DRUGI OBIEG
Środa, 21 października 2026

1.

https://tvn24.pl/polska/ustawa-w-sprawie-aborcji-jest-decyzja-sejmu-st9297226

Cieszymy się, że oba projekty w sprawie aborcji zostały przyjęte, bo to jest krok w bardzo dobrą stronę - powiedział w "Faktach po Faktach" w TVN24 Adam Szłapka. Rzecznik rządu komentował szereg wtorkowych głosowań w Sejmie. Stwierdził, że wniosek o wotum nieufności wobec Andrzeja Domańskiego był "absurdalny". Komentował też doniesienia o ostrej dyskusji Donalda Tuska z Pedro Sanchezem, do której miało dojść podczas ostatniego szczytu UE. Rzecznik rządu, nawiązując do słów marszałka Sejmu Włodzimierza Czarzastego po głosowaniach, powiedział, że "wynik jest trzy do zera".
Prowadzący rozmowę Piotr Kraśko pytał, czy koalicja rządząca prowadziła rozmowy z otoczeniem prezydenta w sprawie projektów dotyczących aborcji i czy jest nadzieja na to, że Karol Nawrocki może podpisać przynajmniej jedną z ustaw. - Karol Nawrocki w tych sprawach raczej jest przeciwko Polakom, przede wszystkim przeciwko kobietom - odpowiedział Szłapka.
Szłapka pytany był też o poniedziałkowe doniesienia RMF FM w sprawie ostatniego szczytu UE w Brukseli. Podczas niego miało dojść do ostrego starcia Donalda Tuska z premierem Hiszpanii Pedro Sanchezem w sprawie zaostrzenia unijnej polityki migracyjnej. Z relacji dyplomatów, które przytacza stacja, wynika, że było blisko "nieparlamentarnych słów". W pewnym momencie do szefa polskiego rządu zadzwonić miał szef Rady Europejskiej Antonio Costa i poprosić o powrót na salę obrad.
Rzecznik rządu powiedział, że samo posiedzenie to liderzy państw europejskich, przewodniczący Costa i obsługa sekretariatu, więc - jak mówił - "dokładnie zrelacjonować tego się oczywiście nie da".
- Pojawiła się w mediach taka informacja, że na chwilę z posiedzenia Rady do pokoju delegacji w budynku Rady Europejskiej wrócił pan premier i dostaliśmy po prostu informację, że część delegacji mówi, że nie chce podejmować ostatecznej decyzji i prowadzić dalej rozmowy bez udziału pana premiera Tuska - mówił. - Faktycznie była taka informacja i dostaliśmy telefon delegacji z prośbą o to, żeby jak najszybciej wrócić - dodał i przekazał, że "premier wracał na salę po to, żeby tę dyskusję dokończyć".
- Znamy wszyscy stanowisko premiera Sancheza i Hiszpanii, jeśli chodzi o kwestie migracyjne, i ono jest w zdecydowanej mniejszości państw europejskich - powiedział rzecznik rządu. - Z tego co wiem, to była bardzo trudna rozmowa, bo stanowisko polskie, Włoch czy Danii już jest stanowiskiem takim wiodącym w Unii Europejskiej - dodał.


2.

https://tvn24.pl/swiat/donald-trump-sondaz-reuters-ipsos-wskazuje-na-zalamanie-notowan-prezydenta-usa-tuz-przed-wyborami-polowkowymi-st9295524
Zaledwie 31 proc. Amerykanów pozytywnie ocenia działalność Trumpa na stanowisku prezydenta. To spadek o jeden punkt procentowy w porównaniu z poprzednim badaniem Reuters/Ipsos sprzed dwóch tygodni i najniższy wynik w obu jego kadencjach prezydenckich. Podobnie niekorzystanie poparcie dla prezydenta prezentuje się w opublikowanym w poniedziałek sondażu przeprowadzonym przez Ipsos na zlecenie "Washington Post" i ABC News. Według tego badania spadło do poziomu 33 procent.
Jak napisał w poniedziałek Reuters, niezadowolenie Amerykanów z cen paliw może odbić się na wyniku republikanów w wyborach do Kongresu 3 listopada. Gdyby głosowanie odbywało się dziś, 47 proc. badanych poparłoby demokratów, a 35 proc. republikanów.


3.

Urzędnicy amerykańscy prywatnie doradzają stanom, które obawiają się ingerencji Trumpa w wybory
https://www.washingtonpost.com/national-security/2026/10/20/us-officials-quietly-advise-states-fearing-trump-election-meddling/
Ich dyskretne działania dotarły do gubernatorów, członków komisji wyborczych i prawodawców z obu partii, którzy są coraz bardziej zaniepokojeni możliwością ingerencji administracji w wybory uzupełniające.
Jak twierdzą osoby zaangażowane w tę akcję, niewielka grupa amerykańskich urzędników ds. bezpieczeństwa narodowego dyskretnie doradzała rządom stanowym i członkom Kongresu, jak przygotować się na ewentualność, że administracja Trumpa spróbuje ingerować w listopadowe wybory uzupełniające.
W skład grupy wchodzi około 10 obecnych i byłych urzędników, którzy mieli doświadczenie w Departamencie Obrony, z których część zajmowała się wcześniej zwalczaniem autorytaryzmu za granicą.
Twierdzą, że ich działania nie są motywowane uprzedzeniami politycznymi, lecz narastającym niepokojem, że prezydent Donald Trump zaszkodzi amerykańskiej demokracji, podważając uczciwość głosowania, aby utrzymać Partię Republikańską u władzy.
Jak twierdzą dwie osoby zaangażowane w ten projekt, przez ostatnie kilka miesięcy grupa konsultowała się z urzędnikami z 10 stanów, w tym z gubernatorami, urzędnikami wyborczymi oraz członkami Izby Reprezentantów i Senatu z obu partii politycznych, których łączy obawa przed interwencją federalną.
Działania, o których wcześniej nie informowano, koncentrują się na stanach i jurysdykcjach, w których o kontroli nad Kongresem do końca prezydentury Trumpa zadecydują zacięte wybory. Członkowie grupy pozostają w kontakcie z personelem Kongresu, a co najmniej jeden stan nadal się z nimi spotyka, pracując nad potencjalnymi lukami w zabezpieczeniach.


4.

Jeszcze dwa tygodnie tej przeklętej kampanii wyborczej i jesteśmy wolni. Damy radę! Jeśli mieszkasz w stanie/okręgu, w którym panuje rywalizacja, mogę sobie tylko wyobrazić, jak odliczasz dni do końca wyborów. Ulotki, reklamy telewizyjne, automatyczne połączenia. Przedzierając się przez to wszystko, starając się nie zwariować, koniecznie podziękuj Prezesowi Sądu Najwyższego Johnowi Robertsowi za decyzję w sprawie Citizens United, która umożliwiła ten stan rzeczy. W końcu pieniądze to słowa.
Prezydent Trump nadal mocno naciska, przerywając swoje homoerotyczne klękanie na męskich ciałach nowym ważnym przesłaniem:

Santa Fe znów powstanie! Kiedy moja córka była niemowlęciem, potrząsałem jej nad głową kluczykami do samochodu, gdy płakała, żeby zapomniała, dlaczego jest zdenerwowana. To jest polityczna wersja tego.
Ale serio, strategia wyborcza Trumpa na ostatniej prostej jest dla mnie całkowicie zdumiewająca. Rzuca Ukrainę pod autobus i przymila się do Putina, najmniej popularnego zagranicznego przywódcy wśród Amerykanów, w najgorszym momencie dla Republikanów, którzy uważają Ukrainę za naszego sojusznika. Popiera też Benjamina Netanjahu, kolejnego głęboko niepopularnego zagranicznego przywódcę, w nadchodzących wyborach, a Bibi odwdzięcza się, publikując ten film, w którym mówi Amerykanom, żeby przestali narzekać na ceny benzyny i byli wdzięczni, że ci dwaj mężczyźni ratują świat przed potencjalną irańską bronią nuklearną. Jak ten facet ma czelność wtrącać się w nasze wybory jeszcze bardziej, niż już to zrobił. Precz! Najlepiej do Hagi.
(Na marginesie: chętnie poznałbym osobę, która wciąż nie była zdecydowana co do Trumpa, ale oficjalne poparcie Netanjahu popchnęło ją do popierania DJT. Taka osoba gdzieś istnieje i muszę z nią przeprowadzić wywiad).
Widziałem, jak niektórzy dziennikarze przychylnie odnoszą się do teorii, którą rzuciłem jakiś czas temu, że Trump aktywnie próbuje sfałszować wybory, i nadal uważam, że coś w tym jest. Trzeba pamiętać o naszym prezydencie, że jest hollywoodzkim facetem, mimo że technicznie rzecz biorąc jest Nowojorczykiem. Postrzega swoją prezydenturę jako spektakl i intuicyjnie wyczuwa, że jesteśmy w jałowym okresie w tej historii. Fabuła straciła sens. Zbyt wiele postaci drugoplanowych. Brak wątku fabularnego. Brak mocnego czarnego charakteru. To serial, który trwał dłużej, niż powinien, jak jeden z tych kiepskich seriali proceduralnych, które przestajesz oglądać i po latach zdajesz sobie sprawę, że jakimś cudem wciąż jest na antenie. Trump Show potrzebuje kogoś, kto wypełni jego lukę w ciągu ostatnich dwóch sezonów… a dynamiczny duet Hakeem Jeffries i Chuck Schumer będzie musiał sobie poradzić w razie potrzeby.
Kontrapunkt do narracji „Trump aktywnie próbuje przegrać”: ciągnie swoje 80-letnie ja po całym kraju, by prowadzić kampanię na rzecz różnych Republikanów w górę i w dół listy wyborczej. Po co miałby to robić, gdyby chciał, żeby Demokraci wygrali?
Kontrapunkt do kontrapunktu: Spójrzcie, dokąd on właściwie zmierza. Dziś wieczorem Karolina Północna, gdzie Demokraci mają już wygraną w wyborach do Senatu. Wczoraj wieczorem mocno czerwone [kolor Republikanów – D.O.] Kansas. Jutro Karolina Południowa. Może po prostu zmierza tam, gdzie jego drużyna z przodu może zapełnić halę koszykówki jego kurczącą się bazą oddanych kibiców? Może to nie jest strategiczna perspektywa.
Kontrapunkt do kontrapunktu do kontrapunktu: W tym szaleństwie jest metoda. Wraca też do Iowa i Teksasu. Nie wysłaliby tam prezydenta USA, gdyby nie uważali, że te wybory do Senatu są konkurencyjne, a jego obecność mogłaby zwiększyć frekwencję wśród wyborców na tyle, by miało to znaczenie.
Myślę, że najbardziej prawdopodobna odpowiedź na to pytanie leży gdzieś pośrodku. Z racjonalnego punktu widzenia Trump ewidentnie nie chce zostać zmiażdżony w wyborach uzupełniających, ponieważ wie, że Demokraci zwiążą jego administrację śledztwami, przesłuchaniami i wezwaniami sądowymi na kolejne dwa lata. Jednocześnie nie ma on żadnego programu legislacyjnego, który zostałby zablokowany przez Demokratów kontrolujących Kongres. Myślisz, że obchodzi go, czy Mike Johnson straci stanowisko spikera? Id Trumpa podpowiada mu, że potrzebuje nowej narracji, w której będzie mógł grać ofiarę – rolę, w której się wyróżnia. A trudno być ofiarą, gdy kontroluje się wszystkie dźwignie władzy. Oddajcie więc trochę kontroli nieudolnym Demokratom, którzy natychmiast przesadzą, a potem przenieście swój okres „kaczki milczenia” na historię o prześladowaniu.
Dobra, koniec mojej fantafikcji o Trumpie na kanapie. Próba zrozumienia, dlaczego ten człowiek zachowuje się tak, jak się zachowuje, to przegrana walka. Planowałem skupić się dzisiaj na danych z wczesnego głosowania i próbie odgadnięcia, co mogą nam one powiedzieć, ale potem się złapałem. To jest miernota komentatorska. Z reguły w wyborach należy ignorować ludzi, którzy twierdzą, że potrafią cokolwiek wywnioskować z danych dotyczących liczby głosów oddanych. Na przykład w Teksasie widziałem, jak amatorzy-komentatorzy robią wielką aferę z faktu, że hrabstwo Dallas (niebieskie) zmierza w kierunku frekwencji przewyższającej frekwencję w roku prezydenckim. Ale hrabstwa, w których wygrał Trump, takie jak Ellis na przedmieściach Dallas-Fort Worth i Montgomery, tuż za Houston, również odnotowują wysoką frekwencję. Podsumowując: zignoruj trendy wczesnego głosowania. Jedyne, co nam mówią, to że frekwencja w tych wyborach będzie wyższa niż zwykle w cyklu wyborczym, o czym już wiedzieliśmy, i że Demokraci częściej głosują osobiście w stanach republikańskich, gdzie obawiają się o nienaruszalność głosów przesyłanych korespondencyjnie, o czym również wiedzieliśmy.


5.

