DRUGI OBIEG
Poniedziałek, 2 listopada 2026

1.
W oczekiwaniu na wyniki midterm w USA niewiele się w świecie dzieje, przynajmniej niewiele rzeczy, które przyciągałyby uwagę mainstreamowych mediów. Dlatego do rangi wydarzenia dużej wagi urosły faszystowskie burdy w Alei Szucha w Warszawie. A że w mediach brakuje specjalistów od spraw polskich, a pieniędzy na wysłanników nie ma, to nie dziwi, że tak wiele głupstw o tym brzydkim incydencie napisano.
To, co D.O. najbardziej zdumiewa, to wasze, Czytelnicy, oburzenie. Że „prezydent” zachował się jak żul, a jego przydupasy, jak gangsterzy, że Kaczyński chce wyprowadzić Polskę z Unii, bo „jest bardzo źle”, że brata się z mentzenami i braunami.
A czegoście się, moi drodzy, spodziewali?!
Liczyliście, że zachowają się po dżentelmeńsku, że ich nie będzie stać na najgorszą podłość i najgorsze łajdactwa? Że oni robią, co robią dla dobra Polski, a nie dla dobra Rosji? Z pobudek patriotycznych, jak ich poprzednicy z Targowicy, wielcy polscy patrioci, a jakże?
Jeśli tak sądziliście, to pora się przebudzić z pięknego snu, stanąć twarzą w twarz z faktami, po czym podnieść pupę z kanapy i bronić demokracji, praworządności, bronić Unii Europejskiej, bronić Polski!
Nb. D.O. składa niski pokłon eurodeputowanemu, panu mecenasowi Michałowi Wawrykiewiczowi, który opuścił studio Polsat news, kiedy się okazało, że w audycji razem z nim miał wystąpić zdalnie połączony zatwardziały przestępca, faszysta i psychopata, a przede wszystkim chłystek i gówniarz niejaki Ziobro.
D.O. zastanawia się jak nisko musi upaść poczucie zawodowej godności dziennikarza i redaktora, by zapraszać do studia takie moralne zero.


3 lata temu
W dzień to w dzień. Jest łatwo ich odgonić.
Ale gdy zapada noc… Przychodzą, siadają na skraju łóżka, na poduszce, przytulają się, głaszczą. Czasem pojedynczo, czasem parami, czasem całą grupą. Mówią znów dawno zapomniane słowa. Wyczarowują kolorowe filmy, na których jesteśmy razem. Takie urywki, strzępki.
Bolą, bardzo bolą. Wywołują niemożliwą do uśmierzenia żałość, rozpacz.
Ból, jaki wywołują potrafi zagłuszyć największy ból fizyczny.
Byli częścią nas, naszym sercem, naszymi oczami i uszami. Dotykaliśmy ich, ściskaliśmy.
Ale teraz… Nie chciałoby się, by powracali. Bo boli.
I nic nie pomaga rzucanie się w łóżku, żadne autoperswazje nie działają.
Co byśmy dali za beztroski sen… Bez nich, samotnie.
Ale nie nadchodzi.
Przywodzą straszne myśli o niebycie, czerni zimnej i absolutnej.
Szkoda, że nie zdążyło się, nie umiało powiedzieć wszystkich dobrych słów, wyznać całej swojej miłości.
*
Dziwne.
Wracają tylko ci, których się kochało.
Inni? Ach, trzeba się za dnia wysilać, by sobie o nich przypomnieć.
Ale po co?
*
Listopad to dla szajki niebezpieczna pora.



2.

Czy wybory uzupełniające w USA będą świadkiem błękitnej fali Demokratów wygrywających mandaty, czy wręcz przeciwnie – błękitnej powodzi?
https://www.theguardian.com/us-news/ng-interactive/2026/nov/01/us-midterms-trump-blue-wave
Z podziwem mówił o tyłku senatora. Bezpodstawnie oskarżył muzułmańskiego kandydata o terroryzm. Chwalił się remontami Białego Domu. Żartował, że jego własnych zwolenników nie stać na hamburgera w jego klubie Mar-a-Lago. Od czasu do czasu mówił o kosztach utrzymania i innych codziennych troskach wyborców.
Donald Trump zorganizował dziesiątki wieców wyborczych przed przyszłotygodniowymi wyborami uzupełniającymi w USA. 80-latek jest przekonany, że może ponownie udowodnić sceptykom, że się mylą, i pomóc Republikanom utrzymać kontrolę nad Kongresem USA. Jednak to pięć słów, które wypowiedział na tegorocznej konwencji Republikanów w Dallas, może przypieczętować los jego partii: „Udawaj, że jestem na liście kandydatów”.
Ta prośba była jak muzyka dla uszu Demokratów. Pomogła zapewnić, że wybory uzupełniające przyniosą ogólnokrajowy werdykt w sprawie drugiej kadencji Trumpa w Białym Domu. Sondaże sugerują, że wyrok będzie druzgocący, naruszając jego aurę niezwyciężoności, zmieniając kształt ostatnich dwóch lat jego prezydentury i przygotowując grunt pod zaciętą walkę o jego sukcesję.
„Donald Trump zaanektował te wybory i teraz stracą przez to mandaty” – powiedział Michael Steele, były przewodniczący Krajowego Komitetu Partii Republikańskiej. „Sam zorganizował referendum. Poszczególni kandydaci chcieli startować w swoich wyborach, ale on im powiedział: »Umieśćcie mnie na liście«. Ma instynkt polityczny dla siebie, ale nie ma instynktu politycznego dla partii”.
Ból jest normą dla urzędujących prezydentów Białego Domu, gdy zbliżają się wybory uzupełniające. W 1994 roku Bill Clinton stracił 54 miejsca w Izbie Reprezentantów; w 2010 roku Barack Obama stracił 63; w 2018 roku sam Trump stracił 40. Wydaje się mało prawdopodobne, aby tym razem zaprzeczył historii. Trump przystępuje do wyborów z najniższym wskaźnikiem poparcia spośród wszystkich prezydentów przed wyborami uzupełniającymi od czasu, gdy Demokraci Harry'ego Trumana zostali zmiażdżeni 80 lat temu.
Koalicja, która w 2024 r. umożliwiła Trumpowi największy powrót w historii współczesnej polityki, ponosi cios za ciosem: nieujawnienie w całości akt Jeffreya Epsteina, w których szczegółowo opisano powiązania elity z pedofilem; rozwój centrów danych w społecznościach wiejskich; ośmiomiesięczna wojna w Iranie, która – jak obiecywał – miała się zakończyć w ciągu kilku tygodni; nieustanny wzrost cen paliwa i żywności.
Gniew z powodu niespełnionych obietnic Trumpa spotęgował posmak korupcji i przekonanie, że wykorzystuje on urząd prezydenta do wzbogacenia siebie i swojej rodziny. Przyjął samolot z Kataru, by służyć jako Air Force One, ozdobił Gabinet Owalny złotem, zburzył wschodnie skrzydło Białego Domu, aby zrobić miejsce dla sali balowej wartej 400 milionów dolarów i planuje budowę łuku triumfalnego w Waszyngtonie. Tymczasem jego majątek osobisty gwałtownie wzrósł – z 2,3 mld dolarów w 2024 roku do 6,5 mld dolarów, według Forbesa.

