebywałą.
Kawałki zabielonego, niebieskiego nieba i szumiące jeszcze podwiędłymi liśćmi
drzewa dodały mi ogromnej dozy radości i optymizmu.
6.
Podobną rozkosz sprawiły mi zwykłe, codzienne, domowe gesty i czynności,
wliczając w to wyrzucanie śmieci. Taka normalność to coś fantastycznego, ale
można to najwyraźniej docenić w takiej sytuacji: nagłego, niespodziewanego
powrotu do normalności, choćby tak krótkiego, jak mój.
7.
Jeszcze raz chciałbym najgoręcej podziękować wszystkim, którzy składali mi
życzenia powrotu do zdrowia oraz urodzinowe. Ta życzliwość, a czasem nawet coś
więcej, to coś, co sprawia, że chce się żyć. Dziękuję!
8.
Podczas mojej nieobecności Europe i Polskę ogarnęła taka antysemicka histeria,
że Kristaltnacht wydaje się przy tym łagodnym upomnieniem. Wydawało mi się, że
Europejczycy szczyt swojej głupoty wyrazili podczas wielusettysięcznych marszów
przeciwko rozmieszczeniu na naszym kontynencie rakiet pershing i cruise na
początku lat 80. A to rozmieszczenie zapobiegło komunistycznej inwazji na
Europę, planowanej na rok 1982/83. Myliłem się: ślepe uleganie propagandzie
zwyrodniałych zbrodniarzy z Hamasu, dorównało tamtym wyczynom sprzed 45 lat.
Wszyscy zbrodniarze zawsze mogą polegać na niezmierzonej głupocie
Europejczyków.
I nawet nie to jest najgorsze, że różne półgłówki, „aktywiści” (jakby nie było
polskiego słowa „działacze”, media workerze) dają upust swojej głupocie,
ślepocie, odporności na fakty i argumenty; najgorsze jest to, że i wy,
Czytelnicy, ulegliście tej bezmyślnej psychozie, wierząc, że to w imię
„ideałów”.
Ojojoj…
2.
1 rok temu
W środę rano miałem sześciogodzinną operację. Jak widać zakończyła się
sukcesem. Od tamtej pory leżę na oddziale pooperacyjnym pod kroplówkami. Mam
chwilowo bezwładną lewą dłoń i nie mogę obsługiwać telefonu. Dziś miałem wrócić
do mojej sali, ale przy wyjmowaniu rurek miał miejsce krwotok z pod pachy, więc
miałem drugi zabieg w całkowitym znieczuleniu. Wróciłem do sali pooperacyjnej i
tu będę dochodził do siebie. Wszystkim dziękuję za troskę i życzenia.
3.
2 lata temu
1.
Jesień. Mż. W policzki przypieka chłód, przez lato zapomniany. Trzeba się przeprosić ze swetrami, kurtkami i jesionkami. Poszukiwania lekkiej czapeczki. Ale diabli ją ogonem nakryli i w żadnej szafie się nie objawiła.
No i co zrobisz, jak nic nie zrobisz?
Miłej niedzieli mimo wszystko!
Podobno w poniedziałek ma być nieco cieplej. Ale czy pokaże się błękitne niebo, to D.O. wątpi.
A tymczasem – na przekór szarości.
4.
4 lata temu
1.
D.O. nie jest nieczuły na postulaty, jęki i lamenty P.T. Czytelników.
Płaczą niektórzy, że D.O. zarzuca ich samymi dramatycznymi i tragicznymi informacjami. Że wpędza ich w depresję. Raz po raz postulują, żeby w D.O. znalazły się wiadomości wesolutkie.
Inni postulują, żeby D.O. powstrzymał się od okazywania swoich emocji, związanych z wiadomościami, które przekazuje.
D.O. nieba by wam przychylił, ale to trochę nie fair. D.O. stara się pakować wszystkie pozytywne wiadomości, na jakie się natknie, każdy news na temat manifestacji człowieczeństwa jest i dla niego, jak pastylka xanaxu. A i wesolutkie się trafiają, choć no trochę nie na miejscu żartować na pogrzebie.
W każdym razie przy sobocie D.O. poddaje pod ocenę P.T. Czytelników trochę jesiennych zdjęć, które porobił w ramach zachwytów nad pięknościami, oferowanymi mu przez Układ Słoneczny i najbliższe jego okolice, ze szczególnym uwzględnieniem kilkudziesięciu kilometrów kwadratowych planety Ziemia.