Zełenski twierdzi, że USA wznowiły wymianę informacji wywiadowczych z Ukrainą na temat rosyjskich ataków
Biały Dom najwyraźniej zawiesił w zeszłym tygodniu wcześniejsze ostrzeżenia przed atakami rakietowymi, ale prezydent Ukrainy twierdzi: „Teraz to działa”
https://www.theguardian.com/world/2026/oct/20/us-has-resumed-sharing-intelligence-with-ukraine-about-russian-strikes-says-zelenskyy
Stany Zjednoczone wznowiły wymianę informacji wywiadowczych z Kijowem na temat rosyjskich ataków rakietowych - poinformował we wtorek Wołodymyr Zełenski po spotkaniu z wysłannikiem USA Stevem Witkoffem w Norwegii.
Powiedział, że Ukraina ponownie otrzymuje ostrzeżenia przed atakami rakietowymi, które zostały najwyraźniej zawieszone w zeszłym tygodniu przez Biały Dom. „Teraz to działa. To wspaniale” – powiedział, dodając, że krok USA uratuje ludzkie życie.
Prezydent Ukrainy dodał: „To bardzo ważne dla naszych ludzi, dla dzieci, dorosłych, cywilów, bo słyszymy, kiedy nadlatują pociski balistyczne. Dlatego jesteśmy wdzięczni stronie amerykańskiej”.
Rozmowy w Oslo odbyły się w czasie najgorszego kryzysu w stosunkach amerykańsko-ukraińskich od czasu pełnej inwazji Władimira Putina, która miała miejsce prawie pięć lat temu. Donald Trump ostro oskarżył Zełenskiego o to, że nie zdołał zakończyć wojny i stwierdził, że Ukraina potrzebuje nowego przywódcy.
Zięć prezydenta USA, Jared Kushner, dołączył do Witkoffa i Zełenskiego za pośrednictwem wideokonferencji. W spotkaniu wzięli również udział premier Norwegii, Jonas Gahr Støre, oraz prezydent Finlandii, Alexander Stubb, a także przedstawiciele służb bezpieczeństwa UE i Wielkiej Brytanii.
Zełenski powiedział, że odbył wcześniej „pozytywną” rozmowę telefoniczną z sekretarzem stanu USA, Marco Rubio. Zapytany, czy Ukraina przegrywa wojnę po niedawnych wrogich działaniach USA, Zełenski odpowiedział: „Oczywiście, że nie przegrywamy. Ale tracimy ludzi z powodu rosyjskich ataków i czasu. Szkoda”.
Powiedział, że poruszył z Rubio kwestię ograniczeń nałożonych w zeszłym tygodniu na Starshield, wojskową wersję satelitarnego internetu Elona Muska. Spowolnienie sparaliżowało zdolność Ukrainy do przeprowadzania ataków dronów średniego zasięgu na rosyjskie pozycje na polu bitwy.
Zełenski powiedział, że zaoferował powstrzymanie ukraińskich ataków dalekiego zasięgu na rosyjskie rafinerie ropy naftowej – kluczowego żądania Trumpa – jeśli USA dostarczą Kijowowi rakiety przechwytujące Patriot. Pentagon zablokował dostawę Patriotów do Kijowa, opłacaną przez inne kraje, co czyni Kijów bardziej podatnym na ataki powietrzne niż kiedykolwiek wcześniej.
Przemawiając we wtorek, Zełenski powiedział również, że sprzeciwia się trójstronnemu szczytowi zaproponowanemu przez Putina, na którym rosyjski przywódca Trump i prezydent Chin Xi Jinping mieliby spotkać się w przyszłym miesiącu w celu zawarcia umowy z Ukrainą. Zełenski nie miałby możliwości udziału w spotkaniu, donosi „Wall Street Journal”.
„Nie ma nic o Ukrainie bez Ukrainy” – powiedział Zełenski w Oslo. Dodał: „Jeśli chodzi o Ukrainę i naszą przyszłość, to może to być akceptowalne tylko wtedy, gdy będziemy negocjować”.
Kryzys na linii Waszyngton-Kijów rozpoczął się 10 dni temu, kiedy Trump ogłosił zniesienie amerykańskich sankcji na rosyjski olej napędowy, próbując obniżyć ceny paliwa przed wyborami uzupełniającymi do Kongresu w USA. Następnie ogłosił zawieszenie broni w sektorze energetycznym, które Kijów wdrożył na kilka dni, ale Rosja zignorowała to.
Mimo to Trump ostro skrytykował Zełenskiego. Skutecznie przedstawił USA jako sojusznika Rosji, faworyzując Moskwę nad Kijowem, ku rozczarowaniu proukraińskich zwolenników Ameryki w Europie i Wielkiej Brytanii. Amerykańskie propozycje pokojowe w dużej mierze odzwierciedlały maksymalistyczne żądania Rosji.
Szefowa unijnej dyplomacji, Kaja Kallas, we wtorek wyraziła wątpliwość, czy amerykańscy negocjatorzy byli uczciwymi pośrednikami w wysiłkach na rzecz pokoju. Witkoff odbyła liczne spotkania z Putinem w Moskwie, a do tej pory odwiedziła Kijów tylko raz.
„Chociaż amerykańscy negocjatorzy próbują zmusić Ukrainę do kapitulacji od… półtora roku”, Ukraina nie poddała się na warunkach Putina, „ponieważ Europa wspiera Ukrainę” – powiedział Kallas.
Wtorkowe rozmowy odbyły się po tym, jak Zełenski powiedział dwupartyjnej grupie amerykańskich polityków, że jego zdaniem „podjęto pewne decyzje polityczne mające na celu ograniczenie… poparcia dla nas”.
Przedstawiciele władz USA zaprzeczyli tym doniesieniom, ale nie udało im się przekonująco wyjaśnić, dlaczego ograniczono łączność satelitarną lub czasowo przerwano wymianę informacji wywiadowczych.
W rozmowie z reporterami w Indiach Rubio upierał się, że nic się nie zmieniło. Stwierdził, że brakuje pocisków przechwytujących Patriot i są one potrzebne w innych częściach świata, a także do obrony USA. „Nie było żadnego celowego politycznego nakazu, by wyjść i zaszkodzić Ukrainie” – podkreślił.
We wtorek na Ukrainie zginęło co najmniej dziewięć osób. Wśród nich byli pasażerowie podróżujący autostradą Kijów-Odesa. Rosyjski dron uderzył w dwa pojazdy, zabijając trzy osoby i raniąc cztery. Jedną z ofiar był kierowca autobusu wahadłowego, który jechał ze stolicy na cmentarz wojskowy.


6.

https://tvn24.pl/swiat/francja-marine-le-pen-liderka-sondazy-kampania-wyborcza-w-cieniu-protestow-st9295432
„Za sześć miesięcy Francuzi będą mogli wybrać inną drogę. Drogę autorytetu i przywróconego bezpieczeństwa, drogę suwerenności i demokracji” – mówi Le Pen.
W niedzielnym oświadczeniu Marine Le Pen zaprezentowała się bardzo "prezydencko" - nie pochwala agresji, dewastacji i grabieży, a także spokojnie przekonuje do siebie i swoich racji.
Dokładnie za pół roku liderka skrajnie prawicowego Zjednoczenia Narodowego po raz czwarty wystartuje w wyborach prezydenckich. Nigdy wcześniej nie miała takich szans na zwycięstwo. Z poparciem 34,8 procent innych kandydatów zostawia w tyle. Edouard Philippe może liczyć na poparcie 16,5 procent wyborców, Jean-Luc Melenchon 16,4 procent, a Raphael Glucksmann na 12,3 procent.
Być może razem z Le Pen przejdzie Eduard Philippe - polityk, kameleon, który nie tylko radykalnie zmienił swój wygląd fizyczny, ale też od lat nawiguje między różnymi opcjami politycznymi. Należał między innymi do środowiska Emmanuela Macrona, więc dziś trochę niezręcznie mu krytykować byłego szefa. Jeśli jednak chce prezydentury, musi się od niego odciąć. …


7.

Mieszkańcy Alberty głosują za pozostaniem w Kanadzie, prognozuje CBC News
https://www.cbc.ca/news/canada/calgary/alberta-referendum-canada-remain-vote-9.7387871
„Zwycięstwo jedności Kanady”. Premier Mark Carney skomentował w ten sposób wynik referendum w stanie Alberta, które zdecydowaną większością głosów odrzuciło możliwość secesji. Referendum było w istocie referendum w sprawie możliwości przeprowadzenia referendum w sprawie niepodległości: według wstępnych danych 77 procent głosujących je odrzuciło, podczas gdy tylko 23 procent głosowało za, a wynik ten, jak przewiduje krajowy nadawca CBC, będzie ostateczny. „Wyborcy wyraźnie postanowili odrzucić referendum w sprawie niepodległości” – powiedział Carney, który dorastał w Edmonton, stolicy Alberty. „To zwycięstwo jedności kraju”. W dniach poprzedzających głosowanie liberalny premier prowadził kampanię w regionie autonomicznym, podkreślając potrzebę pozostania zjednoczonym, szczególnie w obliczu rosnącej wrogości Donalda Trumpa wobec jego dużego północnego sąsiada, którego, jak twierdzi amerykański prezydent, chce przekształcić w 51. stan USA.