„Dużo bardziej makro niż Maga”
Republikanie utrzymują minimalną przewagę 218–214 w Izbie Reprezentantów i 53–47 w Senacie, ale sondaże wskazują na narastającą „niebieską falę”. Niedawny sondaż Reuters/Ipsos dał Demokratom 11-punktową przewagę, 47% do 36%, w głosowaniu do Kongresu, podczas gdy wskaźnik poparcia dla Trumpa wyniósł 32%. Wyborcy wybiorą również gubernatorów w 36 stanach i trzech terytoriach USA oraz rozstrzygną tysiące stanowych wyborów parlamentarnych.
Oddano już dziesiątki milionów głosów przedterminowych, a frekwencja wśród Republikanów jest niższa niż udział Demokratów w kluczowych bitwach. Sytuacja Republikanów jest tak trudna, że konserwatywne komitety Super PAC, wspierane przez miliardera Elona Muska, który wpompował 366 milionów dolarów w ratowanie republikańskich kandydatów, są zmuszone do wydawania funduszy ratunkowych na bastiony takie jak Kansas, Iowa i Teksas.
Trump wygrał wybory prezydenckie w 2024 roku, obiecując ograniczenie inflacji i obniżenie cen; zamiast tego stało się odwrotnie. W całym kraju wyborcy stoją w obliczu kryzysu dostępności, zaostrzonego przez dwa decydujące wybory Trumpa w drugiej kadencji: wprowadzenie szeroko zakrojonych ceł zagranicznych i brzemienną w skutki decyzję o przeprowadzeniu nalotów na Iran w lutym.
Chris Matthews, komentator polityczny, były autor przemówień prezydenckich i doradca kongresowy, powiedział: „Przegrywa w kwestii kosztów utrzymania i dostępności. Osoby starsze o niskich dochodach koncentrują się na miesięcznych kosztach utrzymania. To znacznie bardziej makroekonomiczne niż Maga. Niezależnie od tego, co zrobi dla ludzi z Maga, siła makroekonomii jest znacznie większa i ludzie będą głosować przeciwko niemu”.
Ekonomiczne skutki wojny z Iranem, które Trump często bagatelizuje, nazywając ją „drobnym objazdem”, odbiły się echem na globalnych rynkach energii. Ceny oleju napędowego gwałtownie wzrosły, wywołując wstrząsy w rolnictwie i transporcie towarowym z Central Valley w Kalifornii do pasów zbożowych w Iowa i Ohio.
Elaine Kamarck, pracownica naukowa Brookings Institution i była urzędniczka Białego Domu za prezydentury Clintona, zwraca uwagę, że wyborcy mogą bezpośrednio przypisywać prezydentowi swoją nędzę ekonomiczną. „Istnieje bardzo wyraźna granica między jego działaniami a tym, czego ludzie nie lubią” – powiedziała.
„To będą cła i to będzie wojna: oba te ciosy zadane samemu sobie. Nie musiał podnosić ceł; taka była jego teoria świata, która okazała się błędna. Bombardowanie obiektów nuklearnych w Iranie to jedno, ale pójście na wojnę totalną okazało się błędem. Wyborcy łączą jego działania z rzeczami, które im się nie podobają”.
Ta frustracja napędza energiczną mobilizację kandydatów Demokratów, zwłaszcza kobiet startujących w okręgach, które kiedyś wydawały się nieosiągalne. Jessica Mackler, prezes Emilys List, która popiera 247 kandydatek w tych wyborach, zauważa, że wyborcy czują, że system gospodarczy jest nastawiony na ich aktywną niekorzyść.
„Wyborcy rozumieją, że korupcja płynąca z Waszyngtonu jest bezpośrednio związana z tym, dlaczego nie mogą się rozwijać i dlaczego tak trudno im związać koniec z końcem” – powiedział Mackler. „Koszty utrzymania są ogromnym czynnikiem, ale wyborcy desperacko potrzebują nowych przywódców, którzy przeżyli ich ból i rozumieją go”.

„Niszczycielskie referendum” w sprawie Trumpa
Przez miesiące republikańscy stratedzy namawiali swoich kandydatów w zaciętych wyścigach na przedmieściach, aby trzymali politykę krajową na dystans i skupiali się na lokalnych osiągnięciach, być może licząc na to, że Trump po cichu skupi się na swojej codziennej pracy w Waszyngtonie. Zamiast tego prezydent wyruszył w burzliwą podróż po kraju, potępiając Demokratów jako „komunistów”, jednocześnie zachwalając silną gospodarkę, bezpieczną granicę i historyczny spadek liczby brutalnych przestępstw.
Ale Steele, współprowadzący program „The Weeknight” w stacji MS Now, twierdzi, że zagorzali konserwatywni wyborcy czują się coraz bardziej zdradzeni przez prezydenta, który obiecał unikać zagranicznych uwikłań i obniżyć koszty. „Donald Trump okłamał swoje plemię… Powiedział, że nie będzie nas angażował w wojny zagraniczne; teraz wkraczamy w rok wojny, którą on rozpoczął, a ludzie mówią: »Nie stać mnie nawet na zatankowanie samochodu«”.
Być może żaden rozwój sytuacji w wyborach uzupełniających w 2026 roku nie jest bardziej alarmujący dla republikańskich strategów niż dramatyczny spadek poparcia wśród latynoskich wyborców. W 2024 roku Trump dokonał historycznego wyczynu wśród latynoskich mężczyzn, wywołując triumfalne deklaracje o stałej, wieloetnicznej koalicji klasy robotniczej.
Jednak nie zdążył jeszcze złożyć przysięgi, gdy rozpętał agresywną, nagłośnioną kampanię deportacyjną, w ramach której silnie uzbrojeni funkcjonariusze Służby Imigracyjnej i Celnej przeprowadzili naloty na miasta i ośrodki rolnicze.
Larry Jacobs, założyciel i dyrektor Centrum Studiów nad Polityką i Rządzeniem na Uniwersytecie Minnesoty, powiedział: „Donald Trump wprowadził radykalną strategię deportacji, która skutecznie zraziła najszybciej rosnącą część elektoratu.
Rok temu Republikanie myśleli, że stworzyli nową koalicję latynoską, która zagwarantuje im pięć nowych miejsc w samym Teksasie. Mogą stracić je wszystkie. Ekonomia jest czynnikiem decydującym, ale sprzeciw wobec polityki deportacyjnej Trumpa w ogromnym stopniu przyczynił się do skali dezercji.
Henry Olsen, pracownik naukowy w think tanku Ethics and Public Policy Center w Waszyngtonie, zauważa, że zmiana w poparciu Latynosów jest widoczna w sondażach opinii publicznej i danych na poziomie stanowym, mówiąc: „Niezależnie od tego, czy jest to zmiana o 15, czy 30 punktów procentowych, to duża sprawa. Jeśli wszystkie dowody, którymi dysponujemy, okażą się błędne, latynoscy wyborcy będą mieli poważne wyrzuty sumienia”.
Tę dynamikę widać w Teksasie, gdzie żaden demokrata nie wygrał wyborów na szczeblu stanowym od 1994 roku. James Talarico, 37-letni przedstawiciel stanu i były nauczyciel szkoły publicznej, który głosi ewangelię sprawiedliwości społecznej, zmierzy się z republikańskim prokuratorem generalnym stanu Kenem Paxtonem w najdroższym wyścigu do Senatu w historii.
Paxton, wierny sojusznik Trumpa, od lat boryka się z zarzutami korupcji, skandalami osobistymi i oszustwami w obrocie papierami wartościowymi. Pomimo 300 milionów dolarów dotacji spoza Partii Republikańskiej, na czele z Muskiem, Talarico ma niewielką przewagę w większości sondaży.
Jacobs postrzega Teksas jako wyznacznik dla Partii Republikańskiej po Trumpie. „Jeśli Paxton przegra, będzie to bardzo wyraźny sygnał dla przyszłych liderów Partii Republikańskiej, jak radzą sobie z imigracją” – powiedział. „To dowodzi, że atakowanie najszybciej rosnącej części elektoratu to polityczne samobójstwo. Teksas to druzgocące referendum w sprawie Donalda Trumpa”.