D.O. jest ciekaw: które się Czytelnikom najbardziej podobają?
Potem, dla wytrwałych, trochę tradycyjnych wiadomości z mediów świata.
5.
5 lat temu
1 października 1946 r., ogłoszono wyroki w procesie norymberskim. Dotyczyły 22 wysokich funkcjonariuszy narodowego socjalizmu (nazizmu) w Niemczech. Narodowy socjalizm to ideologia, która rozprzestrzenia się znów w Europie, w co najmniej dwóch krajach narodowo-socjalistyczne partie rządzą, niszcząc demokrację, kradnąc i masowo łamiąc prawa człowieka.
Z 22 oskarżonych w pierwszym z procesów w Norymberdze, 12 skazano na śmierć; 3 – na dożywocie.
Na śmierć zostali skazani:
- Martin Bormann - szef kancelarii Hitlera, później jego zastępca i szef NSDAP (sądzony zaocznie; nigdy nie został złapany, zażył cyjanek wczesnym rankiem 2 maja 1945, podczas próby ucieczki z Berlina); - Hans Frank - generalny gubernator w okupowanej Polsce;
- Wilhelm Frick - generał SS i SA, protektor Czech i Moraw;
- Hermann Goering - marszałek Rzeszy, d-ca lotnictwa, twórca Gestapo (popełnił samobójstwo tuż przed egzekucją, do dziś nie wiadomo kto dostarczył mu cyjanek potasu. );
- Alfred Jodl - szef sztabu w Naczelnym Dowództwie Wehrmachtu;
- Ernst Kaltenbrunner - szef Głównego Urzędu Bezpieczeństwa Rzeszy;
- Wilhelm Keitel - feldmarszałek Rzeszy, szef Naczelnego Dowództwa Wehrmachtu;
- Joachim von Ribbentrop - minister spraw zagranicznych;
- Alfred Rosenberg - ideolog partyjny NSDAP, minister Rzeszy ds. Terenów Wschodnich;
- Fritz Sauckel - generał SS i SA, organizator pracy przymusowej;
- Arthur Seyss-Inquart - komisarz Rzeszy w Holandii;
- Julius Streicher - wydawca "Der Stuermer", współorganizator eksterminacji Żydów.
Skazani zostali powieszeni 16 października 1946
Robert Ley, szef Niemieckiego Frontu Pracy, przed procesem powiesił się w celi,
Od 20 listopada 1945 do 14 kwietnia 1949 przeprowadzono łącznie 12 procesów norymberskich
Wśród oskarżonych byli lekarze i prawnicy, funkcjonariusze SS i policji, przemysłowcy, dowódcy armii, ministrowie i funkcjonariusze rządowi.
Ci, którzy nie zostali straceni, zostali niemal wszyscy zwolnieni w latach 50 na mocy amnestii.
Co zrobić z dzisiejszymi narodowymi socjalistami?
Nic im nie można zrobić. Choć dzisiaj ludzkość dysponuje Międzynarodowym Trybunałem Karnym. Bo niestety, jego prerogatywy są ograniczone, a jego skuteczność, a co za tym idzie, zdolność odstraszania zbrodniarzy, jest, niestety, niewielka.
Do kompetencji MTK należy sądzenie następujących zbrodni:
- ludobójstwo (definicję ludobójstwa zaczerpnięto z konwencji z 1948);
- zbrodnie przeciwko ludzkości (definicje zaczerpnięto m.in. ze statutu Trybunału Norymberskiego, są tam: dokonane w sposób systematyczny lub na wielką skalę, za namową organizacji bądź grupy, morderstwa, eksterminacje, tortury, obracanie w niewolników, prześladowania z powodów politycznych, religijnych lub zinstytucjonalizowana dyskryminacja, deportacje ludności, gwałty, zmuszanie do prostytucji i wszelkie inne formy przemocy seksualnej);
- zbrodnie wojenne (na podstawie konwencji genewskich).
MTK powinien sądzić jeszcze zbrodnię „agresji”, ale procesy są zawieszone do czasu wypracowania jasnej definicji określenia „agresja”.
Gdyby do definicji zbrodni agresji dostała się „agresja słowna”, to Polacy mogliby mieć iskierkę nadziei na lepsze jutro.
6.