Przykład Brexitu
Carney, ekonomista z wykształcenia, absolwent Harvardu i Oksfordu, pełnił funkcję prezesa Banku Anglii podczas referendum w 2016 roku, w którym Wielka Brytania zatwierdziła Brexit, zanim wrócił do ojczyzny i wkroczył do polityki. Podczas kampanii referendalnej w Albercie często wspominał, że dziesięć lat po tej decyzji większość obywateli brytyjskich żałuje jej, uznając, że opuszczenie Unii Europejskiej było stratą, i apelował do Kanadyjczyków, aby nie powtarzali tego samego błędu. Jednak w innym kanadyjskim stanie, francuskojęzycznym Quebecu, dwa tygodnie temu partia separatystyczna wygrała wybory do autonomicznego parlamentu, aczkolwiek bez uzyskania bezwzględnej większości.

Pytanie o ropę
Stan Alberta liczy 5 milionów mieszkańców, z czego 40 milionów w Kanadzie, ale jest również największym producentem ropy naftowej i gazu w kraju: jest w istocie głównym zagranicznym eksporterem ropy naftowej do Stanów Zjednoczonych. Chociaż kanadyjska konstytucja przyznaje autonomicznemu rządowi Edmonton prawo własności do rezerw energetycznych, rząd centralny ma prawo wpływać na politykę ochrony środowiska i eksport. Z tego powodu lokalni separatyści od lat walczą o niepodległość, obiecując przekształcenie swojego stanu w rodzaj ultrabogatego emiratu na dalekiej północy.

Średnie moce
„Czuję się bliżej amerykańskiego stanu Montana niż rządu centralnego w Ottawie” – powiedział BBC w przededniu wyborów wyborca z Alberty. Jednak jego syn, student uniwersytetu, siedzący obok niego, zaprzeczył temu, argumentując za potrzebą utrzymania jedności kraju w świecie gigantów takich jak Ameryka, Chiny i Rosja. Carney stał się globalnym liderem „unii mocarstw średniego szczebla”, jak nazwał ją na ostatnim szczycie w Davos i niedawno rozpoczął negocjacje w sprawie ewentualnego powiązania Kanady z Unią Europejską: dwie inicjatywy zainspirowane napięciami, jakie Trump wywołał przeciwko tradycyjnym sojusznikom USA.

Pożar w bazie wojskowej
Komentatorzy polityczni zauważają, że niektórzy z inicjatorów referendum chcieli po prostu wysłać Carneyowi i władzom Ottawy sygnał o przyznaniu Albercie większej autonomii: prośba, którą premier najwyraźniej już zaakceptował, zobowiązując się do współpracy z rządem Edmonton w celu „wspólnego rozwoju”. Wśród jego propozycji znajduje się budowa nowego rurociągu naftowego i zmiana przepisów, które rzekomo hamują rozwój gospodarki Alberty. „Nasz stan zdecydował się pozostać w Kanadzie dla wspólnej przyszłości” – mówi Candace Laing, prezes Kanadyjskiej Izby Handlowej. „To wiadomość, która powinna wzbudzić zaufanie przedsiębiorstw, pracowników i całej naszej społeczności”. Referendum odbyło się zaledwie kilka dni po pożarze w bazie wojskowej w Albercie, w którym zginęły cztery osoby, a dziesiątki zostały ranne, co skłoniło lokalne i krajowe służby ratunkowe do natychmiastowej reakcji.


8.

https://poznan.wyborcza.pl/poznan/7,36001,33086612,rekordowo-niskie-poparcie-dla-pis-w-poznaniu-w-razie-wyborow.html
Poparcie dla partii Kaczyńskiego w stolicy Wielkopolski było zazwyczaj na poziomie 20 proc. Teraz spadło już poniżej 10 proc. - To efekt tego, że prawica się podzieliła - mówi poseł Bartłomiej Wróblewski, szef PiS w Poznaniu. … Najnowszy sondaż Ogólnopolskiej Grupy Badawczej (OGB) wskazuje, że poparcie dla PiS sięga w Poznaniu już tylko 9,19 proc. W ciągu nieco ponad dwóch lat spadło o 50 proc. 


9.

https://poznan.wyborcza.pl/poznan/7,36001,33069909,w-jeden-dzien-cena-wzrosla-o-100-mln-zl-pokazujemy-jak-kosciol.html
Ta sama ziemia, ten sam dzień i niemal 100 mln zł różnicy. Dotarliśmy do dwóch aktów notarialnych sprzedaży osiedla Maltańskiego. Zawierają nieujawnione wcześniej zapisy. Drugi odcinek śledztwa "Wyborczej".
29 stycznia 2026 roku do siedziby Archidiecezji Poznańskiej na Ostrowie Tumskim przyjeżdża notariusz Michał Wieczorek. Na stole leżą dwa dokumenty dotyczące tej samej nieruchomości: ponad 12 hektarów ziemi przy ul. Warszawskiej 82, czyli osiedla Maltańskiego. Na prawie 300 działkach nadal stoją domy. Mieszkają w nich setki osób.
Pierwszy akt notarialny wycenia osiedle na 322,5 mln zł netto. W drugim, podpisanym tego samego dnia, cena wynosi już 421 mln zł.
Ziemia należy do parafii św. Jana Jerozolimskiego za Murami, dlatego do podpisania pierwszego aktu stają dwaj księża. Parafię reprezentuje proboszcz ks. Paweł Deskur. Po drugiej stronie jest ks. Waldemar Hanas, ekonom archidiecezji.
Parafia sprzedaje osiedle archidiecezji za 322,5 mln zł netto. Pieniądze ma otrzymywać w ratach aż do stycznia 2032 roku.
W akcie znajduje się watykańskie zezwolenie na sprzedaż nieruchomości z grudnia 2019 roku. Było potrzebne, bo wartość transakcji wielokrotnie przekraczała milion euro. Powyżej tego progu prawo kanoniczne wymaga zgody Watykanu.
Na transakcję między parafią a archidiecezją zgodził się również metropolita poznański abp Zbigniew Zieliński. Dokument podpisał 26 stycznia 2026 roku, trzy dni przed sprzedażą.
Archidiecezja zostaje właścicielką osiedla tylko na chwilę. Tego samego dnia powstaje drugi akt notarialny. Tym razem to ona sprzedaje. Ponownie reprezentuje ją ks. Waldemar Hanas.
Po drugiej stronie stołu zasiadają Kaja Mirgos-Kwiatkowska i Regina Biskupska, prezeska i wiceprezeska spółki deweloperskiej JHM Development ze Skierniewic. Firma należy do giełdowej grupy Mirbud, realizującej duże kontrakty drogowe i kolejowe.
Archidiecezja sprzedaje deweloperowi dokładnie tę samą nieruchomość, którą kupiła od parafii, ale tym razem cena wynosi już 421,18 mln zł netto. W ciągu jednego dnia osiedle Maltańskie drożeje więc niemal o 100 mln zł. (…)
Pytamy archidiecezję o szczegóły transakcji, ale przez kilka tygodni nie otrzymujemy odpowiedzi. Zmienia się to, gdy informujemy, że dotarliśmy do aktów notarialnych.
Chcemy zrozumieć, dlaczego parafia nie sprzedała ziemi bezpośrednio deweloperowi i skąd wzięła się różnica niemal 100 mln zł między dwiema transakcjami przeprowadzonymi tego samego dnia.
Ekonom archidiecezji ks. Waldemar Hanas przyznaje, że to nie był przypadek, lecz świadomie przyjęta konstrukcja. Archidiecezja kupiła osiedle od parafii taniej, a następnie sprzedała je deweloperowi drożej, ponieważ wzięła na siebie przygotowanie całej operacji i związane z nią koszty.
Ks. Hanas twierdzi, że poprosiła o to sama parafia, która nie była w stanie przeprowadzić tak rozległej operacji. Potrzebne były audyty prawne, badania geologiczne, współpraca z prawnikami, rozmowy z inwestorami i władzami miasta. Do tego dochodzą procesy sądowe z mieszkańcami oraz wydatki związane z ich wyprowadzeniem.
Ekonom archidiecezji nie przedstawia jednak rozliczenia, które wyjaśniałoby, dlaczego różnica w cenach wyniosła aż 100 mln zł. Nie chce pokazać szczegółowych wyliczeń.
Z jego odpowiedzi wynika jedynie, że 100 mln zł ma pokryć koszty już poniesione przez archidiecezję oraz przyszłe wydatki.
Nie wiemy, ile archidiecezja wydała dotąd na przeprowadzki mieszkańców, ile jeszcze na ten cel zarezerwowała ani ile pieniędzy ostatecznie jej zostanie.
Prawnik archidiecezji adwokat Jacek Masiota mówił nam w czerwcu, że Kościół wydał na wyprowadzki kilkanaście milionów złotych. (…)
W akcie notarialnym pojawia się również klauzula nietypowa dla takich transakcji. JHM Development ma postępować wobec mieszkańców zgodnie z zasadami etyki i humanitaryzmu. Jednocześnie nie może naruszać dobrego imienia archidiecezji ani Kościoła katolickiego w Polsce.
Nie wiemy, z czyjej inicjatywy wpisano klauzulę, jakie działania są uznawane za etyczne i humanitarne, kto miałby to oceniać i jakie mogą być konsekwencje naruszenia tych zasad. Umowa tego nie precyzuje.
Zapis świadczy jednak o tym, że strony transakcji brały pod uwagę konsekwencje wizerunkowe dla archidiecezji.
Pół roku później na osiedle przyjechał komornik i w asyście policji przeprowadził dwie pierwsze eksmisje. Drugą transmitowały telewizje informacyjne. (…)