Test dla Demokratów
Choć Demokraci wydają się zdecydowanymi faworytami w walce o cztery mandaty netto, niezbędne do zdobycia Izby Reprezentantów, ich droga do Senatu jest bardziej stroma. Jednak z powodu fatalnych notowań Trumpa i szoku gospodarczego wywołanego wojną z Iranem, pole bitwy w Senacie rozszerzyło się o stany, które w 2024 roku oddały na niego głosy z dwucyfrową przewagą.
W Ohio były senator Partii Demokratycznej, Sherrod Brown, próbuje powrócić do władzy, rywalizując z obecnym senatorem, republikaninem Jonem Hustedem. Brown, posiwiały populista o silnych powiązaniach ze związkami zawodowymi, wykorzystał oburzenie klasy robotniczej z powodu cen paliw i zamykania zakładów, a także lokalny sprzeciw wobec centrów przetwarzania danych. W osobliwym, powtarzającym się motywie swoich wieców w tym stanie, Trump często odbiegał od tematu, chwaląc sylwetkę Husteda. („Jego tyłek był jak wielki kawałek mięśnia”, powiedział prezydent).
W Michigan republikanin Mike Rogers zmierzy się z demokratą Abdulem El-Sayedem, 41-letnim lekarzem i byłym dyrektorem ds. zdrowia w Detroit, który ubiega się o stanowisko pierwszego muzułmańskiego senatora w USA. Republikanie ostro atakowali El-Sayeda za jego wcześniejsze wypowiedzi o polityce zagranicznej, a proizraelskie komitety Super Pac zainwestowały miliony dolarów w stan, aby go pokonać. Trump rozpoczął islamofobiczne tyrady, nazywając El-Sayeda „dżihadystą”.
Olsen powiedział: „El-Sayed to największy sprawdzian dla postępowców. Jeśli wygra w Stanach Zjednoczonych, w uprzemysłowionym stanie, takim jak Michigan, postępowcy będą argumentować, że mają przewagę w 2028 roku”.
Kamarck przestrzega jednak przed nadinterpretacją siły progresywistów. Podkreśla: „Postępowcy stanowią znikomy odsetek Partii Demokratycznej. To przesadzona historia. Umiarkowani wygrywają zdecydowaną większość tych wyborów w całym kraju”.
W stanie Maine, doświadczona republikańska senator Susan Collins walczy o swoją polityczną przyszłość z demokratą Troyem Jacksonem, drwalem i byłym przewodniczącym senatu stanowego. Collins próbowała zdystansować się od Trumpa, pojawiając się na szlaku z niezależnym byłym senatorem Joe Manchinem, ale Demokraci nieustannie krytykowali jej głosy na konserwatywnych sędziów Sądu Najwyższego i inne priorytety Trumpa.
Na Alasce, Demokratka Mary Peltola rzuca wyzwanie republikańskiemu senatorowi Danowi Sullivanowi. Konkurs uwikłał się w spór prawny po tym, jak Departament Sprawiedliwości próbował zablokować certyfikację potencjalnego zwycięstwa Peltoli. Jej sojusznicy podobno pomogli zrekrutować kandydata-przynętę o nazwisku Dan Sullivan, aby zmylić wyborców. Sztab wyborczy Peltoli zaprzecza zaangażowaniu w tę sprawę.