6 lat temu
Zbliżał się zmierzch i na zachodnim niebie działy się cuda. Wracaliśmy z Żoną z zakupów w Carsoli na nasze ciasne poddasze letniskowego domu w położonej wyżej Vallinfredzie, ale te cuda tak nas urzekły, że zamiast skręcić we właściwą drogę wzdłuż potoku Turano , zatrzymaliśmy się na poboczu Via Tiburtina Valeria i gapiliśmy się na tę grę różów i czerwieni, jasnych niebieskości i błękitów. Swoje trzy grosze dorzuciły chmury, więc, po chwili, na „trzy-cztery” powiedzieliśmy głośno: „Poussin”!
Ten wieczór minął bezpowrotnie prawie czterdzieści lat temu, a jednak co jakiś czas tamte niebieskie cuda powracają pod moje powieki. Czemu, u licha właśnie tamte? Od tego czasu, pojedynczo lub razem, oglądaliśmy jeszcze setki podobnych poussinowskich zachodów słońca. Tamte przeminęły i nie wracają, a ten tak.
Nie potrafię odtworzyć naszego stanu ducha z tamtego wieczora. A musiał być wyjątkowy, bo przecież ubogim emigrantom, żyjącym w zwierzęcym strachu o byt swoich dzieci, nie łatwo przychodzą zachwyty i uniesienia estetyczne.
W ohydnym Carsoli, na małym pseudoryneczku była apteka doktora Petrocchiego. Stary farmaceuta był bodaj pierwszą włoską istotą ludzką, która ucieszyła się na wieść, że jestem Polakiem. „Widzisz – mówił – grzebałem trochę w papierach rodzinnych i tak sobie myślę, że któryś z moich przodków musiał być Polakiem. Nie wykluczam, że z Krakowa. To musiało być gdzieś w średniowieczu, kiedy jakiś majster o nazwisku Petrowski przyjechał tu z jakimś magnatem. Znalazł żonę, osiadł, a jego potomkowie zmienili nazwisko z Petrowski na Petrocchi”.
Potakiwałem, choć historia wydawała mi się mało prawdopodobna, bo Petrocchi to stosunkowo popularne nazwisko włoskie, rozrzucone po wszystkich regionach Apeninów. Zagadywaliśmy do siebie jeszcze przez jakiś czas, pewnie raz czy dwa dał nam jakieś lekarstwo na kredyt (przeważnie nie było nas na nie stać), ale domniemany potomek Polaka zmarł niedługo potem.
Z tym Carsoli sprawa jest złożona, bo oryginalne Carsiolis, oppidium italskiego ludu Ekwów, leżało mniej więcej kilometr na zachód, tam, gdzie znajduje się obecna maleńka osada Civita di Oricola. Z kolei ruiny średniowiecznego Carsoli, leżą, a raczej wiszą nad obecnym nieco na wschód i powyżej.
Nie ma już Ekwów, nie ma Marsów, nie ma Sabinów (wraz z Sabinkami); wchłonęli ich wszystkożerni Rzymianie i czas.
Nie ma już apteki doktora Petrocchiego, na jej miejscu jest „norcineria”, sklep z wędlinami, pewnie kiepski i zabałaganiony, jak wszystko w Carsoli.
Czas wszystko pochłania, pochłonie i ów zachód słońca, który z zestrachanych, ludzkich zwierząt uczynił nas na chwilę ludźmi właściwymi, bo zdolność do estetycznych uniesień to cecha homo sapiens sapiens. I jeszcze raz sapiens.
7.
7 lat temuTę kulinarną przygodę, to już na pewno opisałem w „Najpiękniejszych słowach”! Ale… Kto czytał odświeży, kto nie czytał – może się zdecyduje?
W 2002 r. byłem za JPII w Jerozolimie. Pobyt w tym mieście zawsze jest magiczny, więc i tym razem, mimo nawału pracy, chodziłem trochę w różowej chmurze, na granicy jawy i urojenia. Obserwowałem błyskawiczną przemianę jednego z polskich dziennikarzy, wówczas mojego redakcyjnego kolegi: z racjonalnego stał się osobnikiem opętanym religijnie i nie przypadkiem stoi dziś na czele organizacji o szlachetnej nazwie, przemienionej w odrażającą szczujnię.