10.

https://bialystok.wyborcza.pl/bialystok/7,35241,33079136,przewodniczacy-rady-miejskiej-zambrowa-alarmuje-ze-szkoly-znikaja.html
Zdejmowaniem krzyży przez nauczycieli ze ścian lekcyjnych w zambrowskiej Szkole Podstawowej nr 4 im. Władysława Broniewskiego zaniepokoił się miejscowy radny Kamil Kowalczyk, który jest też przewodniczącym tamtejszej rady miejskiej. Sympatyzuje z PiS, ale w ostatnich wyborach samorządowych startował z lokalnego komitetu "Nowoczesność i Rozwój".

Zambrów. Krzyż to też znak dziedzictwa
Kowalczyk w interpelacji do burmistrza Zambrowa Kazimierza Jana Dąbrowskiego wskazuje, że informacje o zdejmowaniu krzyży pozyskał od rodziców uczniów tej podstawówki. W rozmowie z "Wyborczą" nie chciał jednak zdradzić od ilu i wyjaśnić, o jaką konkretnie sytuację ze zdejmowaniem krzyży chodzi. Domaga się wyjaśnień akurat od burmistrza, bo urząd miasta jest organem prowadzącym dla tej szkoły. Kazimierz Jan Dąbrowski jest burmistrzem Zambrowa nieprzerwanie od 1998 r. Nie jest związany z jakąkolwiek partią, a w ostatnich wyborach samorządowych startował z własnego komitetu "Zambrów Razem".
W rozmowie z "Wyborczą" zapewnia, że o zdejmowaniu krzyży w "czwórce" nic nie wie i że zwrócił się do dyrektora szkoły o odniesienie się na piśmie do interpelacji radnego Kowalczyka. Stwierdził: - Nie mam opinii na ten temat. Jak będę miał pełną wiedzę, to się z nią publicznie podzielę. Od kiedy jestem burmistrzem, nie dochodziło w Zambrowie do zdejmowania krzyży w szkołach.
O interpelacji radnego Kowalczyka jako pierwszy napisał przed kilkoma dniami portal zambrow.org. Opublikował wszystkie jego pytania do burmistrza. W komentarzach pod tym artykułem rozgorzała dyskusja między zwolennikami i przeciwnikami krzyży w szkołach. Kierownictwo "czwórki" wydało oświadczenie (z nazwiska nikt się pod nim nie podpisał). Stwierdzono w nim:
Stanowczo protestujemy przeciwko fałszywym tezom zawartym w interpelacji. W szkole staramy się uczyć odpowiedzialności nie tylko za czyny, ale i za słowa.
Wyrażono nadzieję, że dyrektor szkoły otrzyma możliwość udzielenia publicznej odpowiedzi podczas najbliższej sesji rady miejskiej. Sesja, podczas której dyrektor "czwórki" Ryszard Świderski ma odnieść się do interpelacji radnego Kowalczyka zaplanowana jest na 27 października. Tymczasem w poniedziałek 19 października dyrektor Świderski oświadczył w rozmowie z "Wyborczą":
Krzyże w naszej szkole nie były celowo przez nikogo zdejmowane. Zarzut taki to bzdura na kółkach.
Przyznał jednak, że sześć lat temu krzyż w jednej z sal lekcyjnych został zdjęty w związku z jej remontem. I nie powrócił: - Powód był prozaiczny. W miejscu, w którym krzyż ten wisiał po remoncie, zamontowana została roleta służąca do wyświetlania slajdów i filmów. Nikt jego braku dotąd nie zauważył. Po remoncie nikt nie zdecydował się, aby go w tej sali w innym miejscu powiesić. Ostatnio został już zaczepiony. …


11.

https://wyborcza.biz/biznes/7,177151,33087869,akcja-cba-w-sektorze-bankowym-zatrzymania-ws-fikcyjnych-darowizn.html
Funkcjonariusze Centralnego Biura Antykorupcyjnego zatrzymali kolejne cztery osoby w związku z wyłudzeniami podatkowymi. Chodzi o menadżerów i prezesów spółek, którzy poprzez fikcyjne darowizny na rzecz parafii mieli uszczuplić wpływy do budżetu państwa.
15 października 2026 r. funkcjonariusze Delegatury Centralnego Biura Antykorupcyjnego w Łodzi zatrzymali czterech mężczyzn, w tym prezesów spółek oraz kadrę menadżerską w sektorze bankowym i produkcyjnym. W miejscach zamieszkania zatrzymanych na terenie woj. mazowieckiego zabezpieczono dokumentację dotyczącą rzekomych darowizn - informuje biuro prasowe CBA.