„On zrobi wszystko”
Uczciwość wyborów pozostaje kwestią o szerszym zasięgu ogólnokrajowym. Powtarzające się, bezpodstawne oskarżenia Trumpa o oszustwa wyborcze skłoniły Demokratów i organizacje walczące o prawa wyborcze do przygotowania zespołów prawnych i obserwatorów na wypadek sporów lub ingerencji federalnej. Administracja twierdzi, że federalni obserwatorzy wyborów będą przestrzegać prawa i zaprzeczyła planom wysłania żołnierzy lub agentów imigracyjnych do lokali wyborczych.
Tara Setmayer, współzałożycielka i dyrektor naczelna Seneca Project, kobiecego komitetu działań politycznych, powiedziała: „Jestem głęboko zaniepokojona. Widzieliśmy, co zrobił Donald Trump, gdy miał zabezpieczenia; teraz nie ma ich wcale. Ma władzę i ludzi, którzy popierają go w ataku na integralność naszych wyborów na stanowiskach władzy.
„To dla mnie ogromny niepokój, ponieważ Trump patrzy na zachód słońca nad swoją prezydenturą, a wszyscy wiemy, że panicznie boi się utraty władzy. Zrobi wszystko, żeby ją utrzymać, nawet jeśli oznacza to wywołanie kolejnego kryzysu konstytucyjnego. Nie możemy cierpieć z powodu braku wyobraźni co do tego, do czego są zdolni ci ludzie”.
Zwycięstwo Demokratów w którejkolwiek z izb parlamentu skutecznie wstrzyma krajowy program legislacyjny Trumpa, pozostawiając jego administrację zdaną na rozporządzenia wykonawcze. Hakeem Jeffries, który prawdopodobnie zostałby pierwszym czarnoskórym spikerem Izby Reprezentantów, zobowiązał się do natychmiastowego uruchomienia prawa do wydawania wezwań sądowych w celu zbadania korupcji w administracji, decyzji w sprawie polityki zagranicznej wobec Iranu oraz osobistego wzbogacenia się rodziny Trumpów.
Jacobs powiedział: „To będzie walka na pięści. Nie spodziewam się uchwalenia ważnego ustawodawstwa. Myślę, że odbędą się szeroko zakrojone śledztwa w sprawie Donalda Trumpa i jego gabinetu, i właśnie to nas czeka w ciągu dwóch lat”.
Steele uważa, że demokratyczna Izba Reprezentantów natychmiast przejmie kontrolę nad federalnymi budżetami. „Kongres zamrozi fundusze na projekty takie jak zburzenie wschodniego skrzydła na salę balową Trumpa i przywróci nadzór nad Kennedy Center” – powiedział, odnosząc się do narodowego kompleksu artystycznego i żywego pomnika 35. prezydenta. „Trump jest teraz praktycznie kulawą kaczką. Reszta kraju wie, że jego czas dobiega końca”.
Rzeczywiście, zanim zostaną podliczone ostatnie głosy, uwaga prawdopodobnie zwróci się ku wyborom prezydenckim w 2028 roku. Dla Republikanów druzgocąca porażka w wyborach uzupełniających może przyspieszyć wyścig do przyszłości po Trumpie. J.D. Vance jest obecnie postrzegany jako następca ruchu Maga, ale postacie takie jak senator Ted Cruz z Teksasu i sekretarz stanu Marco Rubio również mogą być w grze.
Steele skomentował: „Republikanie muszą zdać sobie sprawę, że przyszłość partii nie leży wyłącznie w rękach elektoratu Maga. Zależy ona od odzyskania wyborców z przedmieść, umiarkowanych i latynoskich, których ta administracja odizolowała”.
Pod presją niespokojnego elektoratu, Demokraci będą również przygotowywać się do szeroko zakrojonego konkursu, który rozstrzygnie o przyszłym kierunku rozwoju ich partii – i o tym, jak może ona odwrócić bieg wydarzeń od ery Trumpa. Kolejny kandydat Demokratów na prezydenta jest równie niepewny, a wśród regularnie wymienianych znajdują się ustępujący gubernator Kalifornii Gavin Newsom, senator z Georgii Jon Ossoff, kongresmenka z Nowego Jorku Alexandria Ocasio-Cortez, a nawet była wiceprezydent i kandydatka w wyborach w 2020 roku Kamala Harris.
Bill Whalen, pracownik naukowy think tanku Hoover Institution w Stanford w Kalifornii, powiedział: „Wyborcy są zmęczeni. Kiedy połączy się wysokie ceny, niekończące się kłótnie i ciągły hałas wokół Donalda Trumpa, ludzie zachcą zmiany status quo”.
„3 listopada wyborcy zabiorą głos – i Donaldowi Trumpowi nie spodoba się to, co będą mieli do powiedzenia” – przewidział.


3.

Wybory uzupełniające w USA 2026
Oszałamiająca kwota 446 mln dolarów, jaką Elon Musk wydał na wybory uzupełniające w USA – wizualizacja
Darowizny potentata technologicznego na rzecz Republikanów w trakcie wyborów parlamentarnych uczyniły go największym darczyńcą politycznym w historii współczesnych Stanów Zjednoczonych
https://www.theguardian.com/us-news/ng-interactive/2026/oct/31/elon-musk-midterms-spending-visualized
Elon Musk wlał w amerykańską politykę tak dużo pieniędzy w tym cyklu wyborów uzupełniających, że jego darowizny mogłyby sfinansować pół tuzina startów rakiet SpaceX lub zakup tysięcy Tesli Cybertrucków. W Tesla Diner w Los Angeles Musk mógłby zamówić ponad 31,9 miliona cheeseburgerów za pieniądze, które wydał na wybory uzupełniające.
Według danych Federalnej Komisji Wyborczej USA z 29 października, Musk, najbogatszy człowiek na świecie, przekazał co najmniej 445,77 mln dolarów na rzecz republikańskich komitetów akcji politycznej (PAC) i grup powiązanych z Partią Republikańską. Dzięki tym wpłatom stał się najważniejszym sponsorem finansowym Republikanów i największym darczyńcą politycznym w historii Stanów Zjednoczonych w jednym cyklu wyborczym.
Wydatki Muska są zdumiewającym przykładem politycznego wpływu prezesa SpaceX i Tesli, który stara się pomóc administracji Donalda Trumpa utrzymać kontrolę nad Kongresem w nadchodzących wyborach uzupełniających, choć obecne sondaże przewidują zdobycie większości przez Demokratów. Skala wpłat jest trudna do wyobrażenia i przyćmiewa wysiłki wielkich donatorów, takich jak George Soros czy Michael Bloomberg, ustanawiając nowy precedens dla prób kształtowania polityki przez bogatych i wpływowych.

Jeszcze w zeszłym roku Musk oświadczył, że wycofa się z dokonywania dużych darowizn politycznych po tym, jak przeznaczył prawie 300 milionów dolarów na kampanię prezydencką Trumpa w 2024 roku. Dane FEC z tamtego okresu pokazują, że nie tylko ponownie skupił się na finansowaniu kampanii, ale także, że jego wydatki drastycznie wzrosły w miarę zbliżania się dnia wyborów, zwiększając się o około 200 milionów dolarów w ciągu ostatnich dwóch miesięcy kampanii.
Pieniądze Muska płynęły głównie do kilku powiązanych z Republikanami Super PAC, a jego największy wkład, w wysokości 216 milionów dolarów, trafił do jego własnego America PAC. PAC brał udział w 43 wyborach do Izby Reprezentantów i Senatu w całych Stanach Zjednoczonych, zasypując wyborców reklamami telewizyjnymi, reklamami cyfrowymi, SMS-ami i ulotkami.
America Pac poczyniła 839 niezależnych wydatków w wyborach do Izby Reprezentantów i 623 w wyborach do Senatu w 17 stanach w całym kraju. Wydatki te różnią się jednak znacznie w zależności od stanu, a kampanie w kluczowych stanach, takich jak Michigan i Arizona, otrzymują większe wsparcie Pac.
Pac Muska wydał najwięcej w swoim rodzinnym stanie Teksas, gdzie zacięta walka o miejsce w Senacie między kandydatem Demokratów Jamesem Talarico a Republikaninem Kenem Paxtonem przerodziła się w najdroższy wyścig w wyborach uzupełniających. America Pac włożył w sumie ponad 33 miliony dolarów w starania o wybór Paxtona, a Musk wpłacił również 168 milionów dolarów na Senate Leadership Fund, który wspiera kampanię Paxtona.
Duża część działań America Pac koncentruje się na reklamach atakujących kandydatów Demokratów, takich jak Talarico, często oskarżając ich o radykalne socjalistyczne poglądy lub atakując za wspieranie praw osób transpłciowych. Pac wydał 28 milionów dolarów na treści wymierzone w Talarico, w tym od 300 000 do 350 000 dolarów w październiku na pojedynczą reklamę Google skierowaną do kandydata do Senatu Teksasu.
„James Talarico popiera oskarżenie rodziców o znęcanie się nad dziećmi, jeśli nie popierają oni procesu zmiany płci swoich dzieci” – głosi reklama, która została wyświetlona ponad 10 milionów razy w ciągu ośmiu dni.
Musk udostępnił również treści America Pac swoim ponad 200 milionom obserwujących na platformie społecznościowej X, której jest właścicielem. Jeden z październikowych postów Muska nagłośnił atak na America Pac i stwierdził: „Talarico chce transseksualizować wasze dzieci i zniszczyć granicę”.
Prawie 446 milionów dolarów, które Musk przekazał w tym cyklu wyborczym, znacznie przewyższa jego wpłaty w wyścigu prezydenckim w 2024 roku, kiedy to potentat technologiczny organizował również wiece i pojawiał się na scenie u boku Trumpa podczas kampanii. Chociaż Musk był mniej widoczny w wyborach uzupełniających, co potencjalnie odzwierciedla niechęć opinii publicznej do niego, za kulisami znacznie zwiększył swoje wsparcie finansowe dla Republikanów.
Wydatki Muska znacznie przewyższają wydatki wszystkich innych darczyńców w wyborach, w tym innych potentatów technologicznych i finansowych, takich jak Marc Andreessen, który również założył własny Super PAC. Musk włożył w ten cykl wyborczy więcej pieniędzy niż wszyscy czołowi darczyńcy z Doliny Krzemowej, w tym on sam, wydali razem wzięci na wybory prezydenckie w 2024 roku.