Rozmawiałem – i rozmowy te zapadły mi głęboko w duszę – z Żydami i Arabami; jedni i drudzy obywatele Izraela, tłumaczyli mi dlaczego żyją w apartheidzie i dlaczego poprawne stosunki w pracy nigdy nie mogą przekuć się w stosunki koleżeńskie…
Niejaki R., dziennikarz włoski którego życie toczyło się wyłącznie wokół religii i dlatego przeniósł się na stałe do Jerozolimy, dołączył do naszego międzynarodowego grona watykanistów, pracujących na stałe w Sala Stampa Vaticana. Uważał nas – jak wielu jemu podobnych na całym świecie – za grupę szczególnie uprzywilejowanych wybrańców, dostępujących na co dzień zaszczytu obcowania ze Świętą Stolicą i świętymi purpuratami ją zaludniającymi. On też nie wiedział, że nasze rozmowy będą dla niego szokujące i rozczarowujące.
Ale R. był wprowadzony we wszystkie tajniki Jerozolimy i namówił nas – bez większego trudu zresztą - na wizytę w wyjątkowej restauracji. Prowadził ją irański Żyd, lata po alii, też opętany religijnie.
To była wyjątkowa restauracja, ponieważ działała tylko przez pół roku i na posiłki czekało się bardzo długo, zważywszy, że przygotowywał je i podawał sam właściciel. Wszystko dlatego, że serwowano tam wyłącznie dania wspomniane w Biblii oraz w Misznie i Gemarze. Dlatego przez pół roku Irańczyk chodził po pustyni i po górach, szukając odpowiednich ziół i roślin i trzymał restaurację otwartą do wyczerpania ich zapasów.
Dostać się tam nie było proste, bo oczekiwanie na miejsce przy stoliku trwało miesiące. Ale zrobił wyjątek dla nas z poczucia gościnności wobec „świty papieża”. Poszliśmy tam wieczorem, po pracy, przejęci i podnieceni: cóż to będzie za przygoda, co za wyróżnienie! Zasiedliśmy, a na stół, jedna po drugiej, wjeżdżały dostojnie kolejne miseczki z biblijnymi daniami. Mieliśmy poczucie obcowania z transcendentalnym, atmosfera była uroczysta, że bardziej się nie da.
Nigdy nie zapomnę tej jerozolimskiej kolacji. Również dlatego, że nigdy przedtem, ani nigdy potem niczego równie niesmacznego nie miałem w ustach! Dominowała przykra gorycz i smaki tyleż egzotyczne, co powszechnie uważane za nie nadające się do spożycia.
Potem wielokrotnie wracałem do Jerozolimy i szukałem tego miejsca, chcąc odtworzyć tamten moment. Ale w miejscu, w którym wtedy byliśmy nie było śladu po restauracji, i przechodnie i pracujący opodal urzędnicy pamiętali ją, ale nie wiedzieli, co się z nią stało: czy została zamknięta, czy też może właściciel, religijny Irański Żyd umarł i nikt już nie robi potraw na podstawie Świętej Księgi i przypisów do niej.
Pentagon zapowiada, że egzekucja sprawcy strzelaniny w Fort Hood w 2009 roku będzie publiczna i transmitowana na żywo
Praktyka publicznych egzekucji zakończyła się w Stanach Zjednoczonych prawie sto lat temu. Najczęściej wykonuje się ją w kilku krajach, m.in. w Iranie, Korei Północnej i rządzie talibów w Afganistanie.
https://www.nytimes.com/2026/10/08/us/politics/fort-hood-execution-streamed-public.html
9.
Kennedy planuje federalną inicjatywę dotyczącą szkód poszczepiennych, co wzbudza niepokój ekspertów
Eksperci ds. bezpieczeństwa szczepionek twierdzą, że pożądane byłoby przeprowadzenie większej liczby badań nad skutkami ubocznymi, ale mają wątpliwości czy działania ministra zdrowia będą miały podstawy naukowe.
https://www.nytimes.com/2026/10/07/us/politics/kennedy-vaccine-injuries.html
10.
https://tvn24.pl/biznes/ze-swiata/donald-trump-dogadal-sie-z-wladimirem-putinem-na-rynek-maja-trafic-miliony-ton-rosyjskiego-oleju-napedowego-st9279251
11.
12.
Hitler Mussolini wybrany burmistrzem małego miasteczka w Peru. I jest lewicowcem
Dzień dobry
OdpowiedzUsuńCześć...
UsuńDzień dobry
OdpowiedzUsuńSerwus, Marku...
Usuń