CBA: Prawie 800 tys. zł fikcyjnych darowizn na cele kultu religijnego
CBA prowadzi pod nadzorem Prokuratury Okręgowej w Siedlcach postępowanie przygotowawcze w sprawie oszustw podatkowych. Śledztwo dotyczy wystawiania w latach 2016-2024 fikcyjnych dokumentów, realizowania przelewów bankowych, które miały uwiarygodnić rzekome darowizny oraz dokumentację uprawniającą do skorzystania z ulgi podatkowej z tytułu darowizn na cele pożytku publicznego.
Z ustaleń śledczych wynika, że zatrzymani, składając organowi podatkowemu roczne deklaracje na podatek dochodowy za lata 2016-2023, mieli wykazywać fikcyjne darowizny na cele kultu religijnego. Przelewy z tytułu darowizny były realizowane na rzecz parafii położonej w gminie Mińsk Mazowiecki. Darowizny były następnie zwracane w formie gotówkowej darczyńcom w pomniejszonej już kwocie.
Zarządzający w tym czasie parafią proboszcz wystawiał dokumenty potwierdzające otrzymywanie fikcyjnych darowizn. Takie dokumenty pozwalały na skorzystanie z ulgi podatkowej z tytułu darowizn na cele kultu religijnego. Odliczenie zmniejszało kwotę należnego podatku PIT. Łączna kwota fikcyjnych darowizn przekazanych przez zatrzymanych wyniosła prawie 800 tys. zł. (…)


12.

https://warszawa.wyborcza.pl/warszawa/7,54420,33087221,abp-galbas-nie-wolno-sie-bac-stawania-w-obronie-wolnosci.html
No, chyba, że władzę państwową sprawuje pis albo patriarcha Wszechrusi, pisu inspirator.

Kościół chce pomagać w zabezpieczeniu zewnętrznej wolności wszystkich obywateli, niezależnie od ich stosunku do wiary. Robi to m.in. poprzez pełnienie funkcji krytycznej wobec władzy państwowej z pozycji publicznie uznanego autorytetu - mówił abp Adrian Galbas w 42. rocznicę zabójstwa ks. Jerzego Popiełuszki.
19 października przypada 42. rocznica męczeńskiej śmierci ks. Jerzego Popiełuszki, którego w 1984 r. zamordowali funkcjonariusze PRL-owskiej Służby Bezpieczeństwa. W żoliborskim kościele św. Stanisława Kostki, przy którym znajduje się grób kapelana ludzi pracy, mszę św. poprowadził metropolita warszawski arcybiskup Adrian Galbas.
W liturgii uczestniczyli: rodzina ks. Jerzego Popiełuszki, przedstawiciel prezydenta RP Beata Kempa, liderzy PiS, w tym m.in. Jarosław Kaczyński, Mariusz Błaszczak i Antoni Macierewicz, przedstawiciele "Solidarności" oraz duchowieństwo archidiecezji warszawskiej i licznie zgromadzeni wierni.
W homilii abp Galbas podkreślił, że „nie wolno się bać stawania w obronie wolności". Przypomniał, że system demokratyczny, który obowiązuje w Polsce, oznacza, że „władza jest rozproszona; nie skupia się rękach jednej grupy czy partii politycznej; oznacza system, w którym nikt nie ma pełni władzy".
- Temu służy konstytucyjny podział władz, a także różna długość kadencji na poszczególnych urzędach państwowych - wskazał hierarcha.
Powiedział, że „równoważenie się władz tworzy gwarancje dla naszej wolności, aby nikt nie mógł sięgnąć po pełnię władzy, czyli po władzę totalną, od której już niedaleko do władzy totalitarnej".
Za papieżem Janem Pawłem II abp Galbas przypomniał, że „uczciwość w kontaktach między rządzącymi a rządzonymi, jawność w administracji publicznej, bezstronność w rozstrzyganiu spraw publicznych, poszanowanie praw przeciwników politycznych, ochrona praw ludzi oskarżonych w procesach i sądach doraźnych, sprawiedliwe i uczciwe wykorzystanie pieniędzy publicznych, odrzucenie niegodziwych metod zdobywania, utrzymywania i poszerzania władzy za wszelką cenę – to zasady, które znajdują swe najgłębsze źródło, a jednocześnie uzasadnienie swej szczególnej ważności, w transcendentnej wartości osoby i w obiektywnych nakazach moralnych, dotyczących funkcjonowania państw".
Mówił też, że „Kościół chce pomagać w zabezpieczeniu zewnętrznej wolności wszystkich obywateli, niezależnie od ich stosunku do wiary". - Robi to m.in. poprzez pełnienie funkcji krytycznej wobec władzy państwowej z pozycji publicznie uznanego autorytetu, ciągłe przypominanie o zasadach, które nie podlegają konsensusowi; których żadna większość nie może zmienić - powiedział metropolita warszawski za kard. Josephem Ratzingerem, późniejszym papieżem Benedyktem XVI.
- Tam, gdzie Kościół jako publiczna i publicznie doniosła instancja zostaje zniesiony - wolność zanika - stwierdził abp Galbas. Dodał, że „ideologiczne państwo jest totalitarne; państwo zaś musi stać się ideologiczne, gdy jako jego przeciwwaga nie istnieje wolny, ale publicznie uznany autorytet sumienia".
Abp Galbas powiedział, że do osiągnięcia wewnętrznej wolności „nie wystarczy konstytucja albo taka czy inna ustawa; nie wystarczy stanowione prawo".
Tłumaczył, że „być wolnym, to być odpowiedzialnym za siebie, za nasze rodziny, za naszą ojczyznę, za Kościół w naszej ojczyźnie, także dzisiaj w 2026 roku, w świecie, jaki mamy, w Europie, jaką mamy i w Polsce, jaka jest".
Jako przykład człowieka wolnego metropolita warszawski wskazał bł. księdza Jerzego Popiełuszkę: - Naśladując Chrystusa, potrafił zapanować nad sobą, umiał mądrze, dojrzale, trwale i wytrwale kierować swoim życiem i życiem powierzonych mu ludzi - powiedział hierarcha.
Mówiąc, że wolność zewnętrzna „nie jest dana raz na zawsze", podkreślił, że trzeba „jej pilnować, bronić i strzec". - Wymaga ona uczciwego dążenia do prawdy, sumienności, rzetelności, bycia za zasadami, a nie za racjami, przestrzegania prawa - wskazał abp Galbas. (…)


13.

https://wyborcza.pl/7,75398,33085898,sceptyczny-jak-polak-niewielu-z-nas-ma-duze-zaufanie-do.html
Przed pandemią co czwarty Polak deklarował duże zaufanie do nauki, w czasie pandemii - połowa. Dziś już wiadomo, że to wszystko przepadło.
To badanie na dużą skalę. Fundacja Wellcome Trust przepytała 140 tys. osób w 140 krajach świata o to, co myślą na temat nauki i zdrowia publicznego. Badanie przeprowadzono w 2025 r. po raz trzeci; wcześniej takie same dane zebrano w 2018 i 2020 r.
Wnioski nie są optymistyczne. Zaufanie do nauki, które zaczęło rosnąć w czasie pandemii koronawirusa, przepadło. Globalnie ten odsetek wygląda tak: w 2018 r. duże albo pewne zaufanie do nauki miało 77 proc. osób, w 2020 r. - 80, teraz - 72 proc.
Co piąta osoba na świecie wcale lub prawie wcale nie ufa dziś nauce.
Niemal wszędzie na świecie poziom zaufania do nauki jest co najmniej taki jak osiem lat temu albo gorszy. Choć oczywiście wiele zależy od tego, gdzie dokładnie się mieszka. W Europie Zachodniej duże zaufanie do nauki deklaruje ciągle 54 proc. badanych, w Afryce Subsaharyjskiej - 21 proc., a Azji Wschodniej - 15.
Polska nie tylko nie mieści się w zachodnioeuropejskiej średniej, ale nawet pośród państw Europy Wschodniej zamykamy stawkę. (…)
Obecny raport pokazuje, że Polska cofnęła się o wiele lat. W 2018 r. co czwarty Polak miał duże zaufanie do nauki. W 2020 - niemal połowa. Teraz - 13,5 proc. Podobnie jak przed pandemią 63,4 proc. ufa dziś nauce tylko w pewnym stopniu (wtedy - 62 proc.).
Dla porównania duże zaufanie do nauki ma niemal połowa Czechów, 40 proc. Węgrów i 27 proc. Rumunów. W Hiszpanii, Finlandii i Niemczech to ponad lub niemal 60 proc. Około 13 proc. - jak Polska - mają m.in. Chiny, Libia, Namibia, Tajlandia i Chorwacja.  (…)
Niemal co piąta osoba w Polsce wcale lub prawie wcale nie ufa nauce.