Stawka wyborów uzupełniających jest potencjalnie wysoka dla Muska, który ściśle związał się z administracją Trumpa i skorzystał z jej pobłażliwej polityki regulacyjnej w zakresie technologii i sztucznej inteligencji. SpaceX również nawiązał głębsze kontakty z rządem, zdobywając w tym roku lukratywne kontrakty na program obrony przeciwrakietowej Trumpa i wykorzystując chatbota Muska Grok AI w Pentagonie.
Pomimo ogromnej i niespotykanej skali wydatków politycznych Muska, jego wkład w tegoroczne wybory stanowi zaledwie niewielki ułamek całkowitego majątku tego centymiliardera.



4.

Poznajcie megadarczyńców, którzy przekazali 2 miliardy dolarów na wybory uzupełniające w 2026 r.
Zaktualizowana analiza „The Times” ujawnia, jak ogromną rolę w tych wyborach odgrywają wielcy darczyńcy, tacy jak Elon Musk, i na co przeznaczane są pieniądze.
https://www.nytimes.com/interactive/2026/11/01/us/politics/2026-midterm-top-donors.html
Pod koniec kampanii gotówka naprawdę zaczyna płynąć.

Setki milionów dolarów zalały system polityczny od sierpnia, kiedy „The New York Times” po raz ostatni opublikował ranking 20 największych darczyńców w wyborach uzupełniających . Nasz nowy ranking, analizujący wpłaty dokonane do ostatniego terminu składania wniosków w połowie października, pokazuje, że zaktualizowana lista 20 największych darczyńców wpompowała około 2 miliardów dolarów w wybory federalne w tym cyklu.
Ci megadarczyńcy odgrywają nieproporcjonalnie dużą rolę w najdroższych wyborach uzupełniających, mierzonych w reklamach politycznych, co najmniej od cyklu wyborczego 2018 roku, według danych AdImpact, firmy monitorującej media. Ich 2 miliardy dolarów posłużą do sfinansowania szeregu działań kampanii, ale dla porównania, kwota ta stanowi około 15 procent wszystkich środków wydanych na reklamy w tym cyklu, według AdImpact.
Trzech nowych megadarczyńców, wszyscy Demokraci, znalazło się na zaktualizowanej liście. Ale podobnie jak tego lata, wśród największych donatorów jest silna przewaga Republikanów i zwolenników technologii.
Polityczne przeciwności, z którymi zmaga się Partia Republikańska, w tym niepopularna wojna z Iranem i wysokie ceny konsumenckie, w ostatnich miesiącach tylko się nasiliły. Partia ma więc nadzieję, że jej przewaga wśród miliarderów z branży technologicznej i innych republikańskich donatorów pomoże im przezwyciężyć te trudności.
Niektórzy z tych 20 największych darczyńców zostali zgrupowani ze względu na bliskie relacje rodzinne lub biznesowe. Oto lista „Timesa”:






5.

Strategia Trumpa na wypadek przegranej w wyborach do Kongresu w połowie kadencji: „Będę Mister Veto”.
https://www.repubblica.it/esteri/2026/11/01/news/se_trump_perde_le_elezioni_diventero_mr_veto-425692335/?ref=RHLF-BG-P4-S1-T1-s455g35
========
Kumpel mu podpowiedział.


6.