14.

tvn24 pl we wtorek: „Ceny ropy naftowej na globalnych rynkach sięgają najwyższego poziomu od pięciu miesięcy. Uwaga inwestorów pozostaje skupiona na cieśninie Ormuz, gdzie rosną obawy o kolejne ataki na tankowce”.
tvn24.pl w poniedziałek: „Ropa tanieje w poniedziałek po wcześniejszych mocnych wzrostach. Inwestorzy liczą, że mimo nasilających się walk na Bliskim Wschodzie dostawy surowca z regionu nie zostaną ograniczone”.


15.

https://tvn24.pl/swiat/premier-holandii-rob-jetten-wraz-ze-swoim-partnerem-spodziewa-sie-pierwszego-dziecka-st9295425
Premier Holandii Rob Jetten poinformował w poniedziałek, że wraz ze swoim partnerem spodziewa się pierwszego dziecka. Do poczęcia doszło dzięki surogatce oraz dawczyni komórki jajowej.


16.

https://wyborcza.pl/7,75517,32999335,kurski-jak-z-michnikiem-pisalem-ksiazke-o-adamie-synu-ozjasza.html#s=S.TD-K.C-B.5-L.2.duzy
„Wiele wskazuje na to, że pójdę na tamten świat i nie opowiem tego wszystkiego, co zapamiętałem". I tak zaczęła się historia książki "Adam, syn Ozjasza".
Nigdy bym nie wpadł na pomysł, by pisać o tym, „jak pisałem książkę", gdyby nie zamówienie redakcji nomen omen „Książek".
Pytanie wymusza bowiem odpowiedź albo kabotyńską, albo do bólu szczerą. Wybieram to drugie. Pisanie to żadne wzloty i upadki, żaden mistycyzm, sięganie do wnętrza, żadna droga po Świętego Graala. To raczej siedzenie i męczenie po trzy strony dziennie. Redagowanie i przeredagowywanie zredagowanego po to, by potem i tak skrócić lub znów przeredagować. Słowem: mozół.
Pisanie to walka z wrodzonym lenistwem i małpią zdolnością do wyszukiwania każdej innej czynności, którą trzeba teraz, w tym właśnie momencie, niezbędnie wykonać, byle tylko nie siedzieć i nie pisać. [Jarek Kurski z ust D.O. to wyjął!]
A potem nadchodzi duszący uścisk bezpowrotnie nieodwołalnych ostatnich z ostatnich terminów. I wtedy pisanie dopiero idzie, z mieczem Damoklesa nad głową, z zaciskającą się pętlą czasu na szyi.
Pisanie to otchłań zwątpienia, że nasza elukubracja do czegoś się w ogóle nadaje, kogoś obchodzi; myślenie, że to nuda, banał i nędza.
Pisanie to długie przerwy w pisaniu i powrót po tygodniach z nadzieją, która razi jak prąd, że „to nawet, cholera, dość ciekawe jest", że „może się nadaje", że „może ludzi będzie obchodzić", że może nie nuda, nie banał i nie nędza jednak. Choć przyznać muszę, że w wypadku rozmów z Adamem, który jest nie tylko autorem, ale i zasadniczą materią tej książki, ten problem nie istniał. Bo to nie ja zabierałem czytelnika w podróż, to Michnik zabierał. W podróż fascynującą. 
To powiedziawszy, przechodzę do sedna. Ideę książki „Adam, syn Ozjasza" zasiał mi kiedyś w głowie sam Adam, o czym oczywiście nie pamięta. Albo nie chce pamiętać. (…)
Problem polegał tylko na tym, jak Adama do tego przekonać. Michnik zżyma się już na samą formę wywiadu rzeki. Nie chce o sobie opowiadać. Twierdzi, nie bez racji, że bohaterowie takich przekrojowych rozmów grzeszą prezentyzmem i wybiórczą pamięcią, że wywiad rzeka to najbardziej skłamana forma. „Okazuje się bowiem – mówi Adam – że ludzie, opowiadając o sobie, zawsze wszystko wiedzieli i rozumieli najlepiej, byli nieomylni.
Dziś, po rewolucji francuskiej, każdy jest mądrzejszy od Woltera, a po zbrodniach Stalina – od Karola Marksa. Ja nie wszystko wiedziałem. Po latach bardzo łatwo jest własną historię upiększyć. To ludzkie. Otóż ja się w takiej roli bohatera wywiadu rzeki nienajlepiej czuję".
Drugi argument, który miał mnie ostatecznie zniechęcić, był taki, że Adam – jak mówi – „złamał pióro" i że w swoim ostatnim eseju o Albercie Camusie „Czy można być świętym bez Boga?" zawarł już swoje credo o świecie, o życiu, o polityce i że nie ma już nic do dodania. „Tu stoję, inaczej nie mogę" – zakończył kategorycznie jak Marcin Luter.
By uzbroić się w jakieś przekonujące argumenty, postanowiłem po prostu to sprawdzić. Im dłużej przyglądałem się postaci filozofa, tym więcej dostrzegałem zaskakujących biograficznych i ideowych paraleli między Michnikiem a Camusem. To z postawą moralną, filozoficzną i polityczną Alberta Camusa Adam się utożsamia, a wielokrotna lektura „Dżumy" pomogła mu przetrwać lata więzienia i była przewodnikiem po świecie zadżumionych.
Zadżumionych, czyli uwiedzionych – tak jak sam Camus – przez utopię komunizmu, który po wielkiej, krwawej wojnie narodów jawił się jako prometejska obietnica i przyszłość świata. To jakby historia Ozjasza Szechtera, ojca Adama, który wywarł na swego syna zasadniczy wpływ, z czego szybko zdałem sobie sprawę. O tym będzie później.
A więc nie tylko Ozjasza Szechtera, Alberta Camusa, ale też wielu innych ideowych młodych ludzi epoki kusiła obietnica radykalnej zmiany. Te same motywacje równości i sprawiedliwości społecznej, a potem ten sam szok związany z procesami stalinowskimi, to samo zderzenie z sekciarskim, dogmatycznym i zbrodniczym stalinowskim komunizmem, gdzie jednostka niczym, jednostka bzdurą, to samo rozczarowanie. Myślący niezależnie Camus oskarżony o trockizm został z partii komunistycznej wyrzucony. I tak oto, nie przestając uważać się za człowieka lewicy, stał się Camus, tak jak potem Michnik, krytykiem totalitaryzmu: faszystowskiego – co oczywiste, oraz stalinowskiego – co wówczas we Francji było rzadkie i podejrzane.
Bakcyl przez dziesiątki może lat pozostać uśpiony, nim dżuma znów obudzi szczury
Późniejsze zaangażowanie Camusa na rzecz wolnej Francji, a przeciw reżimowi Vichy, udział w ruchu oporu, redakcja podziemnego pisma „Combat" są już – tak jak i u Michnika – konsekwencją jego antytotalitarnego sprzeciwu i nierzadko osamotnionego wyboru. Pisze Camus w „Listach do przyjaciela Niemca", że bezkrytyczne podążanie za masą oznacza abdykację z rozumu, a „ostatnie słowo należy do tych, którzy się nie poddają". Michnik dysydent pisze i robi podobnie. Wie, bo podąża za przykładem bohatera „Dżumy", doktora Bernarda Rieux, że zarazy (totalitaryzmu, komunizmu, faszyzmu, nacjonal-populizmu etc.) nie da się wykorzenić, bo „bakcyl dżumy nigdy nie umiera i nie znika, że może przez dziesiątki lat pozostać uśpiony w meblach i bieliźnie, że czeka cierpliwie w pokojach, w piwnicach, w kufrach, w chustkach i w papierach i że nadejdzie być może dzień, kiedy na nieszczęście ludzi i dla ich nauki dżuma obudzi swe szczury i pośle je, by umierały w szczęśliwym mieście" (A. Camus, „Dżuma", tłum. J. Guze, Warszawa 1964). (…)
Michnik cytuje Camusa: Nigdy nie poprawię ludzi i świata. Ale muszę postępować tak, jak bym mógł.
Jest więcej tych paraleli. Camusa spotyka po wojnie ostracyzm za potępienie sowieckich łagrów, za krytykę bożyszcza lewicowych salonów Jeana-Paula Sartre’a. To typowa kondycja dysydenta, „człowieka zbuntowanego" nie tylko przeciw opresyjnej władzy, ale także przeciw „swoim". (…)
Jest wreszcie spór o to, jak wychodzić z dyktatury, by nie budować nowych Bastylii. Camus jest pierwotnie zwolennikiem ostrych rozliczeń kolaborantów z Vichy, „bo Francja potrzebuje sprawiedliwości bez nienawiści, ale też bez litości". Ale Camus zmienia zdanie i przyznaje rację chrześcijańskiemu pisarzowi François Mauriacowi, który w głośnej polemice pisze, że „Francja potrzebuje raczej miłosierdzia". Porażka powojennych rozliczeń i egzekucja pisarza Roberta Brasillacha ostatecznie uświadamiają Camusowi, że każda rewolucyjna „sprawiedliwość", która posługuje się terrorem i śmiercią, nieuchronnie degeneruje się w tyranię.
Wreszcie Camus towarzyszy Michnikowi od początku refleksji o sprawach publicznych. Jego ewangeliczne słowa cytuje już w „Kościele, lewicy, dialogu": My, niewierzący, czujemy nienawiść tylko do nienawiści… (…)
Znam Adama niemal 40 lat. Czy to wystarczy, by zrozumieć drugiego człowieka? Na pewno wystarczy, by chcieć go zrozumieć. Przegadaliśmy wiele nocy, w mniejszym lub większym gronie, z wódką i bez wódki. Nie zawsze się zgadzaliśmy, ale zawsze były to rozmowy dla mnie otwierające nowe horyzonty. Świadom tego przywileju pomyślałem, że to nasze spotkanie powinno mieć formę takiego właśnie intymnego dialogu i być zaproszeniem czytelnika do naszej rozmowy.
Ale do tanga trzeba dwojga, a Adam do tańca chętny nie był, bo w roli bohatera wywiadu rzeki, jako się rzekło, „nienajlepiej się czuje"… No więc klops. (…)
A ile już jest tych książek o Michniku? A po co tyle książek? A nie będę o sobie mówił. A wszystko, co miałem do powiedzenia, już napisałem. A pióro złamałem… Itd. itp.
Mój chytry pomysł polegał na tym, by w naszej książce Adam nie tyle opowiadał o sobie, ile o najważniejszych dla niego ludziach, którzy wywarli na niego wpływ, którzy go ukształtowali.
– Adam – powiadam podstępnie – tu w ogóle nie chodzi o ciebie. To nie będzie twoja biografia. Rzeczywiście biografii i pamfletów wystarczy. Mnie interesuje twój ojciec Ozjasz Szechter, matka Helena Michnik, twój szef Antoni Słonimski, twój najbliższy przyjaciel Jacek Kuroń; twoi mistrzowie: Jerzy Giedroyc, Jan Nowak-Jeziorański, Leszek Kołakowski, Jan Józef Lipski, Czesław Miłosz, Zbigniew Herbert, Gustaw Herling-Grudziński; twoi przyjaciele, towarzysze drogi: Tadeusz Mazowiecki, Bronisław Geremek, Lech Wałęsa, Karol Modzelewski; duchowni, z którymi prowadziłeś dialog: Karol Wojtyła, Stefan Wyszyński, Jan Zieja; i ludzie reżimu, z którymi wojowałeś, a potem się jednałeś, stając się, oględnie mówiąc, źródłem kontrowersji: Wojciech Jaruzelski, Czesław Kiszczak i Jerzy Urban; wreszcie twoi intelektualni przewodnicy: Hannah Arendt, Tomasz Mann, Albert Camus… Wszystkim tym postaciom, od których tyle wziąłeś, należy się twoje świadectwo, rodzaj osobistej spłaty długu…
– Ale co z prezentyzmem? Mogę upiększać, mogę się wybielać, coś pomijać, wiesz, to ludzkie jest. Nie, nie chcę wyjść na kabotyna…