Ocasio-Cortez ewoluowała. Chce, aby lewica też ewoluowała.
Kongresmenka z Nowego Jorku, niegdyś utrapienie establishmentu Demokratów, próbuje nadać swemu ruchowi szerszy charakter, rozważając jednocześnie opcje na rok 2028.
https://www.nytimes.com/2026/11/01/us/politics/ocasio-cortez-dsa.html
Alexandria Ocasio-Cortez bardzo dojrzała w ciągu ośmiu lat, odkąd szokująca porażka katapultowała ją z anonimowej dwudziestokilkuletniej buntowniczki w burzącą establishment postać amerykańskiego progresywizmu. Zamiast podburzać innych Demokratów, zabiega o sojusze w całym spektrum politycznym, zakładając, że budowanie mostów to lepszy sposób na rozszerzenie swojego ruchu.
Chciałaby, żeby lewica również dorosła.
W prywatnych rozmowach wzywała innych demokratycznych socjalistów do pielęgnowania „kultury gościnności”, a nie „zastraszania”, pamiętając, że nawet ona czasami nie zdała ich testu czystości w kwestiach takich jak wojna w Strefie Gazy.
Wezwała do „naprawdę dużych marchewek”, aby przyciągnąć nowych sojuszników, zachęcając do przekazywania darowizn kolegom z konkurencyjnych okręgów wyborczych w Izbie Reprezentantów, którzy podejmują ryzykowne, postępowe stanowiska.
Przemierzając kraj i promując najbardziej liberalne nowe głosy w polityce, pani Ocasio-Cortez starała się przedstawiać jako przyjazna lewicowa zwolenniczka: twierdzi, że będzie ciepło przemawiać do nieprzekonanych, niezależnie od tego, czy im się to podoba, czy nie.
„Ludzie mówili mi: »No cóż, nie chcemy cię na naszym lunchu« albo »Nie chcemy cię tu«” – powiedziała wyborcom w Portland w stanie Maine, dzieląc scenę z Troyem Jacksonem, kandydatem Demokratów do Senatu. „A ja mówiłam: »W porządku. Nie przestanę starać się być twoją przyjaciółką«”.
W wystąpieniach publicznych i prywatnych, spotkaniach z parlamentarzystami oraz wystąpieniach z kandydatami w wyborach uzupełniających, zarówno z szeregów socjalistycznych, jak i spoza nich, 37-letnia pani Ocasio-Cortez zaczęła szkicować swoją preferowaną wizję kolejnego etapu rozwoju lewicy. Ma nadzieję, że uda jej się popchnąć tę krnąbrną koalicję w kierunku szerszego spektrum, który będzie odzwierciedlał jej własną drogę w Kongresie i przyniesie korzyści zarówno jej wspólnemu programowi, jak i jej własnym ambicjom.
Wielokrotnie podkreślała, że nie wychowała się w „lewicowym domu” (lub, czasami, w „bojowo nastawionej rodzinie lewicowej”), która zajmowała się wzniosłymi teoriami politycznymi, pozycjonując się jako autentyczna obrończyni klasy robotniczej, która w młodości szorowała toalety razem ze swoją matką.
Rozważając swoje starty w wyborach prezydenckich lub do Senatu za dwa lata, pani Ocasio-Cortez ma nadzieję, że uda jej się zyskać uznanie Demokratów – ostatnio żartowała (choć może nie do końca), że „Woke 1 był szalony” – nie brzmiąc jednocześnie zbyt podobnie do wszystkich innych.
„W tym kraju jest więcej ludzi pracujących niż miliarderów” – powiedziała w zeszłym miesiącu zwolennikom dr. Abdula El-Sayeda, kandydata Demokratów do Senatu w Michigan, w sali wykładowej liceum w Detroit, gdzie uczniowie, pełni entuzjazmu dziadkowie i mężczyzna w koszulce z napisem „AKTYWIŚCI NIGDY NIE PRZECHODZĄ NA EMERYTURĘ” skrzypieli na drewnianych siedzeniach. „Jest więcej samotnych matek. Jest więcej pracujących ojców”.
Ten rozmach został odebrany niemal jako założycielska wrażliwość kampanii, która czekała na rozstrzygnięcie, takiej, która mogła przywołać i rozwinąć dwa najbardziej elektryzujące ruchy polityczne lewicy w tym stuleciu: populizm Berniego Sandersa, stawiający ludzi ponad zyski, i hasła Baracka Obamy, które mówią, że więcej nas łączy, niż dzieli.
Pani Ocasio-Cortez najwyraźniej uważa, że jej elektorat jest gotowy usłyszeć oba komunikaty naraz.
„Możliwości i wyzwania stojące przed AOC są w istocie ilustracją szerszego ruchu socjalistycznego” – powiedział Daniel Denvir, członek DSA, który prowadzi popularny podcast dla socjalistycznego magazynu Jacobin. „Musi ona zarówno wzmocnić i skonsolidować swoje poparcie na socjalistycznej lewicy, jak i jednocześnie przemówić do szerszego grona liberalnych wyborców. I niemal od samego początku niektórzy na lewicy spieszyli się z potępieniem jej jako osoby sprzedajnej bez żadnego powodu”
Taka postawa nie zawsze zjednywała lewicę reszcie świata polityki. Pomimo przełomów w takich miejscach jak Nowy Jork i Providence w stanie Rhode Island, socjalizm jest postrzegany negatywnie przez około połowę prawdopodobnych amerykańskich wyborców, według niedawnego sondażu przeprowadzonego przez „The New York Times” i Uniwersytet Siena, podczas gdy 31 procent postrzega go pozytywnie.
Przed wtorkowymi wyborami pani Ocasio-Cortez wydaje się zdecydowana pokazać, że może mieć większy wpływ.
Konferowała z czarnoskórymi liderami ruchu na rzecz praw obywatelskich i aktywistami z ruchu „Make America Healthy Again”. Wspierała Demokratów w stanach republikańskich i przekazywała pieniądze na działalność polityczną osób niebędących aktywistami, takich jak Kathy Hochul, gubernator Nowego Jorku. Podróżowała po Głębokim Południu i północnej części stanu Nowy Jork, gdzie bez przeprosin schlebiała swoim snobizmem w bluzie Buffalo Bills.
Prowadziła szczególnie aktywną kampanię w Michigan, gdzie wybory do Senatu będą ważnym testem tego, jaki odzew jej poglądy polityczne znajdą w niezdecydowanym stanie w wyborach prezydenckich.
„Dojrzała” – powiedziała kongresmenka Nydia Velázquez z Nowego Jorku, jedna z pierwszych mentorek w Waszyngtonie, z którą pani Ocasio-Cortez pozostaje w bliskich stosunkach. „DSA musi się od niej czegoś nauczyć”.

„Chyba jestem demokratycznym socjalistą”
Osiem i pół roku temu DSA pozostawała marginalnym graczem w polityce Demokratów — zrzeszając około 35 000 członków, co stanowi mniej niż jedną trzecią obecnej liczby — a pani Ocasio-Cortez nie zdradzała większego zainteresowania zostaniem jej publiczną twarzą.
Choć grupa ją poparła, była postrzegana jako mniej ważny partner w jej sukcesie w prawyborach w 2018 roku. W wywiadach z tamtego okresu pani Ocasio-Cortez nie chciała się ograniczać. Nazywała demokratyczny socjalizm „częścią tego, kim jestem”, ale „nie wszystkim, kim jestem”, zauważając (proroczo), że „wielu socjalistów powiedziałoby, że nie jestem socjalistką”.
„Nie czytam książki i nie decyduję, kim jestem” – powiedziała w lipcu w wywiadzie dla Hot 97, dodając, że bardziej interesują ją takie polityki jak „Medicare dla wszystkich” i bezpłatne studia niż polityczne etykietki. „Jeśli to czyni mnie socjalistką, to dobrze, cóż, chyba jestem socjalistką. Chyba jestem demokratyczną socjalistką”.
W tym samym czasie dwie potężne siły żywo zainteresowane jej wzrostem – konserwatywne media, które miały nadzieję wypromować ją jako skrajnie lewicową straszydło, oraz organizatorzy socjalistyczni pragnący przypisać ją sobie – powtarzały to powiązanie na tyle często, że weszło ono do kanonu: AOC i DSA, DSA i AOC
„Nie sądzę, żeby zdawała sobie sprawę, że etykieta demokratycznego socjalisty stanie się tak wszechogarniająca i tak do niej przylgnie” – powiedział Bhaskar Sunkara, prezes magazynu „The Nation” i wieloletni członek DSA. „Nagle proszono ją o obronę i powiązanie z platformą, z którą, jak sądzę, nigdy w pełni się nie zgadzała”.
Niezależnie od etykietki, pani Ocasio-Cortez szybko stała się jedną z najbardziej lewicowych członkiń Kongresu. Promowała „Zielony Nowy Ład”. Irytowała Nancy Pelosi. Poparła kampanię prezydencką Sandersa w 2020 roku tuż po jego zawale serca, co na pewien czas pomogło mu w powrocie do kandydowania.
W roku wyborczym pani Ocasio-Cortez podkreśliła stanowiska, na które ostatnio rzadziej się wypowiadała.
„Ograniczenie finansowania policji oznacza ograniczenie jej finansowania” – powiedziała w czerwcu, w obliczu powszechnej krytyki zabójstwa George’a Floyda. „Nie chodzi o sztuczki budżetowe ani śmieszne obliczenia”.
Pani Ocasio-Cortez nie wyjaśniła, czy to stanowisko było częścią szaleństwa „Woke 1”, na które się powoływała, zapożyczając określenie od radnego Nowego Jorku, Chi Ossé. Zapytana o niedawne komentarze „Woke 1” w Nevadzie, odpowiedziała, że nie chodzi jej o politykę, ale o nadzieję na postępowy ruch, „który nie opiera się na osądzaniu, karaniu ani zamykaniu się”.
Zwolennicy twierdzą, że zaczęła ona modelować, jak mogłaby wyglądać bardziej tolerancyjna lewica, za cenę utraty wiarygodności w niektórych kręgach ruchu.
W okresie prezydentury Josepha R. Bidena Jr. pani Ocasio-Cortez, podobnie jak pan Sanders, doszła do wniosku, że współpraca z Białym Domem będzie lepsza dla postępowych polityków niż zaczepianie ich z boku.
Po katastrofalnym występie Bidena w debacie w 2024 r. pani Ocasio-Cortez była jedną z najbardziej prominentnych Demokratek, która publicznie argumentowała, że powinien on pozostać na liście kandydatów.
Być może jej najbardziej spektakularny zwrot akcji nastąpił po zakończeniu kampanii pana Bidena: zdobyła miejsce na głównej konwencji, tuż przed Hillary Clinton, aby uczcić wiceprezydent Kamalę Harris.
Wielu działaczy DSA uważało, że pani Ocasio-Cortez brzmiała bardziej jak demokratka niż socjalistka, co dało pani Harris polityczne przykrycie w obliczu poważnego problemu, jakim jest wojna w Strefie Gazy. Ta wypowiedź nadal pobrzmiewa w kręgach DSA.
„Ona nieustannie pracuje nad zapewnieniem zawieszenia broni” – powiedziała pani Ocasio-Cortez o pani Harris, a niektórzy aktywiści propalestyńscy nadal uważają tę uwagę za obraźliwie mylącą.
Do tego czasu krajowa DSA, uważana za mniej pragmatyczną niż jej nowojorski oddział, już głośno wyraziła sprzeciw wobec pani Ocasio-Cortez, oskarżając ją o „głęboką zdradę” i potępiając za brak powszechnego sprzeciwu wobec finansowania Izraela, w tym jego systemu przeciwrakietowego Żelazna Kopuła, i innych kwestii. Niedawno zobowiązała się do zaprzestania wysyłania jakiejkolwiek pomocy wojskowej do Izraela.
Dla obrońców pani Ocasio-Cortez utrzymanie wiarygodności w całej partii było warunkiem skutecznej strategii „od wewnątrz do zewnątrz”. Biały Dom Bidena, którego lewicowi radykałowie nie wyobrażali sobie jako radykałów lewicowych, wysłuchał ich głosu w kwestiach takich jak zmiany klimatu i opieka zdrowotna. Kandydaci lewicowi zdobywali kolejne stanowiska w kolejnych wyborach, często z jej pomocą.
„Moją motywacją jest zwycięstwo” – powiedziała niedawno pani Ocasio-Cortez w lewicowym podcaście „The Majority Report”. „Jedną rzeczą, której nie lubię, jest bycie samą”.

„Nie proszę o wolność od krytyki”
Podczas prywatnej wideorozmowy DSA w tym roku — forum poświęconego ponownemu poparciu Kongresu, w trakcie którego członkowie nowojorskiego oddziału wyświetlali na ekranie emotikony (kciuk w górę, kciuk w dół, gałki oczne, flagi palestyńskie) — pani Ocasio-Cortez zwróciła się do niej z pewną prośbą.
„Chcę być oceniana jako istota ludzka i towarzyszka” – powiedziała, nawiązując do lewicowego jadu, który często czytała o sobie jako o ponurej millenialsce. „Nie proszę o wolność od krytyki. Ale myślę, że proszę o traktowanie mnie jak zaufanej osoby i przyjaciółki”.

Chociaż kapituła zdecydowaną większością głosów ponownie ją poparła, niektórzy znający panią Ocasio-Cortez dostrzegają okrutną ironię w tym, jak postrzegają ją lewicowe elity. Pomogła wypromować nową klasę liderów, w tym dr. El-Sayeda (który nie jest członkiem DSA) i burmistrza Nowego Jorku Zohrana Mamdaniego (który jest) – i czasami cierpiała w porównaniu z nią, w oczach niektórych członków partii.
Dr El-Sayed, badaczka nowej ekonomii uwagi, którą Politico niedawno nazwało „Huraganem Abdulem”, przywołała arogancki styl macho, który zdaniem niektórych jej zwolenników po prostu nie jest opcją dla kobiety w polityce.
Pani Ocasio-Cortez jest mniej instynktownie związana z projektem socjalistycznym niż pan Mamdani, który zaangażował się w działalność DSA na długo przed swoją kadencją na burmistrza. (W sierpniu okazało się, że pani Ocasio-Cortez od lat nie płaciła nawet składek członkowskich. Szybko jednak do niej wróciła).
Choć pan Mamdani nie przypadł do gustu lewicy, od dawna drażni niektórych sojuszników Ocasio-Cortez fakt, że nowa burmistrz cieszy się większym szacunkiem ze strony większości elektoratu, niż kiedykolwiek jej okazywano.
Z sondaży wynika, że pan Mamdani cieszy się większą popularnością.
„Wyobraźcie sobie spotkanie AOC z Bloombergiem lub innymi korporacyjnymi typami” – powiedziała pani Velázquez, nawiązując do sesji pana Mamdaniego z liderami biznesu, takimi jak Michael R. Bloomberg, były burmistrz Nowego Jorku. „Zostałaby zniesławiona. Myślę, że w jej przypadku obowiązują inne standardy”.
Działania pani Ocasio-Cortez często przybierały różne formy, sugerując jej ambicje dotyczące ekspansji ruchu – i „marchewki”, którymi może pomachać. Niedawno wpłaciła milion dolarów na konto polityczne dr. El-Sayeda, po tym jak wysłała 300 000 dolarów na pomoc Demokratom w Nowym Jorku.
Doradziła aktywistom, aby „rozwijali ruchy zamiast je blokować” i przestrzegła zwolenników, aby wzięli pod uwagę wiele obszarów, w których prezydent Trump jest nadal bardziej popularny niż Partia Demokratyczna i „dostosowali się do tej rzeczywistości”.
Wśród osób, które ją popierały, byli m.in. Tom Perriello, były kongresmen z Wirginii, startujący w prawicowym okręgu wyborczym do Izby Reprezentantów, oraz Angie Nixon, przedstawicielka stanu Floryda, która ubiega się o stanowisko pierwszego czarnoskórego senatora w tym stanie.
Pani Nixon należy do grona czarnoskórych liderów, z którymi pani Ocasio-Cortez nawiązała lub pogłębiła relacje przed wyborami uzupełniającymi — i przed rokiem 2028, kiedy to prawybory prezydenckie Demokratów mogą, jak to często bywa, zależeć od tego, który kandydat uzyska najlepsze wyniki wśród czarnoskórych wyborców.
„Ona naprawdę stara się zapewnić połączenie Północy i Południa” – powiedział Justin Pearson, przedstawiciel stanu Tennessee ubiegający się o miejsce w Izbie Reprezentantów.
Pastor Al Sharpton, który przedstawił panią Ocasio-Cortez w sierpniu na wiecu rocznicowym Marszu na Waszyngton, powiedział, że uznał ją za osobę o wiele bardziej przystępną niż część jej ideologicznych rówieśników.
„Zrobiła coś, czego nie zrobiło wielu ludzi z DSA” – powiedział pan Sharpton – „czyli nawiązała kontakt ze społecznościami, które niekoniecznie muszą być dla niej wspierające”.
Przez lata lewica była miejscem niemal świadomie samotnym, czego przykładem są dumnie obrazoburcze monologi pana Sandersa o milionerach i miliarderach w Kapitolu.
Wystąpienia pani Ocasio-Cortez z panem Sandersem w zeszłym roku podczas trasy „Fighting Oligarchia” były pełne symboliki łączącej pokolenia. Ale pod pewnymi względami ostatnie dni jej podróży w połowie kadencji stały się kolejnym krokiem: przekonaniem publiczności, że w tych przekonaniach nie ma nic radykalnego ani doktrynerskiego.
„Dobre szkoły to nie komunizm” – powiedziała we wtorek wieczorem podczas wydarzenia „Boricuas for Angie” z udziałem pani Nixon w Kissimmee na Florydzie. „Finansowanie szpitali to nie komunizm”.
Jej zdaniem, responsywny rząd nie jest ani ekstremalny, ani dziwaczny, ani „skrajnie lewicowy”.
I tym samym przedstawiła panią Nixon, która niedawno dołączyła do DSA (Democratic Socialists of America).


7.

https://wyborcza.biz/biznes/7,177151,33110214,ogorki-a-promocja-polski-czyli-jak-premier-wielkiej-brytanii.html
Polska niezbyt często trafia na okładkę tego najbardziej poczytnego magazynu gospodarczego świata. Ostatnim razem było to półtora roku temu, gdy napis "Poland" stał się tematem otwarcia "The Economist", a w numerze pisano, że jesteśmy "najbardziej niedocenianą potęgą militarną i gospodarczą Europy".
Twórcy "The Economist" chyba postanowili zadbać o większą rozpoznawalność marki "Polska" i tym razem użyli naszych ogórków firmy Krakus, jako elementu w prześmiewczy sposób krytykującego nowy budżet Wielkiej Brytanii. Na czerwonej okładce rozłożony na fotelu siedzi premier Andy Burnham. Krawat rozwiązany, koszula rozpięta, w ręku pilot, słowem pełen relaks po uchwaleniu budżetu na 2027 rok. A tuż przy fotelu nietypowy atrybut - wspomniany słoik ogórków z klasycznym logo polskiej firmy Krakus.
Dla wyjaśnienia - okładka "The Economist" to jedna z ważniejszych rzeczy w świecie ekonomii. Jest znakiem rozpoznawczym magazynu, wielokrotnie stanowiła punkt wyjścia do dyskusji pomiędzy liderami gospodarczymi czy politycznymi, ba, na temat procesu powstawania swojej okładki gazeta ma nawet specjalny newsletter.
Dlaczego tym razem trafiły na nią nasze ogórki? To nawiązanie do samego budżetu - w ramach zmian w 2027 roku znalazło się obniżenie ceł właśnie na ogórki konserwowe. Na dziś to cło wynosi 16 proc.

"Premier jest zdecydowanie trudniejszy do ocenienia niż sir Keir Starmer. To prawda, że jest sprytniejszy od swojego poprzednika, jeśli chodzi o rozdawanie popularnych wśród wyborców „gratisów", takich jak wypłaty 100 funtów czy tańsze korniszony w supermarketach dzięki obniżonym cłom na artykuły spożywcze. Jednak ilekroć pan Burnham wykazuje się śmiałością – jak zamierza to zrobić, ograniczając emerytury, finansując opiekę społeczną i ożywiając stosunki Wielkiej Brytanii z Unią Europejską – odkłada trudne decyzje na okres po następnych wyborach" - pisze redakcja w tekście otwierającym "The Economista" (magazyn słynie z tego, że nie podpisuje swoich tekstów uznając, że są one wspólną pracą wszystkich jego autorów). Wiadomo natomiast, że samą okładkę narysował Tim McDonagh.
Temat polskich korniszonów Krakusa, które dostały darmową reklamę został zauważony przez polską ambasadę w Wielkiej Brytanii i wiele innych instytucji czy osób.
"Dla Polaków ogórek konserwowy to przekąska i domowy smak, ale okazuje się, że to także międzynarodowy celebryta wchodzący do wielkiej polityki. Niezły wynik jak na ogórka" - podsumowali autorzy profilu Poland.pl promującego nasz kraj na serwisie X.
Rzecznik Grupy Maspex, do której od 2014 roku należy marka Krakus (została wówczas "zrepolonizowana", bo polska firma odkupiła ją od funduszu inwestycyjnego IK Investment Partners), skomentował, że "są marki, które marzą o okładce The Economist, a są też takie, które po prostu wkładają do słoika dobre ogórki". "Światowa gospodarka... i słoik ogórków Krakus. Naprawdę ciekawe połączenie" - dodał Daniel Karaś.
Przypomniał też, że Krakusy są eksportowane do ponad 20 krajów, w tym nawet do Australii. W Wielkiej Brytanii ogórki konserwowe z Polski są bardzo popularne i można je spotkać w wielu sieciach sklepów spożywczych.
Trzeba dodać, że choć Polska jest ważnym dostawcą ogórków konserwowych do Wielkiej Brytanii, to nie największym. W zeszłym roku, według danych Banku Światowego, sprzedaliśmy tam korniszony za 8,8 mln dolarów za ok. 5 ton produktów. Dla porównania Turcja wyeksportowała ogórki za 23,5 mln dolarów, a Holandia i Indie zarobiły po ok. 9,5 mln dolarów.