– Adam, obiecuję, że będę cię pilnował. Mam na to sposób. Mogę porównać to, co mówiłeś kiedyś, z tym, co mówisz teraz. Po pierwsze, są twoje własne teksty, które powstawały in statu nascendi. Tam wszystko jest, tylko dziś nikt do tych tekstów nie wraca, zwłaszcza twoi antagoniści, bo musieliby przyznać, że twoja postawa jest procesem kontynuacji, a nie zaprzeczeń samemu sobie. Po drugie, mam jeszcze maszynopis Wandy z Teneryfy i łatwo będzie zestawić twoje słowa z tym, co mówiłeś nam 20 lat temu.
Ku memu zdumieniu Adam przy deserze (baklawa) wyznał: – Przekonałeś mnie, spróbujmy.
I w ten sposób Adam, syn Ozjasza, nie mówiąc o sobie, w istocie o sobie mówi, bo to, co mówi i jak mówi o rodzicach, przyjaciołach i mistrzach, na zasadzie sprzężenia zwrotnego tworzy jego własny niezaprzeczalny portret. (…)




https://tvn24.pl/polska/afera-zondacrypto-konfrontacja-radoslawa-piesiewicza-i-przemyslawa-krala-w-prokuraturze-st9296956
Do konfrontacji doszło w poniedziałek. Jako pierwsze taką informację podało Radio ZET. Potwierdził ją później Michał Fuja z "Superwizjera".
Skontaktowaliśmy się też z rzeczniczką prokuratora generalnego prokurator Anną Adamiak. Odmówiła jednak komentarza. Przekazała, że prokuratura nie udziela informacji o charakterze i treści czynności.






Materiał za pieniądze, więc się nie dowiemy, co autorzy piszą o tym ścieku, z którym borykają się wszyscy użytkownicy twarzoksiążki.


17.
Hejt.
Alfons zawetował ustawę antyhejtową, nazywając ją ustawą o cenzurze.
To w pełni zrozumiałe. Gdyby zabrać tym naziolom, tym złodziejom, oszustom, bandziorom i tym sutenerom hejt, to co im zostanie? Co mają do zaproponowania Polakom oprócz nędzy, prześladowań, izolacji i zbiałoruszczenia?

Absolutnie nie!